Romans volwassenen

Het Griekse huis
Dinah Jefferies

Zin in een sfeervolle, meeslepende roman die je vanaf de eerste pagina meeneemt naar het zonnige Corfu? Lees dan Het Griekse huis geschreven door Dinah Jefferies.
Al na een enkele bladzijde begint de spanning als Dulcie een envelop door haar 16-jarige dochter Thirza in haar handen gedrukt krijgt:

‘Ga je hem niet openmaken?’ vroeg Thirza.
Dulcie draaide de envelop om en haalde haar schouders op.
‘Geef hier, dan doe ik het we,’ zei Columbine, nog steeds met rode wangen. “Weet je zeker dat hij niet voor mij is? Misschien wil iemand geld zien. Ik heb nog een paar… Ach je weet wel, een paar openstaande rekeningen.’
‘Ik kijk zo wel.’ Dulcie gooide wat muntgeld op tafel en stond op. ‘Eerst moet ik even mijn neus poederen.’
In de toiletruimte boven scheurde ze de envelop open met haar vingernagel en haalde er een wit velletje papier met slechts acht woorden uit. Elk woord bestond uit losse letters die uit kranten of tijdschriften waren geknipt. Ze las de zin twee keer.
Je zult Boeten VooR Wat jE heBt Gedaan.

Het is dan gelijk al duidelijk dat Het Griekse huis geen luchtig vakantieverhaal gaat zijn, ook al weet Jefferies het mediterrane eilandgevoel in combinatie met de omschrijving van het oude familiehuis als prachtig decor te gebruiken, maar een verhaal vol pijn en spanningen binnen een familie. Na het bedreigende briefje volgt al snel de verdwijning van de negenjarige Billy, het zoontje van Dulcie:

‘Billy?’ vroeg Dulcie, om zich heen kijkend. Haar donkerharige schat was echter nergens te bekennen; haar adem stokte van angst.
Hoofdschuddend keek Columbine haar aan. ‘Is hij nog niet terug?’
‘Heb je hem niet gevonden?’
Bevend liet de andere vrouw zich op een stoel zakken. Toen ze weer iets zei, klonk haar stem hoog en onvast. ‘Ik… ik… ik voel me niet helemaal goed.’
‘Waar is Billy?’ Het liefst zou Dulcie haar door elkaar schudden. Ze was weer eens dronken. Uitgerekend nu.
‘Ik weet het niet.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Hij was opeens weg.’
‘Waar?’
 Columbine schudde haar hoofd.
‘Blijf bij de meisjes. Ik ga hem zelf wel zoeken.’
‘Maar – ‘
Wat Columbine ook te zeggen had, Dulcie hoorde het al niet meer.

De spanning die je voelt, speelt een rol door heel het boek heen. Het Griekse huis combineert familiegeschiedenis, rouw om de verdwijning van de kleine Billy, verlangen naar liefde en geheimen voor elkaar tot een verhaal dat emotioneel sterk binnenkomt. Jefferies heeft alles heel herkenbaar en overtuigend uitgewerkt, waardoor ze de emoties van de lezers weet te raken.
Heel langzaam wordt het verleden ontrafeld. Daardoor blijft het verhaal boeien, ook als je als lezer al snel voelt dat de geheimen belangrijker zijn dan alleen de vraag wat er met Billy is gebeurd. Het Griekse huis is een mooie keuze voor lezers die houden van historische fictie met sfeer, familiegeheimen en emotionele diepgang. Geen snelle thriller, maar wel een warm, gelaagd verhaal dat nog even blijft hangen.

ISBN 978 94 027 2053 2 | NUR 302 | Paperback | 307 pagina’s | Uitgeverij HarperCollins | juli 2026  
Vertaald door Erica Disco

© Els ten Voorde, 5 augustus 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Toorn
Gabrielle la Rose

Serafina is nog niet zo lang ‘vrij’. Met haar moeder woonde ze in een sekte: ‘Het zuivere pad’, waar grootmeesters de wet bepalen en vrouwen horen te doen wat hen gedicteerd wordt. Serafina was een ‘ongelukje’, waar haar moeder voor moest boeten. Ze is volledig in hun ban, haar dochter heeft nauwelijks een eigen leven. Daar komt verandering is als haar oma bij hen intrekt.

‘Dag Serafina. Ik ben je gekke oma.’
‘De sprookjesachtige oma had lachrimpels rondom haar ogen, die half verstopt zaten onder zwarte plakwimpers. Toch zag Serafina meteen dat haar ogen oplichtten toen ze haar slaapkamertje binnenstapte. Ze had een grote bos haren en er klonk gerinkel van haar grote oorbellen met gouden muntjes, die afgezet waren met blauwe en rode steentjes en Serafina deden denken aan de kerstboom op school.‘

Wat bezielde haar ouders eigenlijk? Ze hadden kunnen weten wat voor gevolgen het zou hebben als ze oma de kamer met Serafina zouden laten delen. Oma was duidelijk faliekant tegen het leven dat ze in deze gemeenschap leidden.
De hechte band tussen hen gaf Serafina kracht als ze besluit er uit te stappen. Het is niet makkelijk maar het lukt haar om een eigen leven op te bouwen, en ze werkt nu bij de reclassering.
Daar ontmoet ze Tyrell, die zich na zijn vrijlating uit de gevangenis geregeld moet komen melden.
Tyrell is een meester in doen alsof, bij de behandelaren, maar ook in het dagelijks leven. Er zijn maar weinig mensen die hij vertrouwt: zijn leermeester Don en ‘collega’ Rico.

Tye heeft gezworen wraak te nemen. Op een paar specifieke mensen maar vooral ook op de wereld.
Als hij Serafina leert kennen, herkent hij in haar een maatje. Want ook Serafina werd iets vreselijks aangedaan. Tye is degene die haar helpt met haar lot in het reine te komen, al is dat natuurlijk ook eigenbelang. Hij laat haar kennis maken met het leven aan de rand van de maatschappij, in Amsterdam-Oost. Hun wraak zal zoet zijn...
- In Niet geschikt voor publicatie kun je het verhaal over Tyrelle lezen. Over hoe hij op het verkeerde pad terecht is gekomen. -

Het is een harde wereld, waar we over lezen. Maar het is zodanig geschreven dat het niet alleen afkeuring oproept. Natuurlijk is dit niet de manier waarop je zou moeten leven, maar het is zo begrijpelijk. Je kan jezelf de vraag stellen wat je zou doen als je in Serafina’s schoenen zou staan.

Gabrielle la Rose is jongerencoach en schrijfster. Ze groeide vanaf haar tienerjaren op in een volkswijk in Amsterdam-Oost en werd op jonge leeftijd geconfronteerd met criminaliteit en geweld. Ze debuteerde in 2022 met Niet geschikt voor publicatie, dat genomineerd werd voor de Hebban Debuutprijs 2023 & Beste Boek voor Jongeren 2023.

ISBN 9789048862375 | Paperback | 304 pagina's | Uitgeverij Lebowski | juni 2026

© Marjo, 4 augustus 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Beste mevrouw Eva
Valentijn de Heer

Een boek dat nazindert...
Valentijn de heer heeft met 'Beste mevrouw Eva" een aangrijpend en invoelend verhaal geschreven over een gezin dat langzaam ontspoort. Het bijzondere is echter dat het verhaal verteld wordt door Elias, de jonge zoon in het gezin. Ze wonen in een gegoede buurt wijk in Leiden, vlakbij een sociale werkplaats. "Mongolen werden ze toen nog genoemd." 

Vader heeft een enorme hekel aan die mensen. Sommige mongolen floten naar vrouwen. "Naar ma, dat had de buurman van nummer 12 hem verteld." De buurt verloederde door hun komt, vond pa. Moeder verwacht haar tweede kind. en groot is pa's frustratie als na de bevalling na een gesprek met een arts volgt. Hij vertelt met grote afkeer aan Elias: "Ma heeft een Mongool gebaard." 

Vanaf de eerste dag zijn er problemen met de te vroeg geboren Johannes, hij huilt veel. Ook vanaf de eerste dag, ontfermt Elias zich over zijn kleine broertje. Vader gromt en het gezin loopt op eieren als hij in huis is. Johannes voelt het haarfijn aan en huilt nog meer als pa thuiskomt. Pa treitert de kleine jongen zelfs. "Dat zal hem leren!" Op gezette tijden vertrekt pa naar het klooster, om tot rust te komen. Moeder werkt hard, ze maakt kleding.

Elias wordt gepest op school met zijn "malle broertje". Zijn thuissitauatie wordt steeds ernstiger. Pa wordt steeds overheersender en gewelddadiger. Ma kan niet op tegen deze man en takelt steeds meer af. De zorg voor Johannes wordt grotendeels aan Elias overgelaten. School vraagt wel eens of alels goed gaat thuis. Instanties komen op bezoek, maar Elias laat weinig los... trouw als hij is aan zijn moeder.  Maar een enkele keer wordt het Elias ook teveel. Hij is een kind die voor een kind zorgt en nog wel een kind dat veel aandacht vraagt.

Toch is Johannes ook het kind dat voor de nodige humor in het boek zorgt. Zijn openheid en naïviteit zorgt voro vermakelijke, bevrijdende situaties. 

Voor Elias is het geluk groot als hij onverwacht in het huisje van mevrouw Eva belandt. Zij is lief en Elias voelt de rust die van haar uitstraalt ondanks haar merkwaardige vreemde man die altijd boven zit te typen. Mevrouw Eva wordt de oase van rust, het toevluchtsoord voor Elias. Hij vertrouwt haar volkomen. Het monopolyspel dat ze spelen is veelzeggend... Verlaat de gevangenis zonder betalen, geeft in feite alles over de thuissituatie van Elias weer.

Langzamerhand drijft deze situatie zich tot een pijnlijke climax. En in Elias groeit een hoop. Als lezer hoop je mee... Maar of die hoop uitkomt? Niet zoals Elias zich gedroomd had waardoor je met een dubbel gevoel achterblijft. Zijn de ontwikkelingen nu wel of niet goed?

Zoals gezegd is het verhaal aangrijpend, het laat de onvoorwaardelijke liefde van een jongen voor zijn moeder zien. Ook al ziet hij ook goed wat er allemaal mis is. Elias weet haarfijn hoe hij met elke situatie om moet gaan. Het is triest hoe beklemmend het leven voor de jongen is. Vooral zijn af en toe zeer heftige gedachten raken diep, juist omdat het zo te begrijpen is.  Het boek laat je nadenken over kinderopvang, over hulpinstanties en dergelijke. 

Je weet dat er wat moet gebeuren maar ziet ook hoe moeilijk het is om vastgeroeste gewoontes van elkaar beschermen, zwijgen en verzwijgen is. Een verhaal dat je niet snel vergeet.

"Zowat elke zin en bijna elk woord zijn raak" stond in het juryrapport van de Hans Vervoort-prijs over dit boek en dat is ook zo.

ISBN 9789493304628 | Paperback | 190 pagina's | Uitgeverij Pluim | 5 september 2023

Dettie, 1 augustus 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Welkom in Catalonië
Jasper van Buren

Hoewel het boek begint met het verhaal van zijn vader, die afscheid neemt van het leven, gaat het toch vooral over een avontuur in Spanje, meer precies Catalonië.
Dat begint enkele jaren voor het overlijden van zijn vader.

In 2017 besluit het gezin, bestaande uit Jasper, Frieda en hun twee dochters Isabel en Rosa, het eens te gaan proberen in Spanje. Ze beginnen met huren, maar als het moment komt dat ze moeten kiezen uit ‘koukleumend in het Vondelpark staan wachten tot je kinderen klaar zijn met schommelen’, of in het heerlijk warme Spanje blijven, is de keuze niet moeilijk. De kinderen hadden het er al erg naar hun zin, en al waren er strubbelingen met de schooljuf en enkele ouders, ze laten er zich niet van weerhouden om op zoek te gaan naar een definitieve woning.

De keuze valt op een oude Catalaanse boerderij. Zeker, die is erg oud, uit 1884, en een bouwval, er zal erg veel werk verricht moeten worden, maar ze kopen het. De bewoner kondigt aan dat hij niets mee zal nemen en dat blijkt hij letterlijk te menen!

Helaas zal het met het opruimen en verbouwen niet erg vlotten.
Het begint met een akelige val van Jasper van zijn fiets, gevolgd door allerlei andere lichamelijke ongemakken. 
Dat het met aannemers en architecten allemaal niet vlot verloopt, dat is eigenlijk een gegeven voor mensen die in zuidelijk Europa gaan wonen, maar na jaren van allerlei vervelende, misschien zelfs bizarre voorvallen, zal Jasper zeer betreuren dat hij geen gehoor gaf aan de wijze raad van een Fransman, die hij kort na de aankoop kreeg.
Deze man, die taoïstische massages aanbood, vroeg hem of hij al een reiniging had laten doen.

‘Ik heb dagenlang gestofzuigd vanwege een probleem met de schoorsteen.'
‘Ik bedoel een energetische reiniging.’
‘Ach energetisch...’zei ik. ‘Nee, maar dat is niet nodig.’

Wat zal hij zijn woorden betreuren!
Het kost hem bijna zijn huwelijk, om over zijn gezondheid nog niet te spreken.
Kan dit wel goed komen?

Zoals je zou verwachten bij een titel als deze gaat het natuurlijk ook over Catalonië, over hoe anders het leven er is, en over de aanpassingen die nodig zijn. De lezer maakt kennis met de medische zorg in Spanje, met het leven op het platteland, met de stroperige gang van zaken als je iets gedaan wilt krijgen.
Intussen gebeuren er al die akelige dingen, gevaarlijk zelfs. Wat is er toch aan de hand?

Doordat het verhaal luchtig en vol humor verteld wordt, schemert er de idylle van dat Spaanse platteland, het ontspannende mañana-gevoel, doorheen.
Het is geen droog verslag van een emigratie, het is in feite een bizar verhaal, maar de surrealistische voorvallen zijn heel realistisch beschreven. En misschien is er ook wel meer tussen hemel en aarde...

Jasper van Buren (1970, Schiedam) studeerde rechten aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en is al jarenlang werkzaam als freelance copywriter voor reclamebureaus en andere bedrijven.
Eerder schreef hij de romans ‘Ravijn’ en ‘Boeddha’s uitsmijter’. ‘Welkom in Catalonië’ is zijn derde boek.

ISBN 9789492241979 | Paperback | 208 pagina's | Uitgeverij Magonia | mei 2026

© Marjo, 29 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Kiefers hand
Dieuwertje Mertens

Als Dione een rouwkaart vindt van haar oma komen er herinneringen naar boven. Veel contact was er niet met deze vrouw, die niet dol was op kinderen, dus fijne herinneringen zijn het niet. De laatste is die aan de afscheidsplechtigheid, Dione was zestien, en had besloten niet te gaan.
Maar oma verschijnt aan haar, moet ze daar iets mee?

Dione heeft een alter ego, dat ze ‘autrice’ heeft genoemd. Er is een soort dialoog tussen haar en autrice, die als een stem van het geweten steeds opduikt.
Ze heeft een relatie met Homme, maar leert dan Kiefer kennen, die haar minnaar wordt.
Het resultaat van deze relatie is ’de tweekoppige Hansje’, een dochter met twee vaders, Kiefer en Homme.

Zowel haar oma als Kiefer trekken haar naar de Tweede Wereldoorlog. Kiefer is joods, haar oma had een relatie met een Duitser die waarschijnlijk een SS-er was.
Dione wil meer weten over haar oma. En over die Duitser, Rudi.

In het tweede deel gaat ze op zoek naar wie haar oma was. Ook zijn er verhalen over de Tweede Oorlog, die te maken hebben met het verhaal van Kiefer. De oma, Johanna, komt langzaam tot leven, steeds weer opduikend in het verhaal van Dionne.
In het derde deel lezen we het verhaal van Johanna, over haar relatie met Rudi. Dat gedeelte wordt verteld vanuit het perspectief van Johanna en Rudi, maar wel vanuit een bijzondere hoek: ze zijn dood, en nu ze elkaar weer hebben gevonden, vertellen ze over hun levens.

Drie heel verschillende delen, waarbij het tweede nogal springerig is, wat lastig te volgen, en het derde vlotter loopt en een boeiende psychologische insteek heeft.
In dat deel zijn weer wel gruwelijke verhalen verwerkt (verantwoording achter in het boek).

Het verhaal van Dionne, en dat over haar oma Johanna vertonen overeenkomsten. Hoewel gebonden aan de regels van hun tijd, zijn het vrije vrouwen. Allebei hebben ze een minnaar, hun leven is niet bepaald doorsnee. Beiden hebben een stem van het geweten in hun hoofd. Hoe groot is de (niet-geldelijke) erfenis van de oma wat betreft de kleindochter?
Het gaat vooral over relaties met hun complicaties, maar daarnaast besteedt Dieuwertje Mertens aandacht aan kunst en religie.
Het geheel is een veelomvattende roman, wisselend van vorm, en net als de hoofdpersonen niet bepaald doorsnee.

Dieuwertje Mertens is schrijver, criticus en journalist. Ze schrijft over kunst en literatuur voor o.a. Het Parool, Trouw en Vrij Nederland. Haar debuutroman Moeders. Heiligen (Querido, 2023) werd genomineerd voor de Anton Wachterprijs.

ISBN 9789021490663 | Paperback | 352 pagina's | Uitgeverij Querido | mei 2026

© Marjo, 19 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Misschien was Sacha wat traag, maar dat stond hun vriendschap niet in de weg. Even lijkt het erop dat daar verandering in komt, als Fees terugkomt van vakantie heeft Sacha ineens een nieuwe vriendin. Cat is totaal anders. Ze is een flapuit, durft en doet alles. Fees accepteert haar dominantie. In het vervolg zijn ze met z’n drieën.

Het ophalen van de herinneringen opent ook haar ogen. Ze ziet nu beter hoe de verhoudingen waren.
En begrijpt ook hoe het kwam dat hun toch wel vreemde vriendschap geen stand kon houden.

Met z’n drieën groeien ze op, ervaren de eerste stappen op het terrein van de vriendjes en de seksualiteit, waarbij Cat steeds voor ligt, en Sacha nauwelijks interesse heeft.

Het boek is opgedeeld in delen: Sacha en Fees; Sacha, Fees en  Cat; Felicitas; Feest.
Centraal lijkt het raadsel te staan over de brug met aan iedere kant een bewaker. Een ervan liegt en de ander spreekt de waarheid. Hoe kun je de leugenaar ontmaskeren?

Een roman over vriendschap. Is het wel mogelijk om echte vriendschap met iemand te hebben?
En wat is dat dan, vriendschap?

Felicitas is de verteller, en zij ontleedt feilloos de onderlinge verstandhoudingen tussen drie meisjes, in hun ontwikkeling tot volwassenen.
Een debuut en absoluut ook geschikt voor jongeren.

Emma van den Berg is schrijver en journalist. Voor haar werk bij BOOS won ze samen met het team de Tegel en de Zilveren Nipkowschijf. Sinds het najaar van 2025 is ze ook samensteller bij De Marker, het BNNVARA nieuwsplatform voor jongeren.

ISBN 9789048868087 | Paperback | 176 pagina's | Uitgeverij Lebowski | juni 2026

© Marjo, 12 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Een zomer in Salerno
Serena Giuliano

De uit Frankrijk afkomstige Eleonore is voor de liefde naar Salerno gekomen. Helaas is haar huwelijk stukgelopen, haar ex Sacha heeft een nieuwe relatie en Eleonore bleef achter met hun kinderen, nu een bijna zeventien jaar oude tweeling. Gelukkig is de verstandhouding met haar ex prima, maar Eleonore heeft het niet breed. Ze heeft werk gevonden als hulp in de huishouding, met iedere dag andere adresjes.

Op maandag is ze bij Dottore Di Marino, cardioloog en nauwelijks thuis.
Op dinsdag gaat ze naar Signora Geraldina Rizzo, een oudere dame die juist wel altijd thuis is. Geraldina is altijd nieuwsgierig naar wat Eleonore beleefd heeft, vooral in verband met de liefde.
Op woensdag is ze bij een echtpaar, dat nogal veeleisend is. De man des huizes mag niet weten dat zijn vrouw het huishouden niet zelf doet, een situatie die voor verwikkelingen zorgt.
Op donderdag komt ze bij ‘de waarzegster’ die haar vaak ongevraagd advies geeft.
En op vrijdag heeft ze twee adressen: in de ochtend gaat ze naar de woning van Signor D’Amato, een vrijgezel die ze nooit ziet. De communicatie verloopt via briefjes. En in de middag moet ze de woning van een zeer slordig en chaotisch echtpaar op orde brengen.

Tijdens haar werk heeft ze genoeg tijd om te denken en dromen over haar grote liefde, Marco, terwijl ze hem juist uit haar hoofd zou moeten zetten. Hij is namelijk getrouwd en niet van plan daar iets aan te veranderen. Hopeloos. Uitzichtloos. Maar ze is zo verslaafd aan die man...
Natuurlijk is dat de hoofdmoot van deze zomerroman, de liefde. Maar tegelijk leren we Eleonore kennen als een sociale vrouw, die altijd klaar staat voor een ander. Haar cliënten zijn bijzondere mensen.

Het boek is verdeeld in dagen, met boven de hoofdstukken de aanduiding welke dag het is, en waar ze dan werkt. Maar ze is ook vaak in Casa Eleonore, waar ze verwoede pogingen doet een eigen leven, zonder Marco, op te bouwen.
Daarnaast zijn er raadselachtige cursief gedrukte stukjes tekst tussen de hoofdstukken. Het duurt even voor je weet wat die betekenen.
Een feelgoodroman met net een beetje meer.

Serena Giuliano (1982) is Italiaanse, maar verhuisde met haar ouders naar Frankrijk. Ze schreef ook deze succesvolle romans: Ciao Bella, Mamma Maria (Babelio-prijs 2020), Luna (Prix des lecteurs U 2022), Sarà perché ti amo, Un coup de soleil, Felicità en Villa Gloria.

ISBN 9789464105773 | Paperback | 224 pagina's | Uitgeverij Horizon | april 2026 
Vertaald uit het Frans door Henriette Gorthuis

© Marjo, 7 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bretons licht
Hein-Anton van der Heijden

De romans van Hein-Anton van der Heijden zijn altijd bijzonder. De personages volgen geen gebaande paden maar zijn stuk voor stuk aparte mensen die verder kijken dan de reguliere zaken.

In dit boek maken we kennis met Malou, 38 jaar oud en een visagiste met punkhaar en een ringetje door haar neus. Ze verzorgt in Hilversum vaak de make-up voor mensen die in een televisieprogramma gaan verschijnen. De hooggevoelige Malou herkent onmiddellijk de échte, pure mensen of de 'acteurs', ofwel degenen die namaak zijn, een rol opvoeren. 
Tot haar verbazing zijn de meeste mensen die zij verzorgt erg op haar gesteld geraakt, ze vinden dat ze goed met haar kunnen praten. Enkelen bezoeken haar daarom ook in haar studiootje in Amsterdam. 

Haar ouders zijn letterlijk twee uitersten. Haar vader is communist, haar moeder werkt voor een zeer glossy tijdschrift en kunstzinnig. Dankzij dit vaderpersonage kan de schrijver ook het beeld op de maatschappij, en vooral wat er ontbreekt of anders kan, ventileren. De moeder is de tegenhanger, eveneens een bijzondere vrouw.

Het is ook op haar werk dat Malou Jean Pierre Huet ontmoet, kortweg JP. Hij is anders dan alle andere gasten. Hij weet tot haar verbazing onmiddellijk haar zonneteken/sterrenbeeld, maanteken en ascendant en het klopt! Ze passen uitstekend bij elkaar volgens hem maar hij is getrouwd, en dat is heilig voor Malou. Ze gaan met elkaar om als man en vrouw maar het bed wordt niet gedeeld. JP is gefascineerd door de wereld en alles daar omheen zoals de sterren, het heelal de synchroniciteit en... Bretons licht. En dat laatste is een raadsel voor Malou.
Maar het meeste gaat JP voor rechtvaardigheid. Hij is een onderzoeksjournalist en haalt de machtigen der wereld onderuit, de klimaatcriminelen noemt hij ze. Dat loopt dan ook verkeerd af...

Nadat hij er niet meer is, vertrekt Malou naar Bretagne en ontmoet daar de kunstschilder Vietnamese Nguyet, bijna een vrouwelijke kopie van JP.
De week in Bretagne is intens, indringend, openbarend en ontroerend. Soms bijna mystiek

Dit bovenstaande geeft zeker de intensiteit van het verhaal niet weer. De communicatie tussen JP, Malou en later Nguyet is indringend en fascinerend. 
Het geeft een innerlijk weten weer, die je alleen kunt voelen. JP en Nguyet konden dat, zij wisten hoe het mysterie van het leven in elkaar zit en leefden ernaar. Soms is het een beetje lastig lezen maar wat je vooral bijblijft is de echtheid, puurheid van de personages. En dat Bretonse licht? Ook dat komt aan de orde...

Een boek om meerdere keren te lezen. 

ISBN 9789463658843 | Paperback | 207 pagina's | Uitgeverij Elikser | 29 mei 2026

© Dettie, 3 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het rode cederhuis in de nieuwe wereld
Hilda de Windt Ayoubi

De grootouders van de ik-figuur Sapphira komen uit Libanon. Op zoek naar een beter bestaan emigreerden ze naar Curaçao. Opa deed daar goede zaken, hij kon het zich permitteren om eens in de vijf jaar met vrouw en hun acht kinderen terug te gaan naar Libanon.
Toen zijn twee dochters Aicha en Maria de huwbare leeftijd bereikten besloot hun vader definitief terug te keren naar Libanon. Daar moesten de dochters een huwelijk sluiten met een Libanees.

Aicha trouwde in 1948 met Hassan Selim, haar grote liefde, al was hij bijna negen jaar jonger, en al vond haar vader het maar niks. Helaas kon ze niet tegen het Libanese klimaat. Ze besloot terug te keren naar Curaçao, 23 jaar oud en hoogzwanger. Haar man en de twee oudere kinderen bleven nog even achter, zij waren Libanees, er moesten papieren geregeld worden. Aicha, immers geboren op Curaçao, had de Nederlandse nationaliteit. Na Sapphira komen er nog meer kinderen, eveneens geboren op Curaçao.
Hun bestaan verliep niet zo voorspoedig als dat van hun grootouders. Ze hadden het niet breed en verhuisden vaak. Hassan raakte verschillende keren failliet maar begon dan weer opnieuw, met een winkeltje in hun eigen huis.
Sapphira heeft het geluk dat ze in Nederland mag gaan studeren.

Omdat ze haar Libanese familieleden wil leren kennen gaat ze na zo’n 70 jaar terug naar Libanon.
Dit boek vertelt over haar leven dat zich in drie verschillende continenten afspeelde. Het gaat over cultuurverschillen. Het merendeel van de inwoners van Curaçao is katholiek, Sapphira is moslim. Zij trouwt op haar beurt met een christen.
Daarnaast gaat het vaak over taal (Papiamento). De delen over Curaçao en Libanon zijn het meest uitgebreid zijn (en ook het meest interessant).
Het moge duidelijk zijn dat het verhaal veelal autobiografisch is.

Hilda de Windt Ayoubi (Curaçao, 1951) is de dochter van Libanese ouders in Curaçao. Ze was leraar Spaans en doceerde Communicatie, Methode Analyse, Pedagogiek en Spaanse grammatica op de Universiteit van Curaçao.
Het is een autobiografische roman, maar heeft NUR-code 303, en dat staat voor verhalenbundels.

ISBN 9789493368422 | Paperback | 426 pagina's | Uitgeverij in de Knipscheer | maart 2026

© Marjo, 1 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De zoon
Anne van Zwieten

Bij tv-programma's als Spporloos of het Engelse Long lost family blijkt steeds opnieuw hoe belangrijk het voor iemand is om meer over je achtergrond te weten et komen.

Ook bij Winant, die op zijn achtste te horen kreeg dat hij geadopteerd is, spoken de vele vragen door zijn hoofd. 
Waarom is hij afgestaan? Waren zijn ouders te jong? Waren zijn ouders getrouwd maar niet met elkaar? Waren zijn ouders te arm om hem groot te brengen? Of... wilden ze hem gewoon niet?

Dit maakt dat hij zich nergens op zijn plek voelt ondanks zijn lieve adoptieouders. Hij zoekt naar die houvast, die bestaansbodem die er nu niet is. 
Hij wil geborgenheid, maar is er ook bang voor. Er blijft altijd een stukje van hem die wantrouwig is. Geven ze écht om hem? Houden ze écht van hem. Zelfs bij Eline, waarvan hij weet dat zij onvoorwaardelijk van hem houdt, schuurt de onzekerheid, de angst.

Hij gaat varen, de vrije vaart, op de boot, op zee, is de enige plek waar hij zich goed voelt. Maar zijn grote liefde Eline kijkt dwars door hem heen. Zij is ook degene die hem aanstuurt om zijn biologische ouders te zoeken, hoe bang Winant ook voor afwijzing is. Anders zal hij nooit rust vinden...

De zoektocht wordt een erg emotionelen reis die heel anders loopt dan Winant en Eline gedacht hadden. Het is confronterend, pijnlijk maar brengt ook heel veel. Vooral de confrontatie met zichzelf is hard voor Winant, hij moet zijn verleden aangaan, of hij wil of niet. Eline is daarin meelevend maar ook recht door zee. Ze gaat niet zijn handje vasthouden! Z

Dit op waarheid berustende verhaal is aangrijpend en ontroerend. Er zijn heel onverwachte wendingen die het soms bijne ongeloofwaardig maken, maar het is wél gebeurd! Een verhaal dat je leest met een (glim)lach en een traan. Mooi!

Anne van Zwieten is auteur, columnist en maatschappelijk ondernemer.

ISBN 978493244702 | Paperback | 238 pagina's | Uitgeverij September | 7 maart 2026

© Dettie, 20 juni 2026

Lees de reacties op het forum, en/of reageer, klik HIER

De magie van het Japanse restaurant
Yuta Takahashi

Chibi Neke is een afgelegen Japans restaurant aan zee. Nu zullen er wel meer van dat soort eetgelegen bestaan maar Chibi Neke is speciaal. Je kunt er een herinneringsgerecht bestellen. Dankzij dat gerecht kun je in contact komen met een overleden persoon. Maar... dat contact duurt net zo lang als dat het gerecht warm is. Zo gauw het afgekoeld is, verdwijnt de geliefde, moeder, kind of andere mensen.
De kans om iemand uit te spreken is éénmalig, je kunt nooit meer terugkomen voor een tweede gesprek. Dit zijn natuurlijk mooie ingrediënten voor bijzondere verhalen. 

In het eerste verhaal wil een jonge vrouw, Nagi, haar moeder nog een keer spreken. Nagi is ernstig ziek en heeft, net als haar moeder destijds, nog vijf jaar te leven. Het gerecht dat geserveerd wordt, Tofu met Miso, is precies zoals haar moeder het altijd maakte. Nagi wil advies, want als iemand weet hoe je met zo'n levensvooruitzicht moet omgaan dan is het haar moeder wel. Na de eerste hap van de tofu veranderd de omgeving, haar moeder verschijnt. Ze is nog net zo liefdevol als Nagi zich herinnerde. Ze verwacht dat haar moeder het met haar visie eens zal zijn. Maar haar moeder geeft een antwoord dat Nagi totaal niet verwacht had en dat veranderd alles! 

Het is een mooi, positief en optimistisch verhaal om te lezen. Het laat zien hoe je op verschillende manieren naar iets kunt kijken. 
Bijzonder is de rol van de kleine kat Chibi en de uitbater van het restaurant. Deze voelt feilloos de sfeer aan en weet precies goed te reageren op zijn bezoekers nadat zij hun 'reis' gemaakt hebben.

Hierna volgen meerdere verhalen die zich allemaal in deze bijzondere omgeving afspelen. Het ene is aangrijpend, het andere bijna grappig. Maar de ondertoon is eigenlijk altijd... tel je zegeningen! 

Het boek deed een beetje denken aan het boek Voordat de koffie koud wordt van Toshikazu Kawaguchi waarin mensen een tijdreis kunnen maken voordat de koffie afgekoeld is. Zij kunnen levende personages ontmoeten waarbij dingen rechtgezet kunnen worden maar niet kunnen veranderen. Net als in dit boek, daar veranderd ook niets aan de situatie alleen aan de zienswijze.
Healing fiction staat op de cover. Healing gaat mij wat te ver, maar het is wel een feelgood boek. 

ISBN 9789028453975 | Paperback | 192 pagina's | Wereldbibliotheek | 13 maart 2025
Vertaling door Baudewijn Pronk/Nuanxed/Wereldbibliotheek

© Dettie, 14 juni 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Als je Vuilnis heet
Barbara van Rijn Tuwor

'Weet je wat je te doen staat Ekow, om dit meisje een eerlijke kans te geven in haar leven? [...]
Morgen, aan de andere kant van het dorp, zoek naar Togbe. Maar zorg dat je je dochter nu direct een verschrikkelijke naam geeft, zodat zij wèl overleeft. Het is belangrijk, heel belangrijk."

Het meisje uit bovenstaand citaat is net geboren en is afkomstig uit een verborgen weversdorp in Ghana. Helaas heeft haar moeder de geboorte niet overleefd. Uit liefde, om haar in leven te houden en om de boze geesten te misleiden, geeft haar vader het meisje de naam Sumina, wat vuilnis betekent. Met een lelijke naam zouden namelijk de bosgeesten haar zelfs niet in hun onderwereld willen hebben. Helaas lijkt de lelijke naam niet echt te helpen. Mina is in haar jeugd heel vaak erg ziek. Het lijkt wel of er een vloek op haar bestaan rust.

Haar vader is Chief kente-wever en leert haar de traditionele stof te weven en welke betekenis vormen en kleuren in de doeken vertegenwoordigen. Maar haar vader verandert, is niet meer haar houvast, drinkt steeds meer en langzamerhand neemt Mina zijn werk over. En ze is goed in haar werk, héél goed.

Gelukkig is er Daan, de Hollandse buurjongen. Langzamerhand ontwikkelt zich tussen Daan en Mina meer dan vriendschap. En dan besluiten Daans ouders terug te keren naar Nederland. Ze houden contact zegt Daan. Mina hoopt dat het inderdaad zo zal zijn. Na die beslissing van Daans ouders verandert ook het leven van Mina. Haar vader stuurt haar weg naar de hoofdstad Accra en Mina moet zich in die stad maar zien te redden, zonder geld, zonder familie, zonder kennissen. 

Wat volgt is een intens en doorleefd verhaal waarin vooral de kracht van vrouwen onderling naar boven komt. Maar er zijn ook grote teleurstellingen, verdriet, ziekte. Toch weet Mina dat ze door moet zetten, én dat ze de vloek moet doorbreken die op haar schouders blijkt te rusten. Het wordt een lange zoektocht naar de persoon die haar kan helpen. Tijdens het lezen móet je wel de moed, veerkracht en het doorzettingsvermogen van Mina bewonderen.
Kortom het is een indrukwekkend verhaal dat je regelmatig ontroerd maar ook diep raakt. 

Barabara van Rijn Tuwor is filmmaker en journalist. Ze woont er werkt al 17 jaar in Ghana. In dit debuut verweefde ze verhalen van Ghanese vrouwen tot dit schitterende geheel. 

De kaftillustratie is gemaakt van gerecyclede kleding en reststoffen uit Nigeria.
Van elk verkocht boek wordt 10% van de royalties van de auteur gedoneerd aan Adamfo, een organisatie die zich inzet voor een veiligere toekomst voor meisjes als Sumina.

ISBN 9789493425804 | Paperback | 204 pagina's | ParisBooks | 20 mei 2026

© Dettie, 13 juni 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Los
Merel Bem

Anja verrast iedereen, maar vooral zichzelf als ze zich inschrijft voor een cursus, en niet zomaar een: ze gaat een bewustwordingscursus volgen, terwijl ze met een groep onbekenden in Bretagne wandelt.

In korte tijd kwam Anja alleen te staan, haar man ging na 24 jaar bij haar weg en ineens was ook de poes weg. Ze heeft haar werk als suppoost bij een museum, maar verder zit niemand op haar te wachten. Haar moeder komt te pas en te onpas, maar dat is geen lijfelijke aanwezigheid, want haar moeder is overleden.

Haar extraverte moeder was een energiek en actief mens en had er moeite mee dat haar dochter zo introvert was en als een stille muis door het leven ging.
Mensen zien haar niet, ze zeggen: ‘Sla Anja maar even over.’

‘Wat is dat toch met jou, waarom maak je alles zo moeilijk?
‘O kom op, Anja. Doorbijten nu. Dacht je dat ik was gekomen waar ik ben als ik het gewoon had opgegeven?’
‘Niet miemelen.’

Het is een divers gezelschap, waar Anja de komende week mee zal doorbrengen. Cursusleider is Barend-Christiaan, die steeds met nieuwe opdrachten komt, bewustwordingsoefeningen. En ze wandelen.
Natuurlijk is Anja niet ineens een andere persoonlijkheid, ook hier lijkt ze niet gezien te worden. Behalve dan door haar moeder, die ook mee is blijkbaar. Tot ze er ineens schoon genoeg van heeft en iets ondoordachts doet.

Een roman die zwaar had kunnen worden met een onderwerp als dit, maar dat dus absoluut niet is. Met humor beschrijft Merel Bem een verschijnsel van deze tijd: een spirituele wandeling. Ze steekt er niet echt de draak mee, maar de steken onder water zijn scherp.
Voor de hoofdpersoon is het zeker een bewustwording, beter laat dan nooit...

Merel Bem is schrijver en kunstjournalist. Voor de Volkskrant schrijft ze over fotografie en beeldvorming. Dit debuut is veelbelovend.

ISBN 9789048876358 | Paperback | 240 pagina's | Uitgeverij Hollands Diep | april 2025

© Marjo, 5 juni 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER