Romans volwassenen

Kiefers hand
Dieuwertje Mertens

Als Dione een rouwkaart vindt van haar oma komen er herinneringen naar boven. Veel contact was er niet met deze vrouw, die niet dol was op kinderen, dus fijne herinneringen zijn het niet. De laatste is die aan de afscheidsplechtigheid, Dione was zestien, en had besloten niet te gaan.
Maar oma verschijnt aan haar, moet ze daar iets mee?

Dione heeft een alter ego, dat ze ‘autrice’ heeft genoemd. Er is een soort dialoog tussen haar en autrice, die als een stem van het geweten steeds opduikt.
Ze heeft een relatie met Homme, maar leert dan Kiefer kennen, die haar minnaar wordt.
Het resultaat van deze relatie is ’de tweekoppige Hansje’, een dochter met twee vaders, Kiefer en Homme.

Zowel haar oma als Kiefer trekken haar naar de Tweede Wereldoorlog. Kiefer is joods, haar oma had een relatie met een Duitser die waarschijnlijk een SS-er was.
Dione wil meer weten over haar oma. En over die Duitser, Rudi.

In het tweede deel gaat ze op zoek naar wie haar oma was. Ook zijn er verhalen over de Tweede Oorlog, die te maken hebben met het verhaal van Kiefer. De oma, Johanna, komt langzaam tot leven, steeds weer opduikend in het verhaal van Dionne.
In het derde deel lezen we het verhaal van Johanna, over haar relatie met Rudi. Dat gedeelte wordt verteld vanuit het perspectief van Johanna en Rudi, maar wel vanuit een bijzondere hoek: ze zijn dood, en nu ze elkaar weer hebben gevonden, vertellen ze over hun levens.

Drie heel verschillende delen, waarbij het tweede nogal springerig is, wat lastig te volgen, en het derde vlotter loopt en een boeiende psychologische insteek heeft.
In dat deel zijn weer wel gruwelijke verhalen verwerkt (verantwoording achter in het boek).

Het verhaal van Dionne, en dat over haar oma Johanna vertonen overeenkomsten. Hoewel gebonden aan de regels van hun tijd, zijn het vrije vrouwen. Allebei hebben ze een minnaar, hun leven is niet bepaald doorsnee. Beiden hebben een stem van het geweten in hun hoofd. Hoe groot is de (niet-geldelijke) erfenis van de oma wat betreft de kleindochter?
Het gaat vooral over relaties met hun complicaties, maar daarnaast besteedt Dieuwertje Mertens aandacht aan kunst en religie.
Het geheel is een veelomvattende roman, wisselend van vorm, en net als de hoofdpersonen niet bepaald doorsnee.

Dieuwertje Mertens is schrijver, criticus en journalist. Ze schrijft over kunst en literatuur voor o.a. Het Parool, Trouw en Vrij Nederland. Haar debuutroman Moeders. Heiligen (Querido, 2023) werd genomineerd voor de Anton Wachterprijs.

ISBN 9789021490663 | Paperback | 352 pagina's | Uitgeverij Querido | mei 2026

© Marjo, 19 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Misschien was Sacha wat traag, maar dat stond hun vriendschap niet in de weg. Even lijkt het erop dat daar verandering in komt, als Fees terugkomt van vakantie heeft Sacha ineens een nieuwe vriendin. Cat is totaal anders. Ze is een flapuit, durft en doet alles. Fees accepteert haar dominantie. In het vervolg zijn ze met z’n drieën.

Het ophalen van de herinneringen opent ook haar ogen. Ze ziet nu beter hoe de verhoudingen waren.
En begrijpt ook hoe het kwam dat hun toch wel vreemde vriendschap geen stand kon houden.

Met z’n drieën groeien ze op, ervaren de eerste stappen op het terrein van de vriendjes en de seksualiteit, waarbij Cat steeds voor ligt, en Sacha nauwelijks interesse heeft.

Het boek is opgedeeld in delen: Sacha en Fees; Sacha, Fees en  Cat; Felicitas; Feest.
Centraal lijkt het raadsel te staan over de brug met aan iedere kant een bewaker. Een ervan liegt en de ander spreekt de waarheid. Hoe kun je de leugenaar ontmaskeren?

Een roman over vriendschap. Is het wel mogelijk om echte vriendschap met iemand te hebben?
En wat is dat dan, vriendschap?

Felicitas is de verteller, en zij ontleedt feilloos de onderlinge verstandhoudingen tussen drie meisjes, in hun ontwikkeling tot volwassenen.
Een debuut en absoluut ook geschikt voor jongeren.

Emma van den Berg is schrijver en journalist. Voor haar werk bij BOOS won ze samen met het team de Tegel en de Zilveren Nipkowschijf. Sinds het najaar van 2025 is ze ook samensteller bij De Marker, het BNNVARA nieuwsplatform voor jongeren.

ISBN 9789048868087 | Paperback | 176 pagina's | Uitgeverij Lebowski | juni 2026

© Marjo, 12 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Een zomer in Salerno
Serena Giuliano

De uit Frankrijk afkomstige Eleonore is voor de liefde naar Salerno gekomen. Helaas is haar huwelijk stukgelopen, haar ex Sacha heeft een nieuwe relatie en Eleonore bleef achter met hun kinderen, nu een bijna zeventien jaar oude tweeling. Gelukkig is de verstandhouding met haar ex prima, maar Eleonore heeft het niet breed. Ze heeft werk gevonden als hulp in de huishouding, met iedere dag andere adresjes.

Op maandag is ze bij Dottore Di Marino, cardioloog en nauwelijks thuis.
Op dinsdag gaat ze naar Signora Geraldina Rizzo, een oudere dame die juist wel altijd thuis is. Geraldina is altijd nieuwsgierig naar wat Eleonore beleefd heeft, vooral in verband met de liefde.
Op woensdag is ze bij een echtpaar, dat nogal veeleisend is. De man des huizes mag niet weten dat zijn vrouw het huishouden niet zelf doet, een situatie die voor verwikkelingen zorgt.
Op donderdag komt ze bij ‘de waarzegster’ die haar vaak ongevraagd advies geeft.
En op vrijdag heeft ze twee adressen: in de ochtend gaat ze naar de woning van Signor D’Amato, een vrijgezel die ze nooit ziet. De communicatie verloopt via briefjes. En in de middag moet ze de woning van een zeer slordig en chaotisch echtpaar op orde brengen.

Tijdens haar werk heeft ze genoeg tijd om te denken en dromen over haar grote liefde, Marco, terwijl ze hem juist uit haar hoofd zou moeten zetten. Hij is namelijk getrouwd en niet van plan daar iets aan te veranderen. Hopeloos. Uitzichtloos. Maar ze is zo verslaafd aan die man...
Natuurlijk is dat de hoofdmoot van deze zomerroman, de liefde. Maar tegelijk leren we Eleonore kennen als een sociale vrouw, die altijd klaar staat voor een ander. Haar cliënten zijn bijzondere mensen.

Het boek is verdeeld in dagen, met boven de hoofdstukken de aanduiding welke dag het is, en waar ze dan werkt. Maar ze is ook vaak in Casa Eleonore, waar ze verwoede pogingen doet een eigen leven, zonder Marco, op te bouwen.
Daarnaast zijn er raadselachtige cursief gedrukte stukjes tekst tussen de hoofdstukken. Het duurt even voor je weet wat die betekenen.
Een feelgoodroman met net een beetje meer.

Serena Giuliano (1982) is Italiaanse, maar verhuisde met haar ouders naar Frankrijk. Ze schreef ook deze succesvolle romans: Ciao Bella, Mamma Maria (Babelio-prijs 2020), Luna (Prix des lecteurs U 2022), Sarà perché ti amo, Un coup de soleil, Felicità en Villa Gloria.

ISBN 9789464105773 | Paperback | 224 pagina's | Uitgeverij Horizon | april 2026 
Vertaald uit het Frans door Henriette Gorthuis

© Marjo, 7 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bretons licht
Hein-Anton van der Heijden

De romans van Hein-Anton van der Heijden zijn altijd bijzonder. De personages volgen geen gebaande paden maar zijn stuk voor stuk aparte mensen die verder kijken dan de reguliere zaken.

In dit boek maken we kennis met Malou, 38 jaar oud en een visagiste met punkhaar en een ringetje door haar neus. Ze verzorgt in Hilversum vaak de make-up voor mensen die in een televisieprogramma gaan verschijnen. De hooggevoelige Malou herkent onmiddellijk de échte, pure mensen of de 'acteurs', ofwel degenen die namaak zijn, een rol opvoeren. 
Tot haar verbazing zijn de meeste mensen die zij verzorgt erg op haar gesteld geraakt, ze vinden dat ze goed met haar kunnen praten. Enkelen bezoeken haar daarom ook in haar studiootje in Amsterdam. 

Haar ouders zijn letterlijk twee uitersten. Haar vader is communist, haar moeder werkt voor een zeer glossy tijdschrift en kunstzinnig. Dankzij dit vaderpersonage kan de schrijver ook het beeld op de maatschappij, en vooral wat er ontbreekt of anders kan, ventileren. De moeder is de tegenhanger, eveneens een bijzondere vrouw.

Het is ook op haar werk dat Malou Jean Pierre Huet ontmoet, kortweg JP. Hij is anders dan alle andere gasten. Hij weet tot haar verbazing onmiddellijk haar zonneteken/sterrenbeeld, maanteken en ascendant en het klopt! Ze passen uitstekend bij elkaar volgens hem maar hij is getrouwd, en dat is heilig voor Malou. Ze gaan met elkaar om als man en vrouw maar het bed wordt niet gedeeld. JP is gefascineerd door de wereld en alles daar omheen zoals de sterren, het heelal de synchroniciteit en... Bretons licht. En dat laatste is een raadsel voor Malou.
Maar het meeste gaat JP voor rechtvaardigheid. Hij is een onderzoeksjournalist en haalt de machtigen der wereld onderuit, de klimaatcriminelen noemt hij ze. Dat loopt dan ook verkeerd af...

Nadat hij er niet meer is, vertrekt Malou naar Bretagne en ontmoet daar de kunstschilder Vietnamese Nguyet, bijna een vrouwelijke kopie van JP.
De week in Bretagne is intens, indringend, openbarend en ontroerend. Soms bijna mystiek

Dit bovenstaande geeft zeker de intensiteit van het verhaal niet weer. De communicatie tussen JP, Malou en later Nguyet is indringend en fascinerend. 
Het geeft een innerlijk weten weer, die je alleen kunt voelen. JP en Nguyet konden dat, zij wisten hoe het mysterie van het leven in elkaar zit en leefden ernaar. Soms is het een beetje lastig lezen maar wat je vooral bijblijft is de echtheid, puurheid van de personages. En dat Bretonse licht? Ook dat komt aan de orde...

Een boek om meerdere keren te lezen. 

ISBN 9789463658843 | Paperback | 207 pagina's | Uitgeverij Elikser | 29 mei 2026

© Dettie, 3 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het rode cederhuis in de nieuwe wereld
Hilda de Windt Ayoubi

De grootouders van de ik-figuur Sapphira komen uit Libanon. Op zoek naar een beter bestaan emigreerden ze naar Curaçao. Opa deed daar goede zaken, hij kon het zich permitteren om eens in de vijf jaar met vrouw en hun acht kinderen terug te gaan naar Libanon.
Toen zijn twee dochters Aicha en Maria de huwbare leeftijd bereikten besloot hun vader definitief terug te keren naar Libanon. Daar moesten de dochters een huwelijk sluiten met een Libanees.

Aicha trouwde in 1948 met Hassan Selim, haar grote liefde, al was hij bijna negen jaar jonger, en al vond haar vader het maar niks. Helaas kon ze niet tegen het Libanese klimaat. Ze besloot terug te keren naar Curaçao, 23 jaar oud en hoogzwanger. Haar man en de twee oudere kinderen bleven nog even achter, zij waren Libanees, er moesten papieren geregeld worden. Aicha, immers geboren op Curaçao, had de Nederlandse nationaliteit. Na Sapphira komen er nog meer kinderen, eveneens geboren op Curaçao.
Hun bestaan verliep niet zo voorspoedig als dat van hun grootouders. Ze hadden het niet breed en verhuisden vaak. Hassan raakte verschillende keren failliet maar begon dan weer opnieuw, met een winkeltje in hun eigen huis.
Sapphira heeft het geluk dat ze in Nederland mag gaan studeren.

Omdat ze haar Libanese familieleden wil leren kennen gaat ze na zo’n 70 jaar terug naar Libanon.
Dit boek vertelt over haar leven dat zich in drie verschillende continenten afspeelde. Het gaat over cultuurverschillen. Het merendeel van de inwoners van Curaçao is katholiek, Sapphira is moslim. Zij trouwt op haar beurt met een christen.
Daarnaast gaat het vaak over taal (Papiamento). De delen over Curaçao en Libanon zijn het meest uitgebreid zijn (en ook het meest interessant).
Het moge duidelijk zijn dat het verhaal veelal autobiografisch is.

Hilda de Windt Ayoubi (Curaçao, 1951) is de dochter van Libanese ouders in Curaçao. Ze was leraar Spaans en doceerde Communicatie, Methode Analyse, Pedagogiek en Spaanse grammatica op de Universiteit van Curaçao.
Het is een autobiografische roman, maar heeft NUR-code 303, en dat staat voor verhalenbundels.

ISBN 9789493368422 | Paperback | 426 pagina's | Uitgeverij in de Knipscheer | maart 2026

© Marjo, 1 juli 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De zoon
Anne van Zwieten

Bij tv-programma's als Spporloos of het Engelse Long lost family blijkt steeds opnieuw hoe belangrijk het voor iemand is om meer over je achtergrond te weten et komen.

Ook bij Winant, die op zijn achtste te horen kreeg dat hij geadopteerd is, spoken de vele vragen door zijn hoofd. 
Waarom is hij afgestaan? Waren zijn ouders te jong? Waren zijn ouders getrouwd maar niet met elkaar? Waren zijn ouders te arm om hem groot te brengen? Of... wilden ze hem gewoon niet?

Dit maakt dat hij zich nergens op zijn plek voelt ondanks zijn lieve adoptieouders. Hij zoekt naar die houvast, die bestaansbodem die er nu niet is. 
Hij wil geborgenheid, maar is er ook bang voor. Er blijft altijd een stukje van hem die wantrouwig is. Geven ze écht om hem? Houden ze écht van hem. Zelfs bij Eline, waarvan hij weet dat zij onvoorwaardelijk van hem houdt, schuurt de onzekerheid, de angst.

Hij gaat varen, de vrije vaart, op de boot, op zee, is de enige plek waar hij zich goed voelt. Maar zijn grote liefde Eline kijkt dwars door hem heen. Zij is ook degene die hem aanstuurt om zijn biologische ouders te zoeken, hoe bang Winant ook voor afwijzing is. Anders zal hij nooit rust vinden...

De zoektocht wordt een erg emotionelen reis die heel anders loopt dan Winant en Eline gedacht hadden. Het is confronterend, pijnlijk maar brengt ook heel veel. Vooral de confrontatie met zichzelf is hard voor Winant, hij moet zijn verleden aangaan, of hij wil of niet. Eline is daarin meelevend maar ook recht door zee. Ze gaat niet zijn handje vasthouden! Z

Dit op waarheid berustende verhaal is aangrijpend en ontroerend. Er zijn heel onverwachte wendingen die het soms bijne ongeloofwaardig maken, maar het is wél gebeurd! Een verhaal dat je leest met een (glim)lach en een traan. Mooi!

Anne van Zwieten is auteur, columnist en maatschappelijk ondernemer.

ISBN 978493244702 | Paperback | 238 pagina's | Uitgeverij September | 7 maart 2026

© Dettie, 20 juni 2026

Lees de reacties op het forum, en/of reageer, klik HIER

De magie van het Japanse restaurant
Yuta Takahashi

Chibi Neke is een afgelegen Japans restaurant aan zee. Nu zullen er wel meer van dat soort eetgelegen bestaan maar Chibi Neke is speciaal. Je kunt er een herinneringsgerecht bestellen. Dankzij dat gerecht kun je in contact komen met een overleden persoon. Maar... dat contact duurt net zo lang als dat het gerecht warm is. Zo gauw het afgekoeld is, verdwijnt de geliefde, moeder, kind of andere mensen.
De kans om iemand uit te spreken is éénmalig, je kunt nooit meer terugkomen voor een tweede gesprek. Dit zijn natuurlijk mooie ingrediënten voor bijzondere verhalen. 

In het eerste verhaal wil een jonge vrouw, Nagi, haar moeder nog een keer spreken. Nagi is ernstig ziek en heeft, net als haar moeder destijds, nog vijf jaar te leven. Het gerecht dat geserveerd wordt, Tofu met Miso, is precies zoals haar moeder het altijd maakte. Nagi wil advies, want als iemand weet hoe je met zo'n levensvooruitzicht moet omgaan dan is het haar moeder wel. Na de eerste hap van de tofu veranderd de omgeving, haar moeder verschijnt. Ze is nog net zo liefdevol als Nagi zich herinnerde. Ze verwacht dat haar moeder het met haar visie eens zal zijn. Maar haar moeder geeft een antwoord dat Nagi totaal niet verwacht had en dat veranderd alles! 

Het is een mooi, positief en optimistisch verhaal om te lezen. Het laat zien hoe je op verschillende manieren naar iets kunt kijken. 
Bijzonder is de rol van de kleine kat Chibi en de uitbater van het restaurant. Deze voelt feilloos de sfeer aan en weet precies goed te reageren op zijn bezoekers nadat zij hun 'reis' gemaakt hebben.

Hierna volgen meerdere verhalen die zich allemaal in deze bijzondere omgeving afspelen. Het ene is aangrijpend, het andere bijna grappig. Maar de ondertoon is eigenlijk altijd... tel je zegeningen! 

Het boek deed een beetje denken aan het boek Voordat de koffie koud wordt van Toshikazu Kawaguchi waarin mensen een tijdreis kunnen maken voordat de koffie afgekoeld is. Zij kunnen levende personages ontmoeten waarbij dingen rechtgezet kunnen worden maar niet kunnen veranderen. Net als in dit boek, daar veranderd ook niets aan de situatie alleen aan de zienswijze.
Healing fiction staat op de cover. Healing gaat mij wat te ver, maar het is wel een feelgood boek. 

ISBN 9789028453975 | Paperback | 192 pagina's | Wereldbibliotheek | 13 maart 2025
Vertaling door Baudewijn Pronk/Nuanxed/Wereldbibliotheek

© Dettie, 14 juni 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Als je Vuilnis heet
Barbara van Rijn Tuwor

'Weet je wat je te doen staat Ekow, om dit meisje een eerlijke kans te geven in haar leven? [...]
Morgen, aan de andere kant van het dorp, zoek naar Togbe. Maar zorg dat je je dochter nu direct een verschrikkelijke naam geeft, zodat zij wèl overleeft. Het is belangrijk, heel belangrijk."

Het meisje uit bovenstaand citaat is net geboren en is afkomstig uit een verborgen weversdorp in Ghana. Helaas heeft haar moeder de geboorte niet overleefd. Uit liefde, om haar in leven te houden en om de boze geesten te misleiden, geeft haar vader het meisje de naam Sumina, wat vuilnis betekent. Met een lelijke naam zouden namelijk de bosgeesten haar zelfs niet in hun onderwereld willen hebben. Helaas lijkt de lelijke naam niet echt te helpen. Mina is in haar jeugd heel vaak erg ziek. Het lijkt wel of er een vloek op haar bestaan rust.

Haar vader is Chief kente-wever en leert haar de traditionele stof te weven en welke betekenis vormen en kleuren in de doeken vertegenwoordigen. Maar haar vader verandert, is niet meer haar houvast, drinkt steeds meer en langzamerhand neemt Mina zijn werk over. En ze is goed in haar werk, héél goed.

Gelukkig is er Daan, de Hollandse buurjongen. Langzamerhand ontwikkelt zich tussen Daan en Mina meer dan vriendschap. En dan besluiten Daans ouders terug te keren naar Nederland. Ze houden contact zegt Daan. Mina hoopt dat het inderdaad zo zal zijn. Na die beslissing van Daans ouders verandert ook het leven van Mina. Haar vader stuurt haar weg naar de hoofdstad Accra en Mina moet zich in die stad maar zien te redden, zonder geld, zonder familie, zonder kennissen. 

Wat volgt is een intens en doorleefd verhaal waarin vooral de kracht van vrouwen onderling naar boven komt. Maar er zijn ook grote teleurstellingen, verdriet, ziekte. Toch weet Mina dat ze door moet zetten, én dat ze de vloek moet doorbreken die op haar schouders blijkt te rusten. Het wordt een lange zoektocht naar de persoon die haar kan helpen. Tijdens het lezen móet je wel de moed, veerkracht en het doorzettingsvermogen van Mina bewonderen.
Kortom het is een indrukwekkend verhaal dat je regelmatig ontroerd maar ook diep raakt. 

Barabara van Rijn Tuwor is filmmaker en journalist. Ze woont er werkt al 17 jaar in Ghana. In dit debuut verweefde ze verhalen van Ghanese vrouwen tot dit schitterende geheel. 

De kaftillustratie is gemaakt van gerecyclede kleding en reststoffen uit Nigeria.
Van elk verkocht boek wordt 10% van de royalties van de auteur gedoneerd aan Adamfo, een organisatie die zich inzet voor een veiligere toekomst voor meisjes als Sumina.

ISBN 9789493425804 | Paperback | 204 pagina's | ParisBooks | 20 mei 2026

© Dettie, 13 juni 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Los
Merel Bem

Anja verrast iedereen, maar vooral zichzelf als ze zich inschrijft voor een cursus, en niet zomaar een: ze gaat een bewustwordingscursus volgen, terwijl ze met een groep onbekenden in Bretagne wandelt.

In korte tijd kwam Anja alleen te staan, haar man ging na 24 jaar bij haar weg en ineens was ook de poes weg. Ze heeft haar werk als suppoost bij een museum, maar verder zit niemand op haar te wachten. Haar moeder komt te pas en te onpas, maar dat is geen lijfelijke aanwezigheid, want haar moeder is overleden.

Haar extraverte moeder was een energiek en actief mens en had er moeite mee dat haar dochter zo introvert was en als een stille muis door het leven ging.
Mensen zien haar niet, ze zeggen: ‘Sla Anja maar even over.’

‘Wat is dat toch met jou, waarom maak je alles zo moeilijk?
‘O kom op, Anja. Doorbijten nu. Dacht je dat ik was gekomen waar ik ben als ik het gewoon had opgegeven?’
‘Niet miemelen.’

Het is een divers gezelschap, waar Anja de komende week mee zal doorbrengen. Cursusleider is Barend-Christiaan, die steeds met nieuwe opdrachten komt, bewustwordingsoefeningen. En ze wandelen.
Natuurlijk is Anja niet ineens een andere persoonlijkheid, ook hier lijkt ze niet gezien te worden. Behalve dan door haar moeder, die ook mee is blijkbaar. Tot ze er ineens schoon genoeg van heeft en iets ondoordachts doet.

Een roman die zwaar had kunnen worden met een onderwerp als dit, maar dat dus absoluut niet is. Met humor beschrijft Merel Bem een verschijnsel van deze tijd: een spirituele wandeling. Ze steekt er niet echt de draak mee, maar de steken onder water zijn scherp.
Voor de hoofdpersoon is het zeker een bewustwording, beter laat dan nooit...

Merel Bem is schrijver en kunstjournalist. Voor de Volkskrant schrijft ze over fotografie en beeldvorming. Dit debuut is veelbelovend.

ISBN 9789048876358 | Paperback | 240 pagina's | Uitgeverij Hollands Diep | april 2025

© Marjo, 5 juni 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Liften naar de hemel
Lex Paleaux

Na het zien van een aflevering  in de fantastische serie De verwondering waarin Lex Paleaux vertelde over zijn leven en inzichten, raakte ik nieuwsgierig naar zijn boeken. Alles begon namelijk voor Lex Paleaux na een verschrikkelijke gebeurtenis in zijn jeugd. 'Dat veranderde alles', zegt hij in dat programma. Die gebeurtenis heeft enorme gevolgen in zijn verdere persoonlijke leven. Lex ontspoort en kan niet meer aarden in een jeugd van naar school gaan en braaf alles doen wat hoort. Zijn bestaan is veranderd in een turbulente chaos waarin hij naar een jeugdinrichting moet, dakloos wordt etc. Eigenlijk is het één heel eenzame zoektocht om weer terug te kunnen komen bij dat blije onbevangen jongetje dat hij was vóór de gebeurtenis. 

Op gegeven moment besluit hij te gaan schrijven over zijn leven. Het is een soort biecht, om met zichzelf in het reine te komen. Hij schrijft bewust onder pseudoniem en zal zijn echte naam pas bekend kunnen maken als hij voor zijn gevoel klaar is. 

Dit boek Liften naar de hemel, is een vertelling over de periode dat zestienjarige Quintin (Lex) uit de jeugdinrichting komt en opnieuw de mist in gaat.
Uiteindelijk besluiten zijn ouders hem naar Canada te sturen, naar de streng gelovige familie Decker. Daar komt hij in enorm liefdeloze situatie terecht als in Nederland. De heer Decker is op de hoogte van de levenswandel van Quintin en windt er geen doekjes om, 'we leven en gerdagen ons naar de wil van God'.
God of niet, er is verder geen enkele vriendelijkheid te vinden binnen die familie Decker. Quintin krijgt een slaaphol, oftewel een piepkleine kamertje waar meestal de was te drogen hangt. Meneer Decker is verder een heel starre man, zijn wil is wet. Quintins enige lichtpuntje in het kinderrijke gezin is de kleine Ruth, die alles zegt wat in haar opkomt. 

Alsof het nog niet erg genoeg is, moet Quintin gaan werken bij boer Fletcher, die in de hele omtrek bekendstaat als een harde, lastige man. En dat is hij ook. Van maandag tot vrijdag werkt Quintin daar. De boer doet niet aan emoties, het is dat hij een boerderij heeft, maar dieren betekenen verder niets voor hem. Het is handelswaar. Een dier doodmaken is ook geen probleem. En de jonge Quintin staat erbij en kijkt ernaar. Het enige levende wezen waar Quintin een band mee opbouwt, is de jonge stier Drum.

In de weekenden mag Quintin naar 'huis' en de kerk. Na de dienst ontmoet hij daar domineeszoon Mike. Ze worden goede vrienden. De domineesfamilie en Mike maken dat Quintin het allemaal volhoudt, maar het is loodzwaar. En dan escaleert de boel alsnog. En hoe! 

Het is een verbijsterend verhaal en bijna onbegrijpelijk hoe mensen kunnen handelen. Vooral de zeer strenge regels in naam van de Heer zijn beklemmend. Maar het meest indringende is het totale gebrek aan empathie en medemenselijkheid van zowel de familie Decker als boer Fletcher. Alleen het het gezin van de dominee is vriendelijk en meelevend. 

Wat knap en bijzonder is, is dat Lex Paleaux geen enkele vorm van zelfbeklag heeft gebruikt, wat heel makkelijk had gekund, gezien de gebeurtenissen. Hij heeft alles bij zichzelf gehouden en dat maakt denkelijk ook het verhaal zo indrukwekkend. 
Ik bleef tenminste nog even stil nadat het boek uit was.

ISBN 9789026366062 | Paperback met flappen | 312 pagina's | Ambo|Anthos | 19 mei 2026

© Dettie, 3 juni 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het verloren meesterwerk
Vier eeuwen, drie liefdesverhalen en een verdwenen schilderij…
Sarah Freethy

In Het verloren meesterwerk wil Beatrice de kunstcollectie van haar ouders laten taxeren. Haar vader is zo’n twintig jaar geleden overleden en haar moeder is nu ernstig ziek. Om alle kosten rondom haar ziekte te kunnen betalen en hun huis in de familie te houden, moeten er wel een aantal stukken verkocht gaan worden om het hoofd financieel boven water te kunnen houden. Beatrice schakelt Jude, een kunsthandelaar, in. Jude raakt gelijk geïnteresseerd in één schilderij. Juist het schilderij dat de moeder van Beatrice niet wil verkopen, omdat er een vloek op zou rusten.
Toch weet Jude Beatrice zover te krijgen om het schilderij te laten onderzoeken door twee experts in de Italiaanse renaissance en barok, Kit en Anita:

Kit werd steeds enthousiaster en stond weer te wippen op zijn voeten; Het is eigenlijk wonderbaarlijk dat iets wat zo teer is zo lang intact is gebleven. Het heeft niet dezelfde aandacht gekregen als de meeste andere doeken.’
‘Hoe bedoel je?’ vroeg Jude.
Beatrice realiseerde zich dat dit voor hem net zo’n verrassing was.
‘Om te beginnen is er geen voering,’ antwoordde Kit. ‘Meestal heeft een werk zoals dit aan de achterkant een tweede doek. Dat was de normale gang van zaken in de negentiende eeuw, een manier om het te verstevigen en conserveren. Iets wat zo oud is en toch geen voering heeft, is zo zeldzaam dat het opvalt. Ik ben het maar een paar keer tegengekomen.’
Anita knikte. ‘Het is zeker ongewoon. Uit de corrosie op de spijkertjes maak ik op dat het zo’n veertig, vijftig jaar geleden op deze plaat is bevestigd. Waarom het toen geen voering had, is een raadsel.’
‘Hoe oud denken jullie dat het is?’ vroeg Beatrice, in een poging iets van het schilderij dat volledig getransformeerd voor haar lag te begrijpen.
‘Ik denk vroegzeventiende-eeuws Italiaans.’

 En met die bevindingen begint de ontdekkingstocht van Beatrice en Jude. Hoe zijn haar ouders aan dit schilderij gekomen? En waarom dacht haar moeder dat het schilderij vervloekt was?

Wat volgt is een boeiend verhaal waarin Sarah Feethy heel beeldend schrijft en veel gebruik maakt van bijvoeglijke naamwoorden om dingen en situaties te omschrijven, Het verhaal wordt de ene keer vanuit het perspectief van Jude omschreven en de andere keer vanuit die van Beatrice. Tot de laatste pagina weet de auteur je te boeien en het verhaal heeft een verrassend einde. Sarah Freethy, een schrijfster om te onthouden!

ISBN 978 94 027 1971 0 | NUR 302 | Paperback | 338 pagina’s | Uitgeverij HarperCollins | mei 2026
Vertaald door Saskia Peeters

© Els ten Voorde, 26 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Moord in Kasteel de Haar
Liz Luyben

Joop, jawel niemand minder dan Joop ter Heul, inmiddels mevrouw van Dil, is blij dat ze even haar schaatsen onder kan binden om lekker over de slotgracht van Kasteel de Haar te zwieren. Toch geniet ze niet als andere keren, want er is iets vreemds aan de hand. Marie-Celeste, de kamenier van een van de gasten, is verdwenen. Als schaatsend piekert Joop daarover, maar dan ziet ze iets vreemds; onder het ijs ziet ze een blauw hoedje... en als ze speurend verder kijkt, ziet ze onder zich ineens het gezicht van Marie-Celeste!

Natuurlijk wordt de politie ingeschakeld en de geruchtenmachine is in volle gang. Marie-Celeste is vast in het donker in een van de uitgehakte gaten in het ijs gelopen. Deze waren gemaakt om ijsblokken naar de kelder te brengen. Maar volgens de kokkin was Marie-Celeste bang in het donker, ze ging 's avonds nooit naar buiten. 

Hélène van Zylen van Nyevelt, de vriendin van Joop, pakt alles beheerst aan. Ook Joop probeert haar steentje bij te dragen. Het is ook dankzij Joop dat hartsvriendin Nettie uitgenodigd wordt op het kasteel, want zij is immers de speurneus die al eerder een onmogelijke zaak heeft opgelost. Dat komt mooi uit, want Nettie is net uit haar huis gezet, ze is blut.

Natuurlijk gaan de dames op hun eigen manier aan de slag. Zeer tegen de zin van Lord Cobham, moordzaken moet je aan mannen overlaten... Heeft hij het even mis! 

Al lezend rollen we van de ene intrige in de andere; er spelen zelfs hartszaken mee! Het wordt helemaal spannend als blijkt dat de moordenaar een Napoleonkostuum droeg op het grote bal. Maar er is één probleem... alle mannen en enkele vrouwen droegen een Napoleonkostuum, dat was vereist...

Het hele verhaal leest lekker weg, ook al ben ik niet goed in detectives omdat je vaak veel namen moet onthouden. Ook in dit boek komen veel namen voor. Het is verder geen verhaal dat je nagelbijtend van de spanning verder leest; dat had ik ook niet verwacht bij een Joop-ter-Heul-verhaal. Dat is vaak luchtig, persoonlijk zou ik het ook geen thriller noemen meer een detective. Wat ik wel erg miste, is de specifieke Joop-humor die Cissy van Marxveld in de boeken wist te leggen. Ook al waren de latere boeken met Joop in de hoofdrol al een stuk serieuzer, er had best wel wat meer Joopgein in gemogen, zoals in bijv. De HBS-tijd van Joop ter Heul. 

Maar zoals gezegd, het is een vlot verhaal dat je met plezier uitleesten er komen zeer markante personages voor in het boek.
Hopelijk komt er wel een volgend deel, vooral omdat het boek eindigt met een cliffhanger. Ik ben zo benieuwd hoe dàt afloopt.

Liz Luyben (Haarzuilens, 1975) groeide om d ehoek van Kasteel de Haar op. Als kind speelde ze in het park, later werkte ze als gids in het kasteel. Liz wilde altijd nog eens een roman schrijven waarin de flomboyante barones Hélène allerlei avonturen zou beleven.Dit is dat boek.

ISBN 9789697592241 | Paperback | 302 pagina's | Uitgeverij Doffeltje | 20 oktober 2025

© Dettie, 30 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De zoon
Anne van Zwieten

‘Sinds hij weet dat hij geadopteerd is, begreep hij beter waar het onbestemde gevoel dat hij altijd bij zich droeg vandaan kwam. Het gevoel dat hij nergens echt bij hoorde, overal een buitenstaander was. Helaas werd dat gevoel niet minder nu hij het begreep.’

De ouders van Winalt zijn niet zijn biologische ouders, ze vertelden het hem toen hij acht jaar was. Hij is geboren in Oostenrijk, maar woont sinds zijn derde levensjaar in Nederland.
Als puber zat het hem steeds meer dwars. Hij wilde weten. Mevrouw de Vries van het FIOM (het expertisecentrum op het gebied van ongewenste zwangerschap, verwantschapsvragen en adoptie) kan hem de naam van zijn moeder geven, die natuurlijk in Oostenrijk woont. Als hij haar met hulp van het FIOM een brief schrijft, krijgt hij geen reactie.
De vragen blijven: waarom wilde/wil zijn moeder hem niet? Heeft hij broers of zussen? Op wie lijkt hij?

Hij besluit het te laten. Hij gaat varen, op de Grote Vaart. Op zee voelt hij zich vrij.
Als hij Eline ontmoet en met haar zijn leven wil doorbrengen, gaat dat niet zonder slag of stoot.
Ze zijn beiden op zoek naar meer, naar onvoorwaardelijke liefde. Winalt is niet in staat die te geven, en ook niet om die te ontvangen. Toch blijven ze bij elkaar en krijgen een zoon.
Vastigheid is noodzakelijk. Hij gaat op zoek naar zijn wortels. Helaas gaat de zoektocht niet helemaal zoals hij hoopte.

Het ene probleem is opgelost, de volgende staan voor de deur. De waarheid is niet makkelijk te verwerken.
Zijn leven staat op zijn kop, maar hij doet zijn best.
Maar is dat wel zo? Eline verwijt hem dat hij evenmin eerlijk is.
Met vallen en opstaan proberen ze het toch samen te redden.

Het boek is verdeeld in hoofdstukken die steeds een bepaalde periode beslaan. Vanaf begin jaren ’90 met sprongen tot tenslotte 2024.
Het gaat over identiteit. Wie ben je als je je afkomst niet kent?
Hoe overwin je het negatieve zelfbeeld dat je overhoudt aan het feit dat je afgewezen bent?
Hoe bouw je zelf een leven op zonder die problemen door te geven?

Het verhaal wordt verteld vanuit Winalt, je leeft mee met zijn gevoelens, zijn overdenkingen, je voelt de zwaarte waar hij mee zit, de radeloosheid, maar ook zijn grote wens: het moet lukken. Gelukkig is daar Eline...
Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Anne van Zwieten (Leiden, 21 juli 1967) schrijft binnen verschillende genres: romans, thrillers en fictie/non-fictie. Ze volgde diverse vakopleidingen: mode- en textiel, ondernemerschap en Schroevers.

ISBN 9789493244702 | Paperback | 238 pagina's | Uitgeverij September | maart 2026

© Marjo, 24 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Onze lichte jaren
Sarah Damoff

Grootmoeder, moeder, dochter... Een verhaal over familiebanden, wisselwerking én het doorgeven van gewoontes, frustraties en trauma's binnen één familie. Het boek is opgedeeld in drie delen waarin moeder Lillian, dochter Jet en vader Ryan elk hun verhaal vertellen. Daar doorheen speelt als een verbindende rode draad de grootmoeder van Jet een heel belangrijke rol. 

Het begint in 1958 met de kleine Rayn en zijn moeder, die stiekem wegvluchten voor man en vader. Eenentwintig jaar later ontmoet deze Ryan Lillian in de bibliotheek en ze weten beiden gelijk dat dit het is. Alles is goed, de liefde voor elkaar is groot. Maar dan raakt Lilian zwanger en verandert alles, de zwangerschap roept namelijk oude trauma's op, zowel bij Lillian als Ryan. Dochter Georgette, kortweg Jet genoemd, is in feite de onmisbare schakel tussen alle personages in het boek. 

Wat Sarah Damoff heel knap gedaan heeft, is laten zien wat een impact gebeurtenissen kunnen hebben op iemands leven en vooral het zwijgen over zeer essentiële zaken. De gebeurtenissen werken zelfs zo ver door dat een latere generatie nog steeds de gevolgen daarvan voelt.

Toch is het geen zwaar verhaal. Vooral het verhaal, verteld door Jet, is bijna licht te noemen. Zij weet ook alles om te buigen naar openheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid. Door alles onder ogen te zien, ontstaat er ruimte, waardoor zelfs Ryan die weggevlucht was in zaken die niet goed voor hem waren, toch weer het leven kan aanvaarden.

Het debuut van Sarah Damoff is erg indrukwekkend, het laat onder andere de kracht van vrouwen zien én hun saamhorigheid. Het is een verhaal over leven en dood, over liefde en haat, verdriet en vreugde. Een verhaal als het leven zelf en dat ook nog eens prachtig, inlevend verwoord.

Lezen dit boek!

ISBN 9789021963966 | Paperback | 304 pagina's | Luiting Sijthoff | 23 juni 2026

Dettie, 24 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER.

De buurtwinkel aan zee
Sonoko Machida

Zo’n klein winkeltje in je eigen buurt waar je van alles kan kopen, dat vinden we wel makkelijk. Zeker als het een winkeltje is zoals Tenderness, de plek waar dit verhaal zich afspeelt.
Het bevindt zich in een kleine stad aan de Japanse kust.

Het verhaal dat grotendeels gaat over wat er in de winkel gebeurt, wordt voor het grootste deel verteld door een van de medewerkers, Mitsuri Nakao. Ze werkt er graag en ziet alles wat er om haar heen gebeurt.
Haar baas, de bedrijfsleider Mitsuhiko Shiba, is blijkbaar een bijzondere man. Mitsuri heeft er zelf niet zo’n last van, maar de man heeft een enorme aantrekkingskracht en wordt meestal omringd door vrouwen. Hij heeft een heuse fanclub!

'De vrouwen waren allemaal minstens zeventig jaar of misschien zelfs ouder, maar de manier waarop ze naar de man keken verschilde niet van wat Yoshiro had gezien bij de tienermeisjes die hij les gaf op de juku.

'Hebt u een nieuwe lipstick op, mevrouw Yoshiko? Die kleur staat u geweldig!'.
De man sprak met een innemende glimlach, die je vreemd genoeg deed denen aan een ontluikende roos.
'Ja!' De vrouw die blijkbaar Yohiko heette, zei het op een harde fluistertoon, alsof ze een gilletje probeerde te onderdrukken. Alle dames begonnen nu door elkaar heen te praten met luide, giebelende stemmen, die absoluut niet bij hun leeftijd pasten.'

 
Maar het komt vast niet alleen door hem dat de winkel zo goed loopt. En het is ook meer dan zomaar een stelletje dwaze vrouwen!
Alle medewerkers zijn vriendelijk en weten wat hun klanten graag hebben. De mensen komen vooral voor de eetgelegenheid: je koopt er heerlijke dingen – die uitvoerig beschreven worden! - en die nuttig je ter plaatse, al mag je het ook meenemen natuurlijk.

Er zijn een paar geheimzinnige personages die de lezer in de loop van het verhaal toch leert kennen.
En je komt meer aan de weet over de klanten, wat hen bezighoudt, en vooral wat hun problemen zijn: Mitsuri en Shiba ontdekken het wel. Waar ze kunnen, helpen ze. En niet alleen om lekkere hapjes en drankjes te verkopen!

Naast verhalen over de dagelijkse dingen van het leven - hoe ga je om met eenzaamheid, hoe word je op een prettige manier oud, wat doe je als je verliefdheid hopeloos lijkt - zijn er ook vreemde, zelfs wat absurde situaties, maar omdat de toon licht en sprankelend is, valt het niet moeilijk het te accepteren. En zo geniet je!

Het is een boek om blij van te worden, een heerlijke feelgoodroman.

Sonoko Machida (1980, Fukuoka) besloot haar grote wens te vervullen: schrijven. De buurtwinkel aan zee is haar eerste in het Nederlands vertaalde roman.

ISBN 9789044370898 | Paperback | 288 pagina's | Uitgeverij the House of Books | april 2026 |
Vertaald uit het Engels door Els Franci-Ekele

© Marjo, 19 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Is jouw vader een Marokkaan?
Samira Elmahi

Janna is zeventien als ze met haar zus, Sara, naar de orgelfabriek gaat. Het is haar eerste werkdag. Als assemblagemedewerker. Spannend, maar ze heeft er zin in.

‘Er werken heel veel knappe, donkere mannen,’ zegt ze. Sara kijkt opzij en trekt haar wenkbrauwen omhoog om haar woorden kracht bij te zetten: ‘Buitenlanders’.

Toch had niemand verwacht dat het op die eerste dag al raak zou zijn. Als de blikken van Janna en Ollie elkaar kruisen, is zij helemaal hoteldebotel. Ollie is dan 22 en ook hij is op slag verliefd.

Liefde leidt tot interesse, en zo leren ze allebei over de andere cultuur. Ollie beseft wel dat zijn ouders hier niet blij mee zullen zijn, maar Janna is degene met wie hij zijn verdere leven wil doorbrengen, hij wil niet het meisje dat dat zijn ouders in Marokko gekozen hebben voor hem.
Als Ahmed, die zich Ollie noemt, naar Nederland komt als gastarbeider, vindt hij het heel belangrijk om zich aan te passen en de taal te leren. Des te meer als hij in het gezin van Janna terecht komt. Alles is zo anders.
Maar het gaat goed, ze zullen hun verdere leven samen doorbrengen en twee dochters grootbrengen, Samira en Laila.

Het is Samira die het verhaal opschrijft, een eerbetoon aan haar ouders, maar ook een verslag van hoe twee culturen samen komen. Als je dat echt wilt dan lukt het ook. De buitenwereld reageert vaak wel verrast, bijvoorbeeld als in de wachtkamer van het ziekenhuis drie Hollands uitziende vrouwen reageren op de naam Elmahi.

‘We zien eruit als de familie Janssen, maar we zijn echt de familie Elmahi’.

Het verhaal volgt Janna en Ollie tot de dood. Zij lieten hun familie, vrienden en bekenden zien hoe twee culturen samen kunnen leven.

Het is een goed geschreven verhaal. De hoofdstukken, variërend in lengte, zijn steeds voorzien van de naam van de vertelpersoon, en met een jaartal. Herinneringen en verhalen over het verleden wisselen af met in het heden waarin de laatste maanden van Janna beschreven worden.
Een spanningsboog ontbreekt niet. Er zijn vragen: waarom spreken ze alleen Nederlands en geen Arabisch? Waarom wilde Ollie niet terug naar Marokko en zijn de meisjes er dus nog nooit geweest?

Het boek is opgedragen aan de ouders van de schrijfster; Ahmed Kadour Elmahi en Pieternella Janna Elmahi-Brouwer, de mensen die de kern van het verhaal vormen.

ISBN 9789493244603 | Paperback | 198 pagina's | Uitgeverij September | februari 2026 |

© Marjo, 13 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het Ierse kind
Daisy O’Shea

 

Het Ierse kind neemt je mee naar de ruige zuidkust van Ierland, waar verleden en heden langzaam in elkaar overvloeien. Centraal staat de indringende familievraag: wat is er ooit gebeurd met Nellie en haar dochter Annie?

Het verhaal volgt Erin, die na het tragische verlies van haar man Kenny, haar leven in Amerika achter zich laat en naar Ierland vertrekt. Die keuze is allesbehalve willekeurig. Haar familiegeschiedenis voert terug naar Roone Bay, waar haar voorouders vandaan komen. Van haar opa heeft ze het verhaal van zijn overgrootmoeder Nellie gehoord die tijdens de Hongersnood met haar twee kinderen naar Boston emigreerde, op zoek naar een beter bestaan. Maar nog voordat ze voet aan wal zette, raakte ze haar dochter kwijt in de chaos van de haven:

Opeens gleed Annie van de kratten af en riep met meer levendigheid dan ze op de hele reis had laten zien: ‘Papa!’ Met haar armen uitgespreid rende ze ervandoor.
Inmiddels was de zon onder. Nellie zag William niet, maar Annie had haar vader toch zeker wel herkend? Met Luke in haar armen liet ze zich van de kratten af zakken, en ze drong zich door een groep werklui heen die haar de weg versperde.
Eentje greep haar bij de arm. Hij hield haar staande en draaide haar naar zich toe. ‘Heb je honger, schatje?’ vroeg hij met een wulpse blik. ‘Ik weet wel hoe je een beetje geld kunt verdienen. En ik kan ook wel aan een slaapplek helpen.’
Verontwaardigd slaakte ze een kreetje. ‘Laat me los!’
‘Zelf weten, hoor,’ zei hij.
Ze rukte haar arm los, rende een paar passen weg, maar bleef toe abrupt staan. Zenuwachtig draaide ze in het rond, maar ze zag Annie nergens. Net zomin als William. ‘Annie!’ schreeuwde ze.
Mensen draaiden zich naar haar om, maar keken toen weer weg.
Nellie was buiten zichzelf.

Wat er daarna met het meisje is gebeurd, is altijd een pijnlijk mysterie gebleven. Een gemis dat generaties later nog voelbaar is.

Wat voor Erin begint als een zoektocht naar het verleden, groeit uit tot een emotionele reis waarin zij niet alleen familiegeheimen ontrafelt, maar ook zichzelf beter leert kennen. Langzaam wordt duidelijk dat keuzes, hoe klein ook, altijd hun sporen nalaten.

Daisy O’Shea vertelt dit verhaal vanuit twee perspectieven. Erin spreekt de lezer direct aan in de ik-vorm, terwijl Nellies verhaal in een meer beschouwende stijl wordt verteld. Deze afwisseling geeft het boek diepgang en zorgt ervoor dat verleden en heden op een natuurlijke manier met elkaar verweven raken.

De sfeer van Ierland is prachtig neergezet: de ruige kustlijnen, de beladen geschiedenis en de charme van oude huizen vormen een overtuigend decor. Tegelijkertijd heeft het verhaal een toegankelijke, bijna feelgoodachtige toon, met een vleugje romantiek. Dat maakt het boek prettig leesbaar voor liefhebbers van familieverhalen vol emotie en geheimen.

De personages geven het verhaal extra warmte. Erin is een hoofdpersoon met wie je gemakkelijk meeleeft, omdat haar zoektocht niet alleen draait om het verleden, maar ook om haar verlangen naar rust en richting. De lokale historicus Finn brengt een subtiele romantische spanning in het verhaal, terwijl Nellie met haar veerkracht en verdriet een blijvende indruk achterlaat.

Het Ierse kind is daarmee een meeslepende roman die je even losmaakt van het hier en nu en je onderdompelt in een wereld van geschiedenis, verlies en hoop. Een aanrader voor iedereen die houdt van ontroerende verhalen met een vleugje romantiek. Het is het tweede deel in de serie De Smaragdeilanden en is zelfstandig te lezen.

ISBN 978 94 027 1974 1| NUR 302| paperback | 337 pagina’s | Uitgeverij HarperCollins | april 2026
Vertaald door Maaike van der Rijst

© Els ten Voorde, 8 mei 2026
 
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Moeder is een ding
Henry Sepers

‘Ze hebben moeder moeten afvoeren, want ze was gestruikeld over een kamerplant. Nu is ze eindelijk weer thuis.’

Een cryptische opening, want al snel blijkt dat ze overleden is.
Moeder is een ding geworden.
Haar drie kinderen waren erbij toen ze de laatste adem uitblies. Op dat moment was ze in het hospice, en de kinderen besloten haar mee naar huis te nemen.
De kinderen, dat zijn Magda, Lieke en hun broer Helmer. Deze laatste is degene die het vaakst als vertelstem optreedt. Op de momenten dat zijn zussen vertellen, is het eigenlijk ook Helmer.
Af en toe benoemt hij dat:

‘Het is niet eenvoudig, Magda, om je in iemand als jou te verplaatsen. Zie dit als een poging daartoe. Ik kan je niet in mijn armen nemen, want dan verstijf je, ‘je geen vragen stellen want dan word je boos en zeg je dat ik met mezelf moet bemoeien.’

‘Voelde je je werkelijk zo gewoon, Lieke, zo weinig bijzonder vergeleken bij Magda en mij, of is het een etiket dat ik op je plak, was je alleen in mijn ogen de zachte kopie van moeder, altijd bezig met ‘de lieve vrede’.

Magda is het gevoelige kind. De anderen hebben heel vaak rekening met haar gehouden, haar ontzien, beschermd. Ze sloot zich op, kon geen geluiden verdragen. Tekenen, dat was wat ze deed: de hele dag tekenen.
Lieke is de inschikkelijke, die het iedereen naar de zin wilde maken.
Hun vader kreeg Parkinson, hetgeen hij beschouwde als een straf van god: hij was erg gelovig. Al lijkt hij dat op het einde even vergeten.

‘In vader streden vroomheid, een neiging tot slachtofferschap, schuldgevoel en onderkoelde humor voortdurend om voorrang. Ik zie ze voor me, die gezichten: het gekwetste gezicht, het devote, het zondige, het droogkloterige.’

Helmer, de halfbroer, is een succesvolle schrijver-dichter. Zijn biologische moeder ‘de Vrouw’ is weggecijferd. Hij weet niets van zijn eerste levensjaren en kreeg geen antwoord op zijn vragen.
Nu hij optreedt als verteller en dat ook in de naam van andere gezinsleden doet, gebruikt hij deze macht en geeft hij, voor zover mogelijk, zelf de antwoorden.
Wat we lezen is het verhaal van een gezin, hoe ze met elkaar omgingen, wat de rol van ieder gezinslid was en hoe ze nu de dood van de moeder verwerken. Rouw dus. Acceptatie van wat er misschien niet zo leuk was binnen het gezin. Het leven is wat het is en het zal ook verder gaan.

Het perspectief in deze roman is verrassend. Speels vooral, want al lijkt het of de zussen een stem hebben, in feite is dat niet zo. Maar eigenlijk doet het er niet toe, dat het beeld vertekend is, ook het verhaal is zoals het is.
Iedere zin in dit boek heeft betekenis, het herlezen waard. Mooie taal, scherpe observeringen, en een onderhuidse spanning.

Henry Sepers (Den Haag, 1955) is schrijver en dichter. Hij debuteerde in 1993 met de roman Het feest van de mollen. Zijn eerste dichtbundel was Baaierd en verscheen in 2009. Sepers schrijft interviews met dichters voor Schrijven Magazine en werkte eerder als leraar Nederlands, het laatst op het Vossius Gymnasium in Amsterdam. Hij publiceerde in o.a. De Gids, Maatstaf, Hollands Maandblad en de Poëziekrant. Zijn dichtbundel Spreekt de troubadour werd genomineerd voor de J.C. Bloem-poëzieprijs 2013. Sepers fotografeert ook en maakt poëziefilms. Enkele films zijn vertoond op het Nederlands Poëziefilm Festival.

ISBN 9789492241931| Paperback | 224 pagina's | Uitgeverij Magonia | februari 2026

© Marjo, 6 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Wreetmod de pestkop en Soedirs amandelen
Marius Atmoredjo

De ik-figuur die het verhaal vertelt, is de oudere broer van Soedir. Met hun ouders en nog acht broers en zussen wonen zij in het dorp Kebonredjo. Soedir is tien jaar, en erg kwetsbaar omdat hij niet gezond is. De leefomstandigheden doen hem ook geen goed, het gezin is erg arm, hun vader heeft zwaar en onderbetaald werk. Ze hebben niets, alleen honger.

Hun huisje heeft de vader eigenhandig gebouwd, en zoals alle hutten in het dorp is het niet meer dan een bouwsel van ruwe planken, met er bovenop verroeste zinkplaten en palmbladeren. De vloer bestaat uit rode aarde, die aangestampt is en zo hard als steen.
De jongens gaan naar school, die wèl gebouwd is met baksteen en hout, en een fatsoenlijk dak erop heeft. Zo zal het huis van de verteller er later ook uitzien, denkt hij. En amandelbomen, zoals die bij school staan, wil hij ook. Die geven een fijne schaduw en ze dragen lekkere vruchten.

Het lijkt een idyllische plek, maar dat is het niet: de juf van Soedir is wel heel aardig, maar de juf van de hogere klassen is wreed.
Op straat hebben de jongens last van twee pestkoppen, die het vooral gemunt hebben op Soedir, immers een makkelijk slachtoffer!

De jongen vertelt dat de lessen op school in het Nederlands gegeven worden, niet hun eerste taal: hun grootouders zijn als contractarbeiders uit Java naar Suriname gehaald.
Hun cultuur speelt nog een grote rol. Als je verder niets hebt, biedt de natuur nog uitkomst – er komen heel veel exotische namen van fruit en dieren voorbij, met gelukkig een woordenlijst achterin. Helaas zitten er in een oerwoud ook vele parasieten, die het niet alleen op de gewassen, maar ook op de mensen gemunt hebben.
Maar: hoe moeilijk de jongens het ook hebben, het verhaal is optimistisch: ze hebben elkaar immers!
En hun dromen.

Een novelle, niet meer dan zeventig pagina’s, maar zeker voor de kaaskoppen onder ons een bron van veel informatie. Het verhaal speelt zich af in 1960 en benoemt het klassenverschil in Suriname.
Atmoredjo heeft niet veel woorden nodig om een volledige wereld te scheppen, een wereld van armoede, cultuurverschil en ondanks alles: hoop. 

Marius Atmoredjo (1959, Lelydorp in Suriname) debuteerde in 2022 met de dichtbundel Loslaten zullen ze nooit meer. Zijn inspiratie om te schrijven put hij uit de verhalen van zijn ouders Legijar en Marie Atmoredjo. Zo ook het verhaal Wreetmod de pestkop en Soedirs amandelen.
Dit boek heeft NUR 301, maar ook 280, is dus eveneens geschikt voor jongeren.

ISBN 9789493368330 | Paperback | 70 pagina's | Uitgeverij In de Knipscheer | maart 2026

© Marjo, 5 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Botjesstraat deel 1
De dochter van de herbergier
Marja Visscher

Een onvervalste historische roman waarvan het verhaal zich afspeelt op het Zuid-Hollandse eiland Hoeksche Waard en wel aan het begin van de negentiende eeuw. 

We maken kennis met de familie Saarloos. Vader en moeder runnen een gewaardeerde herberg. Hun veertienjarige dochter Willempje (Wilhelmina) Saarloos houdt van de herberg en is vast van plan om veel geld te sparen, zodat ze ooit eens haar eigen herberg kan beginnen. Maar daar heb je wel geld voor nodig. Willempjes grote droom is ergens als dienstmeisje te gaan werken, het liefst in een mooi huis bij een rijke familie, zodat ze haar eigen inkomen heeft. Ze wil niet in Zwartsluisje blijven, dat is haar te benauwd.

Haar ouders zijn niet blij met de 'wilde' plannen van hun dochter maar wat Willempje in haar hoofd heeft, zal gebeuren. En zo komt het dat ze op een dag haar kleren bij elkaar pakt en zich door haar vader naar de grote boerderij van echtpaar 't Hart. Mevrouw 't Hart is zwaar reumatisch en erg blij met de komst van Willempje. 
De verhouding tussen haar mevrouw en Willempje is uitstekend, maar in de boerderij zelf hangt een verstikkende sfeer. Vader en zoon kunnen elkaar niet luchten of zien. Willempje meent uiteindelijk te begrijpen waarom de onderlinge situatie zo enorm gespannen is. Maar heeft ze het bij het rechte eind?

Het boek leest als een trein. Je duikt in het verhaal en het is moeilijk om te stoppen. Maar dat komt vooral door het geweldige inlevingsvermogen van Marja Visscher. Ze weet zich uitstekend te verplaatsen in de tijd. Ze tovert de negentiende-eeuwse gewoonten en gedragingen heel levendig tevoorschijn inclusief al zijn ups en downs die destijds veelvuldig voorkwamen. Je bevindt je bij het gezin in de herberg, voelt de drukte die de gasten met zich meebrengen en ook de onderlinge omgang in het buurtschap is krachtig beschreven. 

Maar het verhaal zelf rammelt op gegeven moment. Aanvankelijk voelt het goed, de gebeurtenissen die Willempje meemaakt zijn geloofwaardig en soms aangrijpend. Je leeft enorm mee met Willempje en voelt als het ware wat zij allemaal doormaakt. Maar dan krijgt het verhaal een twist waardoor de geloofwaardigheid bijna wegvalt. De omwenteling gaat erg snel en de verklaring voor bepaalde zaken zijn onwaarschijnlijk. Afgezien van het feit dat het wel de nodige beroering en spanning teweeg brengt, voelt het toch lichtelijk ongeloofwaardig. Maar verder is het een wel een fijn boek om te lezen.

Dit boek is het eerste deel van een trilogie en ik wil toch zeker de volgende delen lezen, daarvoor heeft de schrijfster me wel te nieuwsgierig gemaakt naar het verdere wel en wee van de hoofdrolspelers in dit boek.

Marja Visscher (Rotterdam 1951) is schrijver en journalist. Haar brede historische interesse brengt haar geregeld op het spoor van interessante personen met een bijzonder verhaal.

ISBN 9789465410241 | Paperback | 273 pagina's | Davey Jones Publishing | 5 februari 2026

© Dettie, 3 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER