J.W. von Goethe - Wilhelm Meisters Lehrjahre

in einigen Tagen war es, als wenn nichts dergleichen wäre aufgeführt worden, ausser dass Jarno mit Wilhelmen gelegentlich davon sprach und es sehr verständig lobte ; nur setzte er hinzu : "Es ist schade, dass Sie mit hohlen Nüssen um hohle Nüsse spielen." - Mehrere Tage lag Wilhelmen diesen Ausdruck im Sinne, er wusste nicht, wie er ihnen auslegen, noch was er daraus nehmen sollte.

----> Dettie, hoe wordt dit stukje tekst vertaald (meer in het bijzonder de uitdrukking over de noten ?

na enkele dagen was het net of er niets van dien aard was opgevoerd, behalve dat Jarno er bij gelegenheid met Wilhelm over sprak en het geheel als deskundig prees; alleen voegde hij daaraan toe: 'Het is jammer dat u met loze noten om loze noten speelt.' Verscheidene dagen bleef deze uitdrukking Wilhelm bij; hij wist niet hoe hij haar moest uitleggen, noch wat hij er uit moest afleiden.

Heb je er wat aan Rutger?

Dettie

Zeker en vast, Dettie. Met die vertaling in het achterhoofd ga ik dat stukje nog eens herlezen. Ik had er toen echt geen idee van hoe dit in de tekst paste. Nu wordt het mij al wat duidelijker.

Bedankt.

Rutger.

Ben gelijk weer een stukje verder gaan lezen. Goethe schrijft toch wel erg mooi hoor. (tijd, tijd, had ik maar meer tijd)

Dettie

P.S.

Mijn man had Mephisto, de film, gekocht maar het boek is veel indringender vind ik. Klaus Maria Brandauer zet wel een schitterende Mephisto neer.

Boek 4, hoofdstuk 11 (herinneringen aan de gravin, en aan hun redster)

Wilhelm geneest snel.

Er wollte nicht etwa planlos ein schlenderndes Leben fortsetzen, sondern zweckmässige Schritte sollten künftig seine Bahn bezeichnen.

Eerst wil hij zijn redders bezoeken, dan zijn theatervriend Serlo. En, last but not least, hij zal zijn handelsmissie voortzetten.

Das Verlangen, seine Retterin wiederzusehen, wuchs mit jedem Tag.

De pastoor helpt bij het opstellen van Wilhelm's reisplan. Maar nergens is een spoor te vinden van de dame. Ook is er geen spoor van haar stamboom. De harpspeler vermoedt, dat haar ware naam door de jager verzwegen werd. Hij wordt er op uit gestuurd, op zoek naar hun mysterieuze redster, maar moet onverrichterzake weerkeren.

Alleen haar mysterieuze woorden worden Wilhelm duidelijk. De plunderende soldaten hadden de verkeerde karavaan overvallen.

Wenn er nun vergnügt und glücklich sein konnte, dass ein vorsichtiger Genius ihn zum Opfer bestimmt hatte, eine vollkommene Sterbliche zu retten, so war er dagegen nahhe an der Verzweiflung, da ihm, sie wiederzufinden, sie wiederzusehen, wenigstens für den Augenblick alle Hoffnung verschwunden war.

En wat nog erger is, hij meent een gelijkenis tussen zijn redster en de gravin opgemerkt te hebben. Toevallig lijken hun handschriften op elkaar. Beelden van beide dames spoken door zijn hoofd.

Mignon en de harpspeler zingen een duet.

Nur wer die Sehnsucht kennt ...

Wordt vervolgd ...

Boek 4, hoofdstuk 12 (Wilhelm's vertrek uit de pastorij)

De onrust van Wilhelm neemt toe.

Der Faden seines Schicksals hatte sich so sonderbar verworren ; er wünschte die seltsamen Knoten aufgelöst oder zerschnitten zu sehen.

Wanneer hij het verleden overdenkt, wordt hem een feit altijd maar onverdraaglijker, namelijk

seine verunglücke Heerführerschaft, an die er ohne Verdruss nicht denken konnte.

Alhoewel hij hieraan niet alleen schuld heeft, neemt hij af en toe in gedachten toch alles op zich.

Die Eigenliebe lässt uns sowohl unsre Tugenden als unsre Fehler viel bedeutender, als sie sind, erscheinen.

Hij kan zijn genezing niet langer afwachten, en verlaat, in gezelschap van Mignon en de harpspeler de pastorij.

Wordt vervolgd ...

Boek 4, hoofdstuk 13 (aankomst bij Serlo - gesprek over Hamlet)

Serlo verheugt zich zo zeer over Wilhelm's komst, dat hij hem de waardeloze aanbevelingsbrieven vergeeft.

Unser Schicksal hängt von der Meinung des Publikums ab, und ich fürchte, dass Ihr Herr Melina mit den Seinigen schwerlich bei uns wohl aufgenommen werden dürfte.

Serlo begint een zo negatief beeld op te hangen van Wilhelm's oude theatergroep, maar wanneer Wilhelm tussenbeide wil komen, wordt het gesprek onderbroken door de komst van Aurelie, Serlo's zus.

Voor het eerst seder lang kan Wilhelm een geprek op niveau voeren over wat hem bezighoudt. Natuurlijk komt daarbij ook Shakespeare aan bod. Serlo wil reeds lang "Hamlet" opvoeren. Zelf wil hij Polonio spelen, en een Ophelia vindt hij ook wel, maar geen prins (Wilhelm merkt niet, dat deze scherts Aurelie niet bevalt).

Wilhelm wijdt dan uitvoerig uit over zijn visie op het stuk. Eerst en vooral meent hij, dat Hamlet doorhet vroegtijdige overlijden van zijn vader in het Niets duikelt. Bovendien verliest hij ook zijn moeder. Hij voelt zich verweesd. En zo betreedt hij het toneel. De taak, hem door zijn vader opgelegd, lijkt hem te zwaar.

Die Zeit ist aus dem Gelenke ; wehe mir, dass ich geboren ward, sie wieder einzurichten.

Wat Shakespeare duidelijk wilde maken is

eine grosse Tat auf eine Seele gelegt, die der Tat nicht gewachsen ist

Wordt vervolgd ...