Romans volwassenen

De rozendochter
Vijf vrouwen, vijf werelddelen, één groot familiegeheim
Tessa Collins

Sommige boeken lees je niet zomaar: je stapt er echt in en komt er pas weer uit als de laatste bladzijde is omgedraaid. De rozendochter is absoluut zo'n boek. Vanaf de allereerste zin word je meegezogen in het leven van Rose en haar adoptiedochter Nara. Rose draagt een heftig oorlogsverleden met zich mee en Nara heeft een nog grotendeels onbekend verleden dat ergens in Namibië ligt.

Het verhaal springt heen en weer tussen de twee vrouwen. Zo neem je een duik in het verleden en lees je over de vierjarige Rose-Marie in het onveilige Duitsland van 1942. Je voelt meteen de spanning in die scène waarin haar vader worstelt met de angstaanjagende werkelijkheid:

‘Ik zeg al meer dan twee jaar tegen je dat we… iets moeten doen,’ zegt hij tegen haar moeder. ‘Ik kan jou, jullie, niet langer beschermen. Het interesseert hen niet meer dat ik…’ Hij aarzelt. ‘… dat ik niet Joods ben.’
Rose-Marie kijkt hem vragend aan. ‘Denken ze dat jij ook vies bent?’
‘Wat?’ Haar vader trekt een niet-begrijpend gezicht.
‘Ze hebben Rose-Marie op school uitgescholden,’ legt haar moeder droevig uit.
Haar vader haalt gefrustreerd zijn hand door zijn haar. ‘Zo kunnen we niet doorgaan. We kunnen niet langer wachten. Het is niet onze schuld, lieverd. Snap je dat? Het is… Ze zoeken een zondebok. Omdat het met veel mensen niet goed gaat.’

Gelukkig wordt ze net op tijd gered en belandt ze in Zuidwest-Afrika, het huidige Namibië. Hoe de kleine Nara later op haar pad komt, is weer een heel eigen, prachtig verhaal.

Met dit boek heeft Tessa Collins het vijfde en laatste deel van haar populaire familiesaga De bloemendochters neergezet. En wat voor één! Het is weer zo'n heerlijk vlot geschreven verhaal vol boeiende personages en prachtig omschreven plekken. Als je dacht dat je de wereld van De bloemendochters na vier boeken wel kende, dan bewijst dit slotdeel echt het tegendeel. Waar de andere delen je al naar allerlei uithoeken van de wereld brachten, trekt dit boek je mee naar het rauwe, adembenemende landschap van Namibië. Je voelt bijna het zand tussen je vingers en de warme wind op je huid.

Wat dit boek echt heel sterk maakt, is hoe Collins alle losse eindjes van de hele serie op een fijne manier bij elkaar brengt. Het grote familiegeheim ontrafelt zich in een heel fijn tempo. Het gaat over wie je werkelijk bent, over wortel schieten op plekken waar je het het minst verwacht, en over de moed om je verleden onder ogen te zien.

Ben jij dol op van die meeslepende familiesaga’s à la Lucinda Riley? Dan mag dit boek, en eigenlijk de hele serie, simpelweg niet ontbreken op je boekenplank.

ISBN 978 94 027 2098 3 | NUR 302| paperback | 389 pagina’s | Uitgeverij HarperCollins | oktober 2026 
Vertaald door Jeannet Dekker

© Els ten Voorde, 20 oktober 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Mijn zomer in Taipei
Rebecca F. Kuang

Lily Chen is een Chinees-Amerikaanse twintiger. Terwijl haar spreektaal Engels is, heeft ze ook wel wat Chinees geleerd, omdat haar ouders afkomstig zijn uit China. Maar ze spreekt het niet vloeiend en weet ook nauwelijks iets van haar familie, met name over haar grootouders die in China zijn gebleven.

Deze zomer vertrekt ze naar Taipei, de hoofdstad van Taiwan. Dat is geen onderdeel van China, al zouden de Chinezen dat wel willen. Het historische verhaal over Taiwan en China is een van de dingen die Lily uitzoekt als ze daar eenmaal is.
Het taalprogramma dat ze volgt is intensief en veeleisend. Ze ontdekt dat ze nog minder wist dan ze dacht, maar ze is een goede leerling. Denkt ze.

Helaas valt het allemaal nogal tegen. Ze deelt met studiegenoot Anna een kamer, die zo klein is dat de kleine irritaties steeds groter worden. Hun vriendschap lijdt eronder. Ook het contact met de andere studenten verloopt niet echt soepel.
Ze voelt zich minder Chinees dan ze verwacht had en krijgt een identiteitscrisis. Als ze Chinees spreekt voelt ze zich een ander.

Dan komt uit Amerika het bericht dat haar opa is overleden, ze voelt zich wegzinken. Ze had hem willen opzoeken, hem willen verrassen met haar kennis van het Chinees...
Ook vertelt haar moeder, die overgekomen is voor de begrafenis, en een tussenstop maakt in Taipei, haar dingen over de familie die ze nooit eerder vertelde. Lily begint zich te verdiepen in de geschiedenis, en maakt intussen lange wandelingen door de stad en omgeving. Op zoek naar zichzelf.

Met een voorwoord van de schrijfster is duidelijk dat dit voor een groot deel een autobiografisch relaas is. Het verhaal is - vooral in begin als Lily de taal aan het bestuderen is - doorspekt met Chinese karakters - vaak met uitleg, terwijl het verhaal later meer gaat over hoe het verleden van China, Taiwan en Cambodja met elkaar verbonden waren en zijn.
De verschillende delen worden voorafgegaan door bijpassende foto’s.

Hoe lastig het is om te gaan met cultuurverschil, dat thema is continu aanwezig: in de taal, de toeristische uitstapjes, in de geschiedenis. En in de relatie tot de andere studenten en haar eigen familie.
Het boek hinkt een beetje op twee gedachten, iedere lezer zal zo zijn eigen voorkeur hebben...

Rebecca F. Kuang kwam in 2000 uit Guangzhou in China naar de Verenigde Staten, waar ze geschiedenis studeerde. In Cambridge studeerde ze Chinese geschiedenis: over militaire strategieën, het collectieve trauma en oorlogsmonumenten. Ze schreef eerder de succesvolle boeken ‘Babel’, ‘Katabasis’ en ‘Yellowface’.

ISBN 9789044371123 | Paperback | 320 pagina's | Uitgeverij House of Books | september 2026
Vertaald door Hi-en Montijn

© Marjo, 18 oktober 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De zevende
Wanda Bommer

Een penthouse in Amsterdam. Een stel vrienden zitten bij elkaar: David en Lieke, Rogier en Louise (Wies), Martijn en Leonoor, en als zevende is er Suzanne, wiens partner, Jimi, zoals vaak wegens zijn werk ver van huis is. Na de maaltijd en een flinke hoeveelheid drank stelt Wies voor een spelletje te doen: ze verzinnen een vraag die allen beantwoorden met de naam van een van hen, door die op te schrijven. Vervolgens maken ze de balans op. 
Ze kiezen voor de zeven hoofdzonden. Wie van hen is het meest jaloers? Wie maakt zich het meest schuldig aan gulzigheid enz. 

Na de wijn volgt sterke drank. Dat zal mede ten grondslag liggen aan het feit dat de sfeer steeds benauwender wordt. Hun antwoorden zijn eerlijk en dus confronterend. Is het terecht dat een van hen de zondebok lijkt te worden?
Wat zich die avond afspeelt wordt in delen verteld.

Ook in delen, in ‘verhoren’, lezen we hoe een inspecteur probeert erachter te komen wie eventueel meer weet, en misschien zelfs kan vertellen waar Suzanne gebleven is. Want na die avond is Suzanne de deur uit gegaan en niet meer gezien. Wat is er precies gebeurd? Waar is ze gebleven?
Is er een misdaad gepleegd? Is ze verongelukt? In de gracht gevallen?

Maar dan Suzanne. Zij wordt 'wakker' in een magische wereld, waar we het konijnenhol uit Alice in Wonderland kunnen herkennen. In die wereld wonen boekfiguren. De lezer gaat met Suzanne mee op een hallucinant avontuur. Je kan maar beter niet proberen te begrijpen hoe en wat, laat je gaan, en verwonder je. 

Zelf is Suzanne ook schrijver, of: was ze dat? Ze kampt met een 'writers block'. Haar muze heeft haar in de steek gelaten. Wanda Bommer heeft zichzelf in het verhaal geschreven, en poneert daar allerlei ideeën, bijna bizarre gedachtekronkels, intrigerend. Als lezer moet je geen last hebben van de sturingsallergie die Suzanne dwars zit... 

De ontwikkeling van het verhaal heeft dus drie pijlers: het verleden is realistisch; het heden, de verhoren, eveneens; en de derde is een magische wereld,  met onder andere Elizabeth Bennett, en Hannibal Lecter.

‘Iemand probeert mijn wereld op zijn kop te zetten. Me te laten twijfelen aan mijn eigen waarnemingen, mijn hele zijn aan het wankelen te brengen. (-) Wat hier gebeurt is een overdonderende, luidruchtige oorlogsverklaring aan de ratio.’

En dat is het. Het valt niet mee de lijnen blijven volgen, maar je blijft wel je best doen, want je wil weten waar dit vrij bizarre verhaal gaat eindigen.

Een bijzondere roman, verrassend, boeiend, en meeslepend. En uitnodigend, want nu wil je zeker alle boeken van Wanda Bommer gelezen hebben. Ook wat nog komen gaat.

Wanda Bommer (Amsterdam, 1969) heeft zes romans op haar naam staan, waarvoor zij zonder uitzondering lovende recensies ontving.

ISBN 9789493319585 | Paperback | 384 pagina's | Uitgeverij Brandt | 1 oktober 2026

© Marjo, 16 oktober 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het sprookje van de dood
Marie-Claire van der Bruggen

In dit bijzondere boek wordt beschreven hoe een Zieltje voor de eerste keer de reis naar aarde maakt. Nu woont ze nog in een prachtige lichte omgeving waar alleen vrede en liefde te vinden is.

Maar als het Zieltje besluit dat ze haar lessen moet leren op Aarde lezen we wat er allemaal aan vooraf gaat voordat het Zieltje afdaalt naar het mensenlichaam om geboren te worden. Het Zieltje kiest namelijk eerst haar ouders, familie en vrienden én vijanden uit. Ook kiest ze voor het leven dat ze wil leiden om een deel van haar levensles te leren.

Haar beschermengel Bajiri zal haar altijd begeleiden, als ze hem roept zal zij komen, alleen... Zo gauw ze op aarde geboren wordt zal ze vergeten wie ze werkelijk is waar ze vandaan komt. Het leven op aarde zal het grote spel zijn dat ze te spelen heeft. Het spel gaat om het proberen te herinneren wie je werkelijk bent, namelijk een schitterende Ziel in een menselijk lichaam.  
Maar het zal niet makkelijk zijn...

En dat blijkt al bij de geboorte, het Zieltje vind het vreselijk! Die nauwe gang die ze door moet en die kou na de geboorte...
Aanvankelijk is er nog wel contact met Bajiri maar langzamerhand slokt het leven Zieltje op en vergeet ze totaal waar ze eigenlijk vandaan komt. 
Het leven van Zieltje heeft zo zijn ups- en downs en de lessen zijn soms zwaar. Maar dan komt de dag dat er iets heel heftigs gebeurt en Zieltje de beslissing moet nemen, blijven op Aarde of terugkeren naar thuis? 

Uiteindelijk betekent het einde van het Aardse leven ook de terugkeer naar Huis. Terug naar de plek waar alleen maar vrede en liefde heerst, Daarna is het aan de Ziel of en wanneer ze klaar is voor de volgende levensles. 

Het boek is erg liefdevol geschreven. De schrijfster wil de angst voor de dood hiermee wegnemen. Dit verhaal wordt overigens ook in diverse religies verteld. Zoals in het hindoeïsme, boeddhisme en ook de theosofische stroming gaat uit van één universele, tijdloze wijsheid waar religies uit voortkomen. 
De een noemt het reïncarnatie, de ander zielsverhuizing of transmigratie. 
Samenvattend zou dit gedachtegoed wel de zin van het leven verklaren en als het is zoals in dit mooie verhaal, in mooie taal geschreven, dan geef ik mij daar graag aan over.

ISBN 9789075362688 | Hardcover | 80 pagina's | Eos | 20 februari 2007 | Zestiende druk

© Dettie, 16 oktober 2026

Lees de reactie op het forum en/of reageer, klik HIER

Het is een geluid dat bij de onbekende, geheimzinnige jongen lijkt te horen, zoals ze ook als ze hem aanraakt, visioenen heeft van de zee, van de onderwaterwereld. Vanaf dat moment zijn er twee mannen in Annies leven, twee mannen van wie ze houdt.
De een hoort op het land, de ander in het water.

Het brengt tweespalt in haar leven. Moet ze een keuze maken? Tussen Evan en Walker, tussen land en zee? Of misschien moet ze niet kiezen, maar haar eigen leven leiden?

Een betoverende roman, met magische elementen en romantiek. Over keuzes die gemaakt moeten worden: de realiteit en de ‘echte’ wereld, versus de geheimzinnige aantrekkingskracht van het water.
Het vooral de sfeer die het een prachtig boek maakt, de natuur speelt een grote rol. Behalve Annie is ook Evan - zij het in mindere mate - een vertelperspectief, hij zet je met beide benen op de aarde terwijl Annie staat voor de wazige, geheimzinnige wereld onder water.

Kelly Anderson (Ontario, Canada) is huisarts, en werkte op spoedeisendehulpposten in landelijke en afgelegen gebieden. Later volgde ze een opleiding aan de Gateless Writing Academy en werd ze gecertificeerd Gateless-schrijfdocent. De stem van de diepte is haar eerste roman.

De tuin van Ooit
Ashley Poston

Tien jaar geleden waren de twee vriendinnen Sophie en Harriett op landgoed Lilymoor, in Maine. Ze genoten er volop van de prachtige tuinen, en beloofden elkaar dat ze terug zouden keren na tien jaar, wat er ook zou gebeuren.; Waar ze ook mee bezig zouden zijn. Op dat moment was Harriett bezig met een master aan de universiteit van Californië, Sophie zou beginnen aan een stage bij de Botanische Tuinen n New York.

'Tien jaar,‘ herhaalde ze. Ze begon kennelijk meer aan het idee te wennen. ‘Wat zullen we veranderd zijn. Het is een geweldig idee. Laten we het doen, laten we terugkeren, ongeacht hoe ons leven er dan uit ziet. Beloofd?’

Nu zijn die tien jaar voorbij en Sophie breekt nooit een belofte. De omstandigheden zijn evenwel veranderd, zou ze haar woord nu gebroken hebben? Ze kon niet weten dat ze door de Botanical Gardens uitgeleend zou worden aan Lilymoor, vanwege het jubileum dat daar gevierd zal worden, maar hoewel het herbeleven van hun bezoek tien jaar terug haar zwaar valt, vindt ze ook veel bevrediging en afleiding in haar werk. Harriet is er namelijk niet meer. Zij is bijna een jaar eerder overleden.

Lilymoor is een enorm landgoed met vele verschillende tuinen, ooit heringedeeld en vernieuwd door Henry Beck, inmiddels ook overleden. Zijn weduwe Eula, bestiert nu de boel, maar is al op leeftijd. Een val brengt haar tot een besluit.

Er is veel werk in de tuinen, maar Sophie is een aanpakker. Bovendien is ze liever bezig dan dat ze alleen is in het kleine beheerdershuisje. Langzaam ontdekt ze alle verschillende tuinen, maar die ene vreemd gevormde tuin had ze nog nooit gezien. Had die deur daar altijd gezeten? Is hij tevoorschijn gekomen door het snoeiwerk?
Ze zal al gauw ontdekken dat de deur zich verplaatst. En dat de tuin die erachter ligt op geen enkele plattegrond staat. Maar die man dan die ze daar aantreft? Wie is dat? Waarom ziet ze hem nooit ergens anders?

Intussen is er nog een andere man op haar pad gekomen: Eula heeft aangekondigd dat het jubileum meteen zal betekenen dat zij stopt als beheerder, en aangezien ze zelf geen kinderen heeft, zijn haar twee neven de erfgenamen. Oliver en Cyrus. Oliver is al gearriveerd, of Cyrus zijn opwachting zal maken is zeer de vraag. In het verleden is er iets gebeurd waardoor de neven niet meer door één deur kunnen. Hoe het met de erfenis moet, is onduidelijk.
Maar Sophie hoeft zich daar niet druk om te maken, ze is er maar tijdelijk. Haar verdriet om Harriet beheerst haar leven, en die geheime tuin intrigeert haar zeer. Bovendien is er een plant die zich niet gedraagt: Sophie herkent hem niet, en kan ook niet ontdekken waar hij zijn oorsprong heeft. Intussen lijkt hij het hele landgoed te overwoekeren.

Een geheime tuin, twee mannen, een landgoed dat tot de verbeelding spreekt: allemaal ingrediënten voor een lekkere zwoele roman. Hoewel het ook gaat om rouw, en om familieproblemen, is het een magische, geheimzinnige en natuurlijk romantische roman om in weg te duiken.
Ashley Poston is een Amerikaanse bestsellerauteur, ze schreef eerder The Dead Romantics en The Seven Year Slip..

ISBN 9789044371291 | Paperback | 400 pagina's | Uitgeverij House of Books | 20 augustus 2026
Vertaald uit het Engels door Gerda Lok-Bijzet

© Marjo, 30 september 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De dertiende kamer
Harry Turksma

Godelieve du Mourier is kleuterjuf op een nonnenschooltje in Knokke, ze leidt een rustig maar saai leven. Als ze Salomon Coniche tegen het lijf loopt, een rijke en flamboyante Joodse kunsthandelaar uit Parijs, verandert haar leven drastisch. Ze laat zich meeslepen maar niet overdonderen, blijft in haar hart de eenvoudige Vlaamse. Salomon accepteert het, terwijl hij haar overlaadt met allerlei geschenken en attenties. Hij is dol op haar.
Maar toch ontstaan er spanningen...

Het verhaal begint aldus:

‘Ai, ai. Wat is het toch plezant ’s zomers in Knokke te verwijlen. Vermits het gouden zonnetje zijn weldadige warmte over de mensen spreidt en de zee koel lonkt, is er niets dat het geluk in de weg staat. En daar de kinderkes vanmiddag vrij zijn, staat kleuterjuf Godelieve van het kwijnende kloosterschooltje niets in de weg om een uurtje zedig te flaneren over de boulevard. Althans, zo zou eenieder vermoeden die de muisgrijze maar niet onknappe Godelieve in haar gesteven plooirok tot over de knieën en haar hagelwit kleedje waarvan alle knoopjes proper toe, over de drukke vakantie-allee langs het strand ziet wandelen.’

en later in het boek klinkt het zo:

‘Godelieve droeg een mouwloos, zwartzijden jurkje met smalle schouderbandjes en laag uitgesneden rug. Ze had het haar opgestoken zodat haar sierlijke hals met de onafscheidelijke camee prachtig uitkwam. Het bescheiden decolleté had de vorm van een hart, waar het sieraad precies op de juiste hoogte tussen de twee welvingen op haar blanke huid prijkte. Voor buiten nam ze een oud, wit vestje mee.’

Denk je als je begint te lezen dat je een Vlaamse roman in je handen hebt, dat verandert als de kleuterjuf uit het eerste stukje ingepalmd wordt door de rijke kunsthandelaar. De taal verandert mee met de metamorfose van de jongedame. Heel verrassend is dat, zoals het hele verhaal verrassend is. Je ziet de gebeurtenissen door de ogen van zowel Godelieve als van Salomon, die hun ziel evenwel niet aan elkaar openbaren. Helaas misschien. 
Hun aanvankelijk stormachtige geluk vertoont gaandeweg steeds meer en grotere barstjes, het craquelé wordt een versplinterd glas.
Het einde is schokkend, en totaal onverwacht.

Harry Turksma is van oorsprong musicus, maar schrijft daarnaast. Hij nam drie cd's op en toonzette bekende Nederlandse dichters, onder wie Achterberg en Vasalis. Onder het pseudoniem Ben van Oordt schrijft hij maandelijks voor het populair literaire tijdschrift voor poëzie en mail-art, Kladblok. In 2021 publiceerde Harry Turksma Feinsteins Erfenis, een bundel korte verhalen die goede kritieken oogstte.

ISBN 9789463654982 | Hardcover | 206 pagina's | Uitgeverij Elikser | januari 2023

© Marjo, 23 september 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De vrouw die zweeg
Thomas van Slobbe

"Men heeft besloten dat ze wordt bedreigd"

Tijdens een bijeenkomst rond een toekomstig opvangcentrum voor een groep vluchtelingen uit Noord-Afrika liep het uiteindelijk mis. Mensen wilden voor de aanwezige televisieploeg duidelijk maken hoe ze erover dachten. Twee gingen zelfs op de vuist. 
En na die avond gebeurde er iets vreemds. Lena, de buurvrouw van Mo Derrigter, sprak niet meer. Ze zei totaal niets meer, geen woord kwam er nog uit. Iedereen in het kleine dorp begon te raden waarom. En uiteindelijk werd besloten dat ze werd bedreigd. Er kwam een grote camaeratoren. De politie reed vaker langs. Mo werd gevraagd de boel een beetje in de gaten te houden.

Het zwijgen van Lena fascineerde mensen, ze wilden weten waarom, ze wilden weten wat er gebeurd was. Lena appte ook niet meer, ging niet meer naar haar werk. "Het was alsof ze ver van taal en woorden wilde blijven."

Mo gaat nagenoeg elke dag bij haar lang, praat tegen haar. Ze antwoordt nooit, reageert nooit. Mo moet het doen met veronderstellingen die in zijn hoofd leven. Toch vindt hij het ook wel iets hebben. Hij kan hardop zijn gedachten ordenen en hij ontdekt door daar bij Lena te zitten dat hij dankzij het snelle leven met apps, sociale media, televisie nauwelijks tijd meer is om eigen ervaringen te beleven. Er is geen contact meer. Ménselijke ervaringen sterven uit ontdekt hij. Dankzij het zwijgen van Lena, het zitten in de tuin en hardop zeggen wat hij denkt, begint hij weer zelf wat te voelen.

Ondertussen is Lena een fenomeen geworden. Kinderen en later bewoners van het dorp zoeken haar stilte op. Komen in haar tuin zitten, genietend van de rust. Ze komen picknicken en langzaam wordt het hele dorp een stilteplek. "Een lege plek in de wereld vol prikkels, die mensen de ruimte geeft om zichzelf te hervinden." Mo ervaart dat hij ook minder behoefte aan appjes e.d. krijgt. Dankzij de sociale media en dergelijke, leven mensen in bubbels ontdekt Mo. Maar dankzij Lena's zwijgen komen mensen samen in de tuinen, in het gras, arm rijk, jong, oud, wit, zwart enz. Het maakt niet meer uit, de bubbels zijn verdwenen.

Helaas komt de commercie ook hier de vrede verstoren. Er komt een stroopwafelkraam, een koffiekraam, de televisie maakt opnames en ook de oproerkraaiers weten het vredige dorp te vinden... en dan loopt alles compleet uit de hand en verandert de hele vredige plek die ontstaan is dankzij de stilte.

Het boek is bijzonder om te lezen. Het verhaal is geschreven naar aanleiding van vijf foto's die iemand van Mo kreeg. Die foto's vormen een mooie rode draad die ons wegwijs maakt in de bizarre en ontwrichtende gebeurtenissen die twee mensen ondergaan. Het boek is ook een wake-upp call omdat het laat zien dat echte pure ervaringen zoals bijvoorbeeld genieten van stilte nauwelijk meer beleefd worden. Alles wordt vastgelegd, gedeeld, moet benoemd worden maar zelf dingen ervaren in stilte is een bijna vergeten ervaring...

Het frappante is dat alle gebeurtenissen voortkomen uit het zwijgen van Lena. Iedereen veronderstelt, raadt en gist en zo wordt er een verhaal gemaakt waarvan niemand weet of het klopt, of het waar is. Alle aannames maken er een eigen verhaal van en aanvankelijk lijkt het zelfs iets moois voort te brengen. Er is weer oog voor elkaar, er is weer innerlijke rust, geen gejaag op likes, geen mails die nog beantwoord moeten worden, geen appjes. 

Maar alles wat goed is, maakt ook de zwarte kant zichtbaar. Er moet kennelijk altijd een tegengeluid zijn, die minder fraai is. Ondertussen sukkelt de gemeente nog steeds met de komst van het vluchtelingencentrum en dat bevalt ze niet.... De taal verandert. En ook de taal is een belangrijk onderwerp van dit boek. Zonder taal zou er helemaal geen verhaal zijn!

Drs. Thomas van Slobbe is één van de meest originele en invloedrijke denkers uit de natuurbeweging. Als directeur van Stichting wAarde staat hij aan de basis van het denken over natuurvervaging en het post-natuurlijk leven. 

ISBN 9789464712643 | Hardcover | 160 pagina's | Uitg. Noordboek | 23 oktober 2024

© Dettie, 23 september 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De boekenapotheek aan de Seine
Nina George

In Parijs heb je de vele boekenkraampjes aan de Seine, maar Nina George plaatst er ook een boekenschip: Een bijzonder boekenschip, want de eigenaar, Jean Perdu, weet voor elke klant die een boek komt uitzoeken precies dat boek te vinden wat die persoon nodig heeft. Vandaar: boekenapotheek.

Zelf is hij precies wat zijn naam aangeeft: perdu. Helaas weet hij voor zichzelf (nog) geen boek te vinden. Zo is hij dus al twintig jaar alleen en ongelukkig, nadat zijn geliefde, Manon, hem verliet.
Is ze tenslotte getrouwd met de verloofde die ze in de Provence had? Verkoos ze deze man boven hem? Ze was er heel open over dat ze dat van plan was: trouwen met de vriend uit haar jeugd. Maar ze zou ook deel uit blijven maken van het leven met Jean. Zei ze.
Hij begreep het niet, maar was tegelijk bang voor het antwoord: de brief die ze hem nog stuurde had hij nooit gelezen.

Daar zal hij spijt van krijgen als hij na al die jaren tenslotte toch de brief leest.
Dan neemt hij een besluit. De boot gaat varen. Op het laatste moment krijgt hij nog een passagier. Max, een jongeman die niet om kan gaan met het succes van zijn debuutroman. Samen ondernemen ze een roadtrip, waarbij ze natuurlijk van alles beleven. En waarbij ze het veel over lezen en boeken hebben.

Zolang het de reis is, en de boeken, met de leuke adviezen die Jean zijn bezoekers geeft, is het boek een prettig leesbaar aangenaam verhaal. Maar naarmate ze verder in het zuiden van Frankrijk komen en het warmer wordt verandert de sfeer. Het landschap: natuurlijk, de mensen zijn anders, misschien is het de vakantieromantiek die toeslaat?

Het eerste deel leest langzaam, zonder dat het saai of vervelend wordt. Bij het tweede deel zou je de schrijfster willen aanmanen er wat meer vaart in te brengen, tenzij je er van zoete, sentimentele romantiek houdt natuurlijk.

Nina George is een journaliste die afwisselend in Berlijn of in Bretagne woont.

ISBN 9789041716972 | Paperback, voordeeleditie | 336 pagina's | Uitgeverij Rainbow | augustus 2026
Vertaald uit het Duits door Roelof Posthuma

© Marjo, 17 september 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Ga als een rivier
Shelley Read

Als Torie Nash 17 jaar oud is, gebeurt er iets dat haar hele leven zal bepalen.
Ze werkt op de boerderij van haar vader, die een zeer succesvolle perzikenboomgaard heeft. De perziken van Nash zijn wijd en zijd bekend.
Ze heeft een jongere broer Seth, een jongen die nogal dwars is. Het lukt haar vader, die weduwnaar is, niet hem in het gareel te houden.
Op een dag is Torie op weg naar het dorp – dat is Iola, aan de rivier de Gunnison gelegen, om haar broer uit het pokerhol te halen. Maar onderweg spreekt een jongen haar aan, Hij vraagt haar de weg...

‘Dat was alles. Een doodgewone vraag van een vuile onbekende die over Main Street aan kwam lopen op het moment dat ik het kruispunt met North Laura bereikte.’

Ze weet vervolgens niet of ze hem achternaloopt of dat alleen maar doet omdat ze dezelfde kant op moet. Maar als hij zich voorstelt - Wilson Moon – raken ze aan de praat. Daar zou het bij hebben kunnen blijven, maar Torie verstapt zich en kneust haar enkel. En Wil draagt haar naar huis, naar de boerderij, waar de ontvangst niet echt hartelijk is. Wat Torie helemaal niet opgemerkt had, zagen haar vader en broer wel: De jongen had een Indiaans uiterlijk.

Het is 1949, racisme heerste volop, Indianen waren niet welkom.
Het kan Torie weinig schelen, en de twee hebben in het geniep contact. Maar niet alleen vader en broer Nash zijn racisten, geen dorpeling wil iets van hem weten.  
Maar, al bezweert Torie hem dat hij moet vertrekken, dat doet hij niet. Helaas.

Voor Torie, die intussen Victoria genoemd wil worden, betekent het dat ze voor een zeer moeilijke keuze komt te staan.
Dit alles loopt min of meer parallel met de beslissing van hogerhand dat het dorp Iola, met nog enkele andere dorpjes moet verdwijnen: er zal een dam worden gebouwd, waardoor de rivier zal veranderen in een meer. De dorpjes liggen in de weg.

De personages zijn fictief, maar dat geldt niet voor het racisme versus de indianen, het volk dat het land bewoonde en bewerkte voor de Amerikanen hen verdreven. Ook het onder water zetten van de dorpjes is echt.
Daaromheen heeft Shelley Read een aangrijpend verhaal geschreven, het raakt je meteen.

Het verhaal wordt verdeeld over tijdsperioden, beginnend met 1948 tot 1949, eindigend met 1971, waarin ook de proloog zich afspeelt. Read geeft de tijdsgeest goed weer, het dorpsleven en de impact die de gebeurtenissen hebben, de schoonheid van de natuur, en een sterke vrouw die de hoofdrol speelt.

Shelley Read (Colorado) was lange tijd hoofddocent aan de Western Colorado University, waar ze literatuur doceerde en Creative Writing. Ook werkte ze aan educatieve ondersteuningsprogramma’s voor studenten. Ga als een rivier is haar eerste boek.

ISBN 9789041716941 | Paperback | 336 pagina's | Uitgeverij Rainbow | juli 2026
Vertaald uit het Engels door Mieke Trouw-Luckx

© Marjo, 4 september 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER