Recensies 10-12 jaar

De avonturen van Cipollino
Gianni Rodari

‘Vrijheid betekent dat niemand over je beslist’

Op een dag komt de Prins met zijn Hofcitroenen en zijn soldaten, de Citroentjes, langs de hut waar het gezin Cipolla woont. In het gedrang wordt vader Cipollone naar voren geduwd, hij stapt per ongeluk op de tenen van de gouverneur, en wordt opgepakt.
Cipollino vindt het vreselijk: zijn vader bij de grootste schurken in het gevang!
Maar Cipollone legt uit dat het niet zo is:

‘Dus het is een eer om in de gevangenis te zitten?’
‘Soms wel. Normaal gesproken zijn gevangenissen voor dieven en moordenaars, maar sinds Prins Limone regeert, zitten die bij hem aan het hof, terwijl goede burgers achter de tralies verdwijnen.’

Op dat moment besluit Cipollino dat hij in opstand zal komen. Hij trekt de wijde wereld in en vindt vele medestanders: Meneer Courgette, die niet eens past in het huisje waar hij woont, Pirro Prei met zijn enorme snor, professor Pero Peer, schoenmaker meester Rozijn, het dienstmeisje Aardbeitje, Boontje, zoon van de voddenman en nog vele anderen. Met hen gaat hij de strijd aan tegen Ridder Pomodoro, de twee Gravinnekes van de Kersengaard en het leger citroentjes.
Het is geen strijd met wapens, Cipollino verzint listen om de Prins en zijn Hofhouding voor gek te zetten en blunders te laten begaan. Mevrouw Mol speelt daarbij een belangrijke rol...

Het zijn inderdaad personages van groenten en fruit – een overzicht bevindt zich voorin - die zich vaak – maar niet altijd – gedragen als hun aard is. Het geheel is een schelmenroman: de onderdrukten nemen het op tegen de tirannieke overheersers. Natuurlijk zijn de opstandelingen slimmer: macht kweekt angst. Dan is vriendschap gecombineerd met moed sterker.

Het wordt verteld in hoofdstukken met een aanduiding als ‘waarin...(dit of dat gebeurt) voorzien van mooie, vaak grappige illustraties. De dialogen zijn vlot, en er zitten grappen in. 

Of kinderen de thematiek begrijpen is de vraag. Dit verhaal is geschreven door een Italiaan in 1950, de tweede wereldoorlog was net voorbij, en de tirannieke Mussolini heerste niet meer. (Jonge) lezers kennen deze achtergrond niet, hebben nog nooit gehoord van fascisten en communisten. Weet je dat wèl, dan krijgt dit verhaal meer betekenis. Dan is het een verhaal over verzet tegen tirannie.
Zonder die kennis is het een fantasieverhaal. Ook leuk, maar niet wat de schrijver voor ogen had.

Ook de vertaling laat af en toe een steek vallen. Wordt bij de familie Cipolla opgemerkt dat ‘als je als ui ter wereld komt, het huilen je nader staat dan het lachen’, waarmee de naam cipolla verklaard wordt, bij Topias de muis - in het Italiaans topo, doet men geen poging. Mevrouw Mol wordt om onverklaarbare reden ineens ‘hij’, om even verderop weer ‘zij’ te worden.
En waarom ‘mister’ Peen? Afgestudeerd in Leiden? Een aardbeving in Groningen?
Kinderen zullen het niet merken...

Gianni Rodari (1920 – 1980) schreef deze klassieker uit de Italiaanse kinderliteratuur. Hij kreeg in 1970 de Hans Christian Andersen Prijs.

ISBN 9789493408098 | Hardcover | 248 pagina's | Uitgeverij Parade | september 2025 
Illustraties van Chiara Baglioni | Vertaald uit het Italiaans door Cris Manzoni | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 5 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Willem Zoetelief, koning van Aloeka
Ronnie van Veen

Willem Zoetelief is de enige uit zijn klas die niet op vakantie gaat in de zomer. Andere kinderen vertellen enthousiast, en hij heeft niets te vertellen.
Maar daar verzint hij wat op en hij vertelt enthousiast over Aloeka, een eiland in de grote oceaan. Een eiland waar de palmbomen wuiven en de stranden schoon en wit zijn. Een eiland waar hij de koning van is. Hij woont er in een kasteel van bamboe en heeft zijn eigen wetten gemaakt: drank is verboden, ruzie maken uit den boze.
Natuurlijk is dit fantasie, een droom waar Willem iedere avond in verdwijnt.
Hij is er gelukkig, en zo kan hij het dagelijkse leven aan, waarin het allemaal stukken minder gezellig is. Zijn vader drinkt, en zijn moeder moet veel werken om alles te kunnen betalen.

Maar helaas dringt de echte wereld zijn droomwereld binnen. De grootste pestkop uit de klas, Wessel, landt met zijn volgelingen op het vreedzame eiland. Hij is de koning van Texel, zegt hij, en wil het eiland overnemen.
Dat kan natuurlijk niet. Willem moet hem verjagen. Gelukkig heeft hij hulp van de pratende capibara, Hendrik.

Je kan niet anders dan meeleven met de eenzame jongen, die vlucht in een fantasiewereld. Als de strijd tussen Aloeka en Texel steeds realistischer wordt, raakt de fantasie verweven met de werkelijkheid. Dat levert verrassende wendingen op.
Een wonderlijk en fantasierijk, maar toch realistisch verhaal. Mooi geschreven ook, met veel humor.

Ronnie van Veen is podcaster en schrijver. Dit boek is genomineerd voor de Hotze de Roosprijs 2026.

ISBN 9789021058313 | Hardcover | 192 pagina's | Uitgeverij Luitingh-Sijthoff | september 2025
Met tekeningen van Mark Janssen | Leeftijd vanaf 9 jaar

© Marjo, 2 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De twee levens van Kaia
Chris Kooi

Het is de elfde verjaardag van Kaia. Feest dus.
Maar: zijn moeder is nergens te bekennen, de koelkast is leeg, het regent, en hij heeft geen schone kleren meer. Hij zal naar de wasserette moeten. Leuke verjaardag!
Zijn moeder denkt er duidelijk helemaal niet aan. Ze heeft alleen de mededeling dat ze weer gaan verhuizen. Omdat zijn moeder de eindjes nauwelijks aan elkaar kan knopen zijn ze de afgelopen jaren al heel vaak verhuisd. Kaia heeft eigenlijk nooit vrienden kunnen maken. Hij is eraan gewend.
Nu is de toekomst echter veelbelovend, zegt zijn moeder: ze gaan naar een groot huis. Het huis van oma. En ze zullen rijk worden. Dat is het enige waar zijn moeder zich mee bezig houdt: geld.

Zijn oma, die Kaia helemaal niet kent, is verdwenen. Niemand weet waar ze is, dus nu wordt ze doodverklaard en is het huis van Kaia’s moeder. Die heeft wilde plannen...
Bij de notaris ontmoet Kaia een meisje van zijn leeftijd, Sue, met wie het meteen klikt.
En het huis, nou, daar wil hij wel blijven, ook al is het nu verwaarloosd. Hij is dus niet zo blij met de plannen van zijn moeder.

Op school vindt hij al snel zijn draai. Op een dag moet hij iets gaan kopiëren in de kelder. En dan gebeurt er iets vreemds...
De school is ineens gehuld in een dikke witte mist, en waar is iedereen?

Wat volgt is een spannend verhaal over andere werelden die naast de onze bestaan. Een grappig idee dat je heen en weer zou kunnen gaan? Nou, er kan heel wat fout gaan, dat lezen we in dit boek.
Het eerste hoofdstuk is nogal beschrijvend, maar hopelijk zullen jonge lezers toch verder lezen, want daarna wordt het een erg leuk, maar vooral bijzonder verhaal. Probeer het niet allemaal precies te volgen, laat je gewoon laten meenemen en geniet van een ongelofelijk science-fictieverhaal!

Chris Kooi (Groningen, 1977) werkt als redacteur voor een grote Nederlandse uitgeverij. Na zijn studie werkte hij jarenlang als reisleider in Oost- en Zuidelijk Afrika. De twee levens van Kaia is zijn debuut.

ISBN 9789000398157 | Hardcover | 320 pagina's | Uitgeverij van Goor | april 2025 | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 22 april 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het Wilde Woud vol Groene Magie
Andy Shepherd

Als Iggy met zijn moeder verhuist naar een huis bij het bos, zijn ze niet met z’n tweeën: zijn moeder heeft een nieuwe partner, en die heeft ook een zoon. Gelukkig kan Iggy goed overweg met zijn nieuwe broertje, al is het wel wennen, want Kai is nogal druk, 'een stuiterbal'.
Ze hebben nauwelijks de kans om rustig aan elkaar te wennen, die eerste nacht in het nieuwe huis begint hun avontuur al. Hun tuin is al groot, maar grenst ook nog aan een groot bos. Iggy is absoluut van plan om dat bos eens te gaan verkennen.

Er tikt iets tegen het raam. Kai is bang dat er een monster is, maar ze ontdekken dat het een tak is. Die lijkt wel naar binnen te willen! En de klimop ook? Wat gebeurt hier?

‘Tik. Tik. Tik.
Weer klonk het steeds luider en ik wist dat ik geen andere keus had dan het raam opnieuw te openen en de takken weg te duwen.
En toen gebeurde er dus iets raars. Ik liep door de kamer om het gordijn weer open te trekken, maar ik zag geen bladeren en geen tak die tegen het glas gedrukt zat.
Sterker nog, de armen van de octopusboom staken de andere kant op. Ze strekten zich van het huis vandaan en leken naar de tuin te wijzen.
Met uitzondering van één twijgachtige stengel die strak naar mij wees. Het uiteinde leek zich te krommen als een vinger die me uitnodigde om dichterbij te komen.’

De volgende dag ontdekken de jongens dat het huis vol staat met planten. En er zijn veel houten dieren. Maar ze zijn raar! De planten groeien terwijl je er naar kijkt en die houten beeldjes, wacht, hebben ze nu bewogen? Heeft die eekhoorn een eikel gegooid?
Er staan hen nog veel meer verrassingen te wachten: de bomen willen iets van hen, door een bepaalde kant op te groeien of hun takken te bewegen dwingen ze de jongens naar waar zij, de bomen, dat willen.
Er is dan ook iets aan de hand waarbij het bos hulp nodig heeft.
Maar ze zijn kinderen! Hoe moeten ze helpen?

Er is gelukkig wel hulp: de eigenaresse van hun huis, Sylvie, wil ook niet dat de burgemeester haar zin krijgt. Die vindt het bos namelijk zo gevaarlijk dat ze het tot verboden gebied verklaart en er het liefst van af wil. Behalve Sylvie is er ook Mae, een meisje dat ineens opduikt.
De drie kinderen hebben de tijd van hun leven in het magische bos, maar beseffen ook dat er gevaar dreigt.

Echt een verhaal van deze tijd: avontuurlijk, magisch, met in de hoofdrol drie kinderen die betere ideeën hebben voor de wereld dan volwassen mensen. Ieder kind die dit leest wil vast meteen naar zo’n bijzonder bos!

Het is als een sprookje, de harde waarheid, dat het echt heel erg slecht gaat en dat er eigenlijk geen redden meer aan is, wordt niet verteld.
Het boek wordt opgesierd met heel leuke tekeningetjes, vooral van bomen en bladeren natuurlijk.
Het Wilde Woud vol Groene Magie is een waardig opvolger van de serie over de jongen die draken kweekte. Het heeft eenzelfde lichtvoetige stijl, en is niet alleen maar een leuk verhaaltje. Er wordt een serieuze zaak aangekaart.

Andy Shepherd was lerares Engels toen ze besloot zich volledig te wijden aan het schrijven van kinderboeken. Haar serie over De jongen die draken kweekte is een groot succes. De rechten zijn verkocht voor een Britse televisieserie.

ISBN 9789047717119| hardcover | 256 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | april 2026
Met illustraties van Ellie Snowdon | Vertaald uit het Engels door Sandra Hessels | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 17 april 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Tims stille schreeuw
Bianca Mastenbroek

Tim schrijft een dagboek. Dat doet hij op advies van een kinderpsycholoog.
Zijn ouders zijn uit elkaar gegaan, en Tims wereld is totaal op zijn kop komen staan. Hij probeert er mee om te gaan, maar de onmacht en de ogenschijnlijke onverschilligheid van zijn ouders veroorzaken een almaar groeiende woede. En die moet er uit...

Door de dagboekfragmenten komen we aan de weet wat er allemaal gebeurd is, en de enige die hem lijkt te kunnen helpen is zijn beste vriend Jurre. De situatie lijkt uitzichtloos, maar Jurre houdt vol.
En dan, op een wonderlijke manier, komen ze plotsklaps in een avontuur terecht, waarbij ze zich in de binnenwereld van Tim bevinden. Daar is het donker, het ziet er niet echt naar uit dat ze hieruit kunnen komen. Maar gelukkig is er ook magie, en gelukkig is er Jurre...

Het wordt een spannende magische tocht, onderbroken door de dagboekfragmenten.
Een grappig element is de emmer op pootjes, waarin in constant regelmatig druppels vallen.
En als die emmer overloopt is de tijd voorbij...

'Op gelukjacht!
Tim keek links, Jurre rechts, ze keken hoog en laag, ze keken onder en achter en tussen. Opeens hoorde Tim iets. Hij bleef staan en gebaarde naar Jurre dat die stil moest zijn. Op het gedrupdrup van Dribdrib en zijn eigen hartslag die in zijn oren bonsde na, was het stil. Dan had hij zich vast vergist.'

Uiterst passende titel, maar dat besef je pas na het lezen. Het is een verhaal dat in je hoofd blijft zinderen, omdat het een reëel probleem is, maar tegelijk is het verhaal niet realistisch.
Als je ouders bepaalde beslissingen nemen, kunnen die grote gevolgen hebben. Tim in dit verhaal gaat er helemaal aan onderdoor, en zijn ouders zien dat niet eens. Zij begrijpen hem niet, maar ze praten blijkbaar ook niet met hun zoon. Het lijken erg egocentrische mensen.

Het is een verhaal dat helaas voor veel kinderen herkenbaar zal zijn. Hoe ga je er mee om als je ouders uit elkaar gaan? Daarnaast gaat het ook over ontdekken wie je zelf bent. En over vriendschap natuurlijk.
En ook nog heel mooi geschreven, met grappige woordvondsten. En mooie illustraties. 
Het is ook zeker een aanrader voor ouders die er over denken uit elkaar te gaan.

Bianca Mastenbroek (1975, De Moer, N-Br) studeerde Techniek en Maatschappij aan de Technische Universiteit Eindhoven. Ze werkte als milieuadviseur en begon te schrijven. Haar debuut verscheen in 2008 ‘Vuurproef’ een historische roman over heksenvervolging.
Het was het eerste in een lange rij, waaronder veel historische boeken, voor jong en oud.
In 2019 won ze voor haar historische roman Hendrick, de Hollandsche indiaan de Jonge Beckman en de Thea Beckmanprijs.

ISBN  9789047718253 | Hardcover | 260 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | februari 2026 | Illustraties van Monique Dozy | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 26 maart 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De wolf en ik
Liesbeth Rosendaal

De wolf staat momenteel flink in de belangstelling. De een moppert dat het niet meer veilig is in de natuur en de ander vindt de aanwezigheid van wolven geweldig. 

Kik, grote natuurliefhebber als ze is, vindt de wolf prachtig. Ze weet sowieso heel veel dieren, met name van vogels. Ze gaat heel vaak vogels spotten in Park de Hoge Veluwe waar ze vlakbij woont. Maar waarom ze ja zei tegen Jay, die akelige jongen in haar klas, als hij vraagt of ze ook een wolf heeft gezien, weet ze zelf niet. Ze weet ook dat hij haar niet gelooft. 

Als bekend wordt dat een natuurfotograaf gebeten is door een wolf lijkt het park niet meer veilig voor bezoekers. Maar Kik vindt het vreemd. Waarom deed die wolf dat? Het zijn heel schuwe dieren en een natuurfotograaf verstopt zich vaak zodat de dieren geen erg in hem hebben. Ze wil er meer van weten. 

Ondertussen hebben haar vaders aangekondigd dat ze naar Amsterdam willen verhuizen! Kik ziet dat helemaal niet zitten, wat moet ze in een stad? Daar zijn geen bossen, daar is geen natuur! Maar voor het zover is, wil Kik eerst het raadsel van de natuurfotograaf oplossen. Samen met haar beste vriendin en Jay, die achteraf niet zo akelig is als hij leek, gaan ze op onderzoek uit. De fotograaf blijkt er nogal bizarre praktijken op na te houden en zit niet te wachten op een stel nieuwsgierige kinderen... Het wordt zelfs nog gevaarlijk voor het drietal.
Maar, ziet Kik nu uiteindelijk zelf ook een wolf?

Het mooie van dit verhaal is, dat in afwisselende hoofdstukken ook de wolf haar eigen verhaal vertelt. Hoe zij merkt dat er dingen veranderen, hoe zij onverwachte hindernissen moet nemen én hoe vreemd mensen kunnen reageren, waardoor zij ten onrechte als gevaarlijk wordt gezien. 

De schrijfster heeft met dit spannende verhaal op een heel beeldende manier duidelijk gemaakt wat voor zin en onzin verteld wordt over de wolf. Na het dichtslaan van het boek, ben je een stuk wijzer geworden en begrijp je meer van het dier én van hun reacties op mensen. Ook heel fijn is het overzichtskaartje voor- en achterin het boek. Je kunt zo Kik precies volgen op haar natuur- en achtervolgingsroutes. 
Elk hoofdstuk is voorzien van een zwart-wit illustratie van Kik of de wolf, deze zijn gemaakt door Marieke ten Berge.

Dit fictiedebuut vraagt in feite om meer delen over Kik. Je bent nieuwsgierig gemaakt. Je wil weten hoe het verder gaat met haar als ze in de stad woont, kan ze dan ook haar liefde voor de natuur voeding geven? Hopelijk komen die vervolgdelen er!

ISBN 9789025782153 | Hardcover | 176 pagina's | Gottmer | 25 maart 2026

© Dettie, 31 maart 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De geheimen van Sterrenstad
Reinier Sonneveld

Dit boek vertelt het verhaal van Ilya, een jongen die in 1938 in Rusland woont. Hij woont met zijn ouders in Sterrenstad.
In die stad worden Russische kosmonauten opgeleid, om naar de ruimte te worden gestuurd. Dat is blijkbaar een groot geheim, want Sterrenstad staat nergens op de kaart!

Ilya is een nieuwsgierige jongen, en wil weten hoe dat komt. Hij doorzoekt alle boeken met kaarten die in de bibliotheek te vinden zijn. Maar het is zo: Sterrenstad staat nergens op!

En hij ontdekt meer vreemde dingen. Eerst verdwijnt zijn vader. Daar heeft hij veel verdriet van. Hij wil weten waar hij gebleven kan zijn. Zijn moeder zegt dat ze het niet weet. Mensen in zijn omgeving doen een tijdje vreemd, maar gelukkig, er komen er brieven van zijn vader. Niet via de reguliere post, maar dat kan ook niet als de stad eigenlijk niet mag bestaan.

Ilya ontdekt dat er mensen verdwijnen van de foto’s in geschiedenisboeken, en dat er iets vreemds aan de hand is met de bioscoop, en met nog andere gebouwen.
Hij sluit vriendschap met een meisje dat ook vaderloos is. Ze begrijpen elkaar en Zlata wil hem wel helpen om een manier te vinden om naar zijn vader te gaan.
Dat kan toch niet, denk je als lezer. Maar lees het verhaal maar: er kan een heleboel in Sterrenstad.

Terwijl je meegesleept wordt in een fantastisch avontuur, lees je over een zware periode in de geschiedenis van Rusland. Ilya leeft ten tijde van de Koude Oorlog, in de tijd dat de eerste raketten naar de maan gingen, de concurrentiestrijd tussen Amerika en Rusland. En over sterren.
Het wordt geen moment saai, ondanks de informatie, omdat je samen met Ilya ontdekt wat er gaande is. De zoektocht gaat ook naar Moskou.

Dit is een raamverhaal: de schrijver begint te vertellen hoe hij met zijn zoon ooit vast is komen te zitten in een attractie, 32 meter hoog zaten ze toen de achtbaan weigerde verder te gaan. Het verhaal dat hij vervolgens vertelt is hetgeen de man die zich in het karretje achter hen bevond hen vertelt. Een bijzonder verhaal, dat op het eind superspannend wordt.

En dan, zoals dat in een raamvertelling hoort, komt de schrijver weer bij de lezer terug.
Het zou zomaar kunnen dat je dan al vergeten bent dat de schrijver en zijn zoon nog steeds vastzitten, maar natuurlijk wil je ook wel weten hoe dat avontuur in dat pretpark afloopt!

Reinier Sonneveld (1978) studeerde scenarioschrijven, maar ook theologie.
Hij publiceerde populair-wetenschappelijke non-fictie en literaire fictie. In 2019 had hij meer dan 250.000 boeken verkocht. Het werk van Reinier Sonneveld is opvallend veelzijdig: hij publiceerde musicals, liedjes, gedichten, essays, graphic novels, prentenboeken, filosofie, theologie, thrillers, scenario's en glossy's. In 2019 verscheen ook de graphic novel Het lied van de vlinder en in 2023 de thriller De hoogvlieger.

De geheimen van Sterrenstad is zijn kinderboekendebuut.

ISBN  9789047718499 | hardcover | 48 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | februari 2026 | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 16 maart 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Hotel Zweefkees
Kelly van Kempen 

Kalani is een jongen van ongeveer tien jaar, die bij meneer Wolter woont. Hij is in het hotel geboren, maar zijn moeder overleefde de bevalling niet. Dus heeft meneer Wolter hem opgevoed. Nu wil de schoolinspectie, onderdeel van het Ministerie van Keurige Kinderen, dat hij naar school gaat. Die vervelende mevrouw Dupont staat geregeld voor de deur.

Maar Meneer Wolter en ook Kalani zijn van mening dat er genoeg te leren valt in het hotel. Er zijn altijd wel bijzondere gasten die maar al te graag vertellen, en ze reizen de wereld rond, dus er is steeds een andere omgeving om te verkennen.

'Over de velden en bergen, van ’t mooie land Rein, zweeft een hotel dat Kees heet en ook uw thuis zou kunnen zijn. Hé!’

Meneer Wolter zingt een vrolijk deuntje terwijl hij de windwijzer op het hotel poetst.  
Als de mevrouw Dupont weer eens voor de deur staat, laat meneer Wolter het hotel zomaar wegvliegen. Want dat doet Kees dus: het zweeft. Het gebouw heeft een eigen wil, het leeft, maar is meneer Wolter graag van dienst.

Wat moet Kalani als meneer Wolter onverwachts komt te overlijden?

Dat denkt Kees ook. Het gaat helemaal niet goed meer met hem. Hij is vatbaar voor verkeerde invloeden van buitenaf. Hij heeft bijvoorbeeld ineens een slurf! Gelukkig is er een tovenares in het hotel en die weet raad: Kalani moet Kees naar het Land van de tovenaressen brengen, die kunnen het hotel helpen.
Daarvoor heeft hij negen maanden de tijd!
Eitje, zou je denken. ‘Klaar-‘t-Kees’, en Kees vliegt er zo naar toe.

Maar zo gaat dat niet. Er zijn onderweg vele hindernissen die ze moeten overwinnen.
En zo beleven we met Kalani en zijn vrienden magische avonturen, moeten we gevaarlijke situaties het hoofd bieden en vooral heel vindingrijk zijn. En vertrouwen op je vrienden.

De tijd dringt en met Kees gaat het steeds slechter.
Zou het Kalani lukken hem op tijd  in het Land van de tovenaressen te krijgen?

Het wil wel eens gebeuren dat je met een boek als dit – de onophoudelijke opeenvolging van het ene fantastische of bizarre avontuur na het andere – denkt: brei er nu maar een einde aan, het is wel genoeg geweest.
Nou, met Hotel Zweefkees heb je dat dus echt niet. Je wilt alleen maar meer, de fantasie van Kelly van Kempen lijkt geen grenzen te kennen, en je leest in genietende verwondering door.
Wat zou er nog meer gebeuren?

Nu staat er op de binnenflappen een wereld afgebeeld waarop je diverse gebieden aangegeven ziet: De Verre Zompige Landen, De Vuurstreken, Monozië, Land van de Tovenaressen.
En: we zijn niet overal geweest! Dus??
Nog meer willen we, en ook met de medewerkers die nu aan het boek gewerkt hebben: Marieke Nelissen die prachtige afbeeldingen schilderde en Kelvin Allison die er muziek bij maakte (qr-codes)

Kelly van Kempen (1990) studeerde af als Cultureel Antropoloog aan de Universiteit van Amsterdam en behaalde haar master in Latijns Amerika-studies. In 2020 debuteerde ze met Het boek der veranderingen bij uitgeverij Billy Bones.

ISBN 9789492241917 | Hardcover | 132 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | januari 2026

© Marjo, 8 maart 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Sems ondergronds avontuur
Jurgen Joosten

De dertienjarige Sem is er zeker van dat hij anders is dan andere kinderen. Hij is erg lang voor zijn leeftijd, heeft nauwelijks slaap nodig en hij is meer dan anderen gefascineerd door alles wat met dinosaurussen te maken heeft. Voor zijn verjaardag heeft hij een boek gehad ‘Het begin van alles’ dat onder andere over dino’s gaat, maar er wordt ook gesproken over de binnenaarde.
Sem wil daar meer van weten, maar de juf op school zegt dat het sprookjes zijn.
De nieuwe jongen in de klas, ook erg lang van stuk, gelooft hem wel. Jonas en Sem zijn al snel vrienden.

Maar eerst is er iets anders wat hem bezighoudt. Zijn oma ligt in het ziekenhuis, en ze zeggen dat ze niet lang meer zal leven. Als Sem even met haar alleen is, vraagt ze hem iets voor haar te doen. Hij mag het niemand vertellen. Hij moet oma’s zus bellen en vragen of ze zo snel mogelijk komt.
Helaas is de zus te laat.

Als het definitieve afscheid van oma plaatsvindt, is er een vreemde vrouw. Ze is erg lang, vooral voor een vrouw, en heeft ondanks dat de zon zich niet laat zien een zonnebril op. Ze vertelt dat ze uit Groenland komt.
Hoe ze het precies voor elkaar krijgt daar snappen de jongens niets van, maar voor ze het weten mogen ze met deze vreemde mee. Naar Groenland, zei ze.
Maar daar gaan ze dus niet heen. En niet alleen de jongens zijn aan boord van het vreemde voertuig: er is een nieuwsgierige jongedame, Charlotte, aan boord geslopen.

De drie kinderen komen aan in de binnenaarde. Jawel! Die bestaat dus wel degelijk!
Er wonen Langaardsen, en wat zij te vertellen hebben is heel bijzonder.
Twee dingen brengen hen evenwel in gevaar. De vreemde lange vrouw, Melthay, was verbannen, ze had geen toestemming om terug te komen. En dan heeft ze ook nog een mens bij zich...

Zullen de kinderen wel weer bij hun ouders terug kunnen komen? 

Dit debuut is een spannend avontuur, waarin de schrijver het ook heeft over de oorsprong van de mens. Fictief toch wel: niks evolutie vanuit de dierenwereld, de langaardsen hebben de mens geschapen. En daar hebben ze spijt van. Een bijzonder idee, met implicaties!
Je zou het realistische science-fictie kunnen noemen, een spannend verhaal dat goed te volgen is. En je zou best wel een vervolg willen!

Jurgen Joosten (Veghel) is grafisch ontwerper, maar droomde er altijd al van om zijn fantasie op papier tot leven te brengen. Thema’s als vriendschap, puberteit, buitenaards leven en de oorsprong van mens en aarde staan centraal.

ISBN 9789090409931 | Paperback | 264 pagina's | Uitgeverij JJ | november 2025
Leeftijd vanaf 11 jaar

© Marjo, 26 januari 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Gefluister in de golven
Margaretha van Andel

In de sfeer van haar eerdere boek - Verhalen van de Fladdertak - heeft Margaretha van Andel nu een prachtig boek geschreven over de zee. Het zijn vooral spookverhalen over dolende zeelui, fantasieverhalen over zeemeerminnen, en ook enge verhalen over zeemonsters.
Er zijn bewerkingen van bekende verhalen, De Vliegende Hollander bijvoorbeeld, of het vrouwtje van Stavoren. Maar ook meer plaatsgebonden verhalen, sages en legenden die vooral in bepaalde streken verteld worden. En niet alleen op zee kan het spoken, ook in de grachten, of in het moeras.
Het leuke is dat er niet alleen de verhalen zijn, de schrijfster zet vaak een lijntje uit naar een volgend verhaal, soms in een korte inleiding, soms ook als compleet hoofdstuk(je). Je nieuwsgierigheid blijft geprikkeld!

En dan zijn er de prachtige illustraties van Marieke Nelissen, een illustratrice die verdiend een Zilveren Penseel won.
Het is dan misschien geen boek dat je in een ruk uitleest, maar als je het niet goed verstopt, zal je het steeds weer oppakken om nog een verhaal te lezen. En nog een...en...

‘Het is duidelijk. Oceanen en zeeën, rivieren en meren, grachten, putten en ondergelopen kelders… blijf altijd op je hoede. Er fluistert van alles onder de golven.’

Je zult geen zee meer willen bevaren, nee, daar heb je dan geen behoefte meer aan. Wie weet wat er allemaal onder die golven kan rondwaren!
Nu is dat gelukkig ook niet iets wat de doelgroep snel zal doen, want stel je voor dat je De Bullebak tegenkomt! Of Ame Gijs! Maar ja, ben je op het land wel veilig? Misschien niet als je vlak aan zee woont. Het Vrouwtje van Stavoren ging immers niet zelf het water op. Daar had ze haar mannetje voor. Het verhinderde niet dat ook zij – terecht - blootgesteld werd aan een gruwel...

En het zal je ook niet lukken om de ongelooflijk mooie illustraties van Marieke Nelissen te negeren. Die zijn echt prachtig!

Achterin vind je een aantal tips om nog meer te lezen over de verhalen of over de plaatsen waar ze zich afspelen. Sommige hoofdfiguren hebben zelfs standbeelden gekregen!
Er is ook een bronnenlijst.

Margaretha van Andel (Gorinchem, 1959) begon haar schrijverscarrière met schrijfwedstrijden: korte verhalen voor volwassenen. Die verhalen werden onder meer gepubliceerd in HP/De Tijd en Trouw. Een aantal van haar eerste boeken verscheen onder het pseudoniem Emma van Andel.
Verhalen van de Fladdertak (2022) staat in 2022 op de longlist van de Jan Wolkers Prijs. Het Addergebroed van Slot Thetinga is bekroond met de Thea Beckmanprijs 2025!

ISBN 9789047713449 | Hardcover | 256 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | november 2025
De illustraties zijn van Marieke Nelissen | Leeftijd: vanaf 10 jaar

© Marjo, 23 november 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De 113e assistent-bibliothecaris
Stuart Wilson

Olivier Berberis is nu dertien jaar oud. Hij moet net als alle andere dertienjarigen een keuze maken voor zijn toekomst. Het is de dag van de Roeping, alle Ambten hebben zich verzameld op het plein om de jongeren de mogelijkheid te bieden een test te doen.
Sommigen weten al precies wat ze willen en slagen ook voor hun test.

Maar Olivier weet het eigenlijk niet zo goed. Wil hij een heldhaftig ambt? Wil hij net als zijn vader
Wachter zijn? Of Sluiper, net als zijn zus? Ontdekkingsreiziger dan?
Maar welke test hij ook doet, hij zakt grandioos.
Tenslotte is het plein al helemaal leeg, en Olivier beseft dat hij nog een jaar zal moeten wachten.

Dan verschijnt er een man, oud en nogal sjofel. Hij vertelt dat hij ook een kraampje had willen opzetten, maar ja, nu was hij te laat. En alleen Olivier is er nog.
Maar: de vragen die de man hem stelt, beantwoordt Olivier moeiteloos, en als hij ook nog oude talen kan lezen en spreken, zegt de man dat hij helemaal geschikt is.

Maar waarvoor dan?

Het zal snel duidelijk worden: Olivier wordt de 113e assistent-bibliothecaris. Dat lijkt hem maar saai, maar hi zal snel ontdekken dat een bibliotheek, en zeker deze, het absolute tegendeel van saai is.
Als dan plotseling de oude man komt te overlijden, staat hij er alleen voor. Of toch niet?

Magie, avontuur, raadselachtige wezens en gebeurtenissen, ze vormen een verbijsterend, ongelooflijk verhaal dat je met veel plezier uitleest. Het is bovendien erg leuk geschreven met veel grapjes. Wat denk je van bewegende boekenkasten? Geheimzinnige katten die zomaar verschijnen en weer verdwijnen. En een fantastisch inleversysteem!
Is dit Oliviers toekomst? Eigenlijk heeft hij geen tijd om erover na te denken...

Stuart Wilson (Melbourne, Australië) is dol op boeken, en na jaren als redacteur begon hij zijn eigen verhalen te schrijven. Hij schreef mee aan de Prometheus High-serie. En nu is daar De 113e assistent-bibliothecaris.

ISBN 9789048877010 | Hardcover |256 pagina's | Uitgeverij Moon | december 2025
Vertaald uit het Engels door Willem Jan Kok | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 22 januari 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Hotel Balazar 
Illustraties: Júlia Sardà
Kate DiCamillo

Het vorige boek eindigde met de huishoudster Jane Twiddum, die met haar dochter Marta door de woestijn trekt... Op weg naar een ander leven. 

In dit tweede deel lezen we dat zij in Hotel Balazar terecht zijn gekomen. Ze verblijven in een zolderkamertje. Jane werkt nog steeds als huishoudster en Marta moet de hele dag muisstil zijn, niemand mag last van haar hebben. Marta loopt elke dag een beetje heen en weer. Trap op trap af, van links naar recht door de lobby met zijn klok met rennende kat en muis en een donker schilderij met een engelenvleugel.  Heel af en toe maakt ze een praatje met Norman, die staande kan slapen!

Op een dag arriveert een gravin met haar papegaai Blitzkoff, een oud generaal volgens de gravin. De gravin is gek op kinderen en Marta móet haar een bezoek brengen! Hoewel Marta geen contact met de gasten mag hebben, kan Marta het verzoek niet weerstaan. 
De eerste dag vertelt de gravin het verhaal over de oude generaal, hoe hij een papegaai werd. Na afloop beleeft Marta iets heel bijzonders... De papegaai laat iets zien, ze weet het kan haast niet maar toch ziet ze het! 

De oude gravin zegt dat ze Marta zeven verhalen zal vertellen. Het gekke is dat in de verhalen woorden zitten die haar vader tegen Marta zei, maar papa zit in het leger, het is oorlog, en ze heeft hem al heel lang niet gezien. Marta en haar moeder missen hem vreselijk. 
Helaas blijven de verhalen altijd mysterieus, Marta heeft er geen houvast aan, maar toch móet ze de verhalen horen. En ondertussen tikt de tijd door, is mama nog steeds aan het werk, is papa nog steeds weg...

Kate DiCamillo verstaat de kunst om veel te zeggen, maar weinig bloot te geven. Het verhaal is sprookjesachtig maar laat soms ook de harde werkelijkheid zien. Bij elk verhaal van de gravin wordt er een puzzelstukje neergelegd waarmee je kan spelen, kan combineren. Het gemis van vader en de enorme liefde voor hem vormt de rode draad. Het verhaal is licht, gevoelig, melancholiek en zelfs inzichtgevend maar ook gewoon mooi.
Je leeft enorm mee met Marta en kijkt samen met haar uit naar het volgende verhaal. 

Opnieuw een goed opgezet en gedenkwaardig verhaal van Kate DiCamillo. Lezen!

ISBN 9789020908114 | Hardcover | 160 pagina's | Lannoo | 24 september 2025
Prachtig vertaald door Harry Pallemans | Leeftijd 10+

© Dettie, 23 november 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Durf
Illustraties: Anna Boterman
Tekst: Liz Huisman

Het is genoeg geweest, wat moet hij in dat stomme dorp? Hij wil terug naar Amsterdam. En sinds zijn zusje er is, zien zijn ouders hem helemaal niet meer staan! Kek is het helemaal zat en stapt op zijn fiets, hij gaat naar opa! In Amsterdam. Dat is voor iedereen het beste.
Maar in het dorp rent er ineens een hond de weg op en daar ligt Kek. De hond heet Tos en zijn baasje is Harper, een meisje met roestkleurig haar en 'ogen die lijken op de zee op een zonnige lentedag'. Als ze hoort dat Kek naar Amsterdam gaat, besluit ze mee te gaan, achterop de fiets. Tos mag voorin het mandje. 

Een lekke band zorgt voor een ontmoeting met de wijze en vrolijke boer Teus. Even later is de onstuimige Tos er de oorzaak van dat ze heerlijk warm in het kleine huisje van de lieve Swaan terechtkomen. Swaan probeert uit te vinden waarom de kinderen naar Amsterdam willen. Kek vertelt dat hij naar opa wil, maar Harper heeft niet zo'n zin om haar reden te vertellen. Kek beseft dan dat hij eigenlijk niets over Harper weet, alleen dat haar ouders gescheiden zijn en ze daardoor alles dubbel krijgt. 
Als de kinderen opgewarmd zijn, gaan ze weer verder, ze willen nog steeds naar Amsterdam.

We gaan liften beslist Harper. Bij Kek breekt gelijk het zweet uit, dat is wel héél eng!
Eigenlijk vindt Kek heel veel dingen eng. Maar Harper dendert maar door en dan moet Kek wel meedoen.

De kinderen beleven een enorm gedurfd avontuur. Maar de ondergrond van het verhaal is dat praten en duidelijk zijn, heel belangrijk is. Als de ouders gewoon dingen hadden verteld was de hele reis en paniek niet nodig geweest. Voor Kek zelf is eigenlijk het belangrijkste dat hij ontdekt dat hij veel meer durft dan hij gedacht had. Het einde is hartverwarmend. 

De taal in het boek is helder en direct. De gekleurde afbeeldingen van Anna Boterman zijn prachtig en dragen veel bij aan de mooie, gevoelige sfeer van het boek. Aanrader, mooi Sinterklaascadeau!

Zie ook het Leestfragment 

ISBN 9789047717775 | 114 pagina's | Lemniscaat | 30 oktober 2025
Leeftijd 10+

 © Dettie, 11 november 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Robrecht en de erfenis uit Mercia
Arie de Vreugd

Het is 1065 als we in het verhaal van de dertienjarige Robrecht stappen. Robrecht woont aan de kust van Vlaanderen en trekt als schapenhouder veel met zijn vader op. Tijdens het werk kan vader de prachtigste verhalen uit de geschiedenis vertellen. Op een dag vertelt vader een heel spannend verhaal over een kromgebogen gouden strip die door een monnik gevonden wordt:

Duidelijk is te zien dat het ooit langwerpig en recht is geweest. het lijkt ook wel of het oorspronkelijk aan iets anders heeft vastgezeten. De ene kant van de strip is kunstig versierd met een soort houder, waar een kostbare steen in moet hebben gezeten. Aan de andere kant is een dierenkop ingekrast. De monnik ziet ook direct dat er met een scherp voorwerp letters in de strip zijn gekrast.

Robrecht kan niet vermoeden dat dit verhaal heel belangrijk gaat worden in zijn leven en ervoor zorgt dat zijn vader ontvoerd gaat worden:

Dan ziet hij hoe vader, die net na hem binnenstapt, door twee kerels tegelijk wordt overmeesterd. Ook hij is volkomen verrast, maar weet zich toch nog te verweren. Hij haalt uit met zijn gespierde vuist en ziet kans om een van de invallers een dreun te verkopen. Het is een ongure kerel, met een ongeschoren gezicht en een forse haakneus. Dit fraaie lichaamsdeel krijgt het zwaar te verduren als het vrij onzacht in aanraking komt met de stevige vuist van vader.
‘Au!’ De vent slaakt een woeste kreet en grijpt met beide handen naar het gezicht. Hij wil zijn zwaard pakken om zijn woede te koelen, maar de aanvoerder van de troep is hem voor. een kort bevel klinkt: ‘Stop! Geen beweging meer!’
De aanvoerder staat als uit marmer gehouwen midden in het kleine, schemerige vertrek. Hij richt zijn priemende ogen strak op vader. Zijn zwaard is gericht op Robrecht.
Vader moet zijn verzet opgeven. De overmacht is te groot.

Het leven van Robrecht neemt door dit alles een andere wending. Er gebeuren allerlei spannende dingen en hij raakt een jaar later zelfs betrokken bij de Slag bij Hastings.

Arie de Vreugd neemt de jeugdige lezers met dit debuut mee naar tijd dat hertog Willem van Normandië Engeland verovert en daarmee de koning van Engeland wordt. Het is duidelijk dat De Vreugd het heerlijk vindt om verhalen te vertellen en dat hij dit aan echte gebeurtenissen uit de geschiedenis wil koppelen. Met veel beschrijvingen en details weet hij een helder beeld van elke situatie te schetsen, zodat je het boek echt uit wil lezen. Als lezer moet je wel scherp blijven, want er komen veel namen in voor. Het is daarom heel fijn dat er aan het einde van het boek een woordenlijst is opgenomen. Zo snap je wat alle functies die de mensen in het boek hebben, inhouden.
Kortom, een goed geschreven verhaal waar je ook nog veel van leert. Lezen, dus!

ISBN 978 90 331 3349 7 | Hardcover | 215 pagina’s | Uitgeverij Den Hertog | september 2025
Leeftijd vanaf 11 jaar

© Els ten Voorde, 2 oktober 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De poppen van Spelhorst
Een verhaal uit Norendië
Kate DiCamillo

Er was eens...
Zoveel sprookjes beginnen met deze drie woorden. In dit geval waren er eens... een koning, een wolf, een meisje, een jongen, een uil, een koning en een wolf met scherpe tanden. En het zijn allemaal poppen die wachten op het begin van het verhaal. 
Dat verhaal is ingedeeld in drie bedrijven, dus bijna als een toneelstuk en misschien is dat het ook wel, we gaan het zien.

In het eerste bedrijf maken we kennis met kapitein Spelhorst. Na al zijn avonturen op zee was hij eenzaam achtergebleven die in een kleine kamer woonde boven een kleermakerij. Op goede dagen wandelde hij door de stad en tijdens een van die wandelingen zag hij de handpoppen in de etalage. Eén van de poppen trok hem in het bijzonder aan. Dat was de meisjespop met het hartvormige gezicht en de violetkleurige ogen. De pop deed hem denken aan zijn grote liefde. Hij móest deze pop hebben. 
Dus stapte hij de winkel binnen, het bleek dat hij alle poppen moest kopen en dat deed hij dan maar. Hij noemde de meisjespop Annalise. Diezelfde avond schreef hij een lange brief...

In het tweede bedrijf is alles anders. De poppen zijn niet meer bij de oude kapitein, maar raken door allerlei omstandigheden elkaar kwijt en beleven de meest bijzondere avonturen. Maar ze missen elkaar ook vreselijk. De karakters van de poppen komen in dit bedrijf goed naar voren. 

In het derde bedrijf zijn ze gelukkig weer bij elkaar en eindelijk belanden ze in het verhaal, zoals al eerder aangekondigd was. In dit verhaal komen hun dromen uit, maar ook weer niet. Kortom, alles is anders dan verwacht maar wél helemaal goed.

Zoals Kate DiCamillo toevertrouwd is, is het een dromerig verhaal. Daarbij staan veel prachtige afbeeldingen van Julie Morstad die het bijna mysterieuze avontuur benadrukken. Een verhaal om meerdere keren (voor) te lezen want er zitten meerdere lagen in.
Eigenlijk moet je het boek gewoon lezen om de volheid van het verhaal te proeven en te beleven. Prachtig.

ISBN 9789020900644 | Hardcover | 160 pagina's | Lannoo | 10 februari 2025
Vertaald door Harry Pallemans | Leeftijd 10+

© Dettie, 5 oktober 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Owen en de soldaat
Lisa Thompson

Owen loopt elke dag door het park naar school. Een deel van het park wordt herdenkingsplantsoen genoemd en daar is een beeld van een soldaat op een bankje te vinden. De stenen soldaat zit bij een herdenkingssteen in het park, met namen van mannen die zijn omgekomen in de oorlog. Volgens de vader van Owen stond het beeld symbool voor alle soldaten die waren gestorven.

Op een dag zat er vogelpoep op het beeld en Owen vond dat de soldaat niet met die poep op zijn hoofd kon blijven zitten, dus maakte hij het, al pratend tegen de soldaat, schoon. Vanaf die dag ging hij elke dag even bij de soldaat zitten praten. De soldaat is als het ware zijn vriend geworden. Thuis is er nauwelijks een mogelijkheid om te praten, mama ligt altijd in bed en huilt steeds maar. 

En dan hoort hij van een klasgenootje dat het plantsoen opgeknapt wordt en het beeld weg moet. Het is te oud en te afgebrokkeld. Owen vindt het verschrikkelijk, vooral omdat het beeld voor hem symbool staat voor zijn vader die uitgezonden is en die hij al meer dan twee jaar niet gezien heeft. 
Leven zonder het beeld is voor Owen een ramp. Hij móet wat doen! Er dient zich een kans aan, maar durft hij die wel te grijpen?

Het is een ontroerend verhaal over verlies en moed in verschillende opzichten. Owen probeert zich te redden in zijn kleine wereldje waar weinig veiligheid en troost te vinden is. Het beeld is zijn grote troost en lijkt elke dag andere gezichtsuitdrukkingen te hebben, afhankelijk van de gemoedstoestand van Owen zelf. Het belang van het beeld is verder universeel. 

"Een moedig verhaal over het belang van herdenken."

ISBN 9789463850391 | Paperback | 95 pagina's | Billy Bones | 2021
Vertaald door Anneke Bok en Claudia de Poorter. Uitgegeven in het kader van 75 jaar vrijheid | Leeftijd 10+

© Dettie, 17 september 2024

Lees de reacties over het forum en/of reageer, klik HIER

Schildpadmeisje
Marlies Slegers

Eigenlijk zou je alleen maar willen schrijven dat iedereen dit boek moet lezen. Het is zo'n mooi ontroerend verhaal waarin alles klopt, ondanks een sprekende schildpad, en de personages zijn gaan leven voor je. Je slaat het boek met pijn en moeite dicht omdat je de sfeer nog vast wil houden, je wil weten hoe het met iedereen verder gaat. Met andere woorden, je wilt niemand loslaten, nog niet. Het is echt enorm knap hoe Marlies Slegers zich heeft weten te verplaatsen in het Schildpadmeisje en in de personen waar ze in haar directe omgeving mee omgaat en mee moet handelen.

Elvis is het Schildpadmeisje, ze heeft het diertje gevonden in een bak dat bij het grofvuil neergezet is. Elvis scharrelt graag in het grofvuil, ze verzamelt dingen waar ze later een verhaal bij schrijft. Maar deze keer is het anders...

Ik buk om mijn buit bij elkaar te graaien wanneer ik vanuit mijn ooghoek iets zie bewegen. Ik schrik. Wat is dat? Onder een opgevouwen, door de zon verkleurd gordijn staat iets wat op een plastic bakje lijkt. Ik schuif de stof voorzichtig opzij en hap naar adem.
Onder het gordijn staat een plastic terrarium. Er liggen wat verlepte blaadjes sla op de bodem. Het bakje met water is leeg. Boven op de verpieterde groene blaadjes zit een schildpad. Hij heft zijn kopje naar me op. Hij – of zij – heeft de meest trieste ogen die ik ooit heb gezien. Alsof hij alle
hoop al heeft opgegeven dat hij nog gevonden zou worden en iemand om hem zal geven.
Dat gevoel ken ik.

De schildpad wordt meegenomen naar de oude vervallen caravan waar Elvis haar toevluchtsoord van heeft gemaakt. Daar verzamelt ze al haar vondsten want haar moeder wil al die rommel niet in huis hebben. Moeder wil sowieso niets sinds Elvis' vader vertrokken is. Hij woont nu in Parijs en laat nooit meer iets van zich horen tot groot onbegrip én verdriet van Elvis. 
Lieve buurman Joop is degene die Elvis regelmatig opvangt, een praatje met haar maakt en luistert. Maar hij is oud en niet gezond.
Met de komst van Sid, de nieuwe buurjongen, verandert er veel voor Elvis. Sid ziét haar! Hij is geïnteresseerd in haar, iets wat Elvis niet kent. 

Ondertussen leren we bij stukjes en beetjes hoe de thuissituatie bij Elvis is, die is schrijnend en triest. Het is hartverscheurend hoe trouw Elvis is aan haar moeder en hoe ze haar probeert te helpen, een bijna onmogelijke taak. Elvis wil ook niet dat haar kleine zusje meekrijgt wat er werkelijk aan de hand is. Ze heeft steun aan de schildpad die blijkt te kunnen praten, maar ook Joop en Sid staan haar op hun eigen manier bij. 
Maar gaandeweg komt bij Elvis het besef dat zij er ook nog is en ook een reden van bestaan heeft. Ze neemt daardoor, met hulp van Sid, een drastische beslissing, die ingrijpend maar ook helend is.

Het eind is zo lief én aangrijpend dat je toch even een paar traantjes wegpinkt.
Prachtig koesterboek!

ISBN 9789021053509 | Hardcover | 232 pagina's | Luitingh Sijthoff | 9 september 2025
Leeftijd 10+

© Dettie, 30 september 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Een afspraak in Parijs
Deel 33 in de serie Thea Stilton
Thea Stilton


Het is al een omvangrijke serie dus je zal waarschijnlijk de muizinnen die zich de Thea Sisters noemen wel kennen: Nicky, Colette, Violet, Paulina en Pamela. Misschien weet je ook dat ze al eerder in Parijs waren, en dan snap je dat ze enthousiast in gaan op een uitnodiging van een jeugdvriendin van Colette. Deze Martine heeft een galerie geopend, in Belleville, Parijs.

Al die kunst inspireert de muizinnen om zelf ook iets te maken: ze willen oude schilderijen tot nieuwe kunst maken. En dan vinden ze op de vlooienmarkt een intrigerend schilderij.
Wie is die muizin die er op afgebeeld staat? En wie heeft haar geschilderd?
Ze vinden een aanwijzing op de lijst, hetgeen leidt tot een spannende speurtocht door Parijs.
Natuurlijk speelt ook de liefde een rol in het verhaal.

Als de Theasisters door Parijs struinen op zoek naar antwoorden, komen ze op bekende plekken, straten en parken, en bijzondere huizen.
Leuk is dat na het verhaal nog meer informatie staat over deze en andere plekken in Parijs, die de moeite van het bezoeken waard zijn: Montmartre, Belleville, enkele vlooienmarkten en nog veel meer. Met afbeeldingen en een stukje tekst.
En dan is het nog niet klaar, dan volgen tips om zelf kunstwerken te maken, recepten voor tarte tatin en een lekkere picknick. Plus nog spelletjes en puzzels.
Zoals in alle Stiltonboeken vind je ook nog een lijst met alle verschenen boeken.

Nog een extra tip: zoek eens uit of er een systeem is in de woordversieringen in het verhaal!
Want natuurlijk is het een echt Stiltonboek, waarin altijd diverse woorden in een ander lettertype en/of kleur afgedrukt staan. De woorden Thea Sisters zijn bijvoorbeeld altijd rose in eenzelfde lettertype, en dat geldt voor meer dingen: een woord als kunstenaar is in regenboogkleuren, een woord dat verband houdt met een koffer heeft ook een speciale vorm.
Het is een hele uitzoekerij maar wel leuk!
Het woordgebruik is nog best een uitdaging. Soms worden woorden uitgelegd in de marge, bijvoorbeeld ‘transcriptie’ of ‘macarons’, maar niet nader uitgelegde woorden als ‘kosmopolitisch’, of ‘smeedijzer’ zijn ook niet alledaags voor jonge lezers. Een uitdaging!
Lastiger zijn waarschijnlijk de Franse woorden. Maar ja, je bent wel in Parijs!!

De boeken van Thea Stilton worden geschreven door een heel team van medewerkers, naar een idee van Elisabetta Dami (Milaan, 1958), een Italiaanse schrijfster.

ISBN 9789463835008 | Hardcover | 224 pagina's | Uitgeverij Pelckmans | augustus 2025 | Vertaald uit het Italiaans door Sandra Verhulst | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 19 augustus 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Acht dagen rotzomer
Janna de Lathouder


De vakantie was bijna voorbij, en Elena (ik-figuur) had zich er op verheugd met haar vriendin Jenny aan groep 8 te beginnen. Maar een kind heeft niets te vertellen: als je ouders verhuizen, moet je gewoon mee.
Haar ouders gaan in een andere stad een fietsenwinkel beginnen. Ze moeten een leeg pand nog helemaal inrichten en dat betekent dat ze druk zijn en geen tijd voor haar hebben.
Het wordt nog erger als Jenny haar belofte om contact te houden niet na komt. Ze zeurt alleen maar over de beeldjes die ze samen verzameld hebben. Of Elena ze al op een plank heeft gezet.
Niet dus. En hoezo beweert Jenny dat de beeldjes van haar zijn? Elena heeft ze betaald!
Als ze herinneringen ophaalt aan de belevenissen met Jenny, realiseert ze zich dat Jenny eigenlijk helemaal niet zo aardig was…
En de beeldjes blijven in de doos.

Toch baalt Elena. Zij moet iedere dag naar tante Nannie, die ze nauwelijks kent. Dat geldt natuurlijk andersom ook, Nannie zit ook niet te wachten op een kind. Tot hun beider verrassing klikt het best goed. Zo suf is die tante eigenlijk niet.

‘tante staat op een klein krukje. Is ze daar zelf op geklommen? De tenen van haar pantoffels steken over de rand. Normaal geen probleem, maar voor zo’n oude vrouw lijkt me dat gevaarlijk. Haar lange jurk is iets omhooggetrokken, waardoor ik haar enkels zie. Daar zit verband omheen gewikkeld. Daarboven is nog net een stukje gekreukte huid van haar benen zichtbaar. Ik volg haar kleding naar boven. Ze leunt met haar ellenbogen hoog in een opengeklapt raampje. In haar handen heeft ze een lichtgeel pijpje vast dat ze tegen haar mond houdt. Ze blaast net met kracht iets weg en tuurt over het pijpje in de verte.’

Als Elena tante betrapt met dat blaaspijpje, wil ze natuurlijk weten waarom ze dat doet.
Het heeft te maken met een beeldje: een van tantes beeldjes is in het kippenhok van de vervelende buurman terechtgekomen. Blijkbaar kan dat niet gewoon teruggevraagd worden, er is iets met Nannie en de buurman. Elena wil wel helpen om het terug te krijgen…


Naast deze avonturen is er ook een buurjongen, Ruben, die ineens in het nieuwe huis van Elena en haar ouders binnen staat. Hoe kan dat? Wat moet hij daar?

Het is al snel duidelijk dat Elena zich niet hoeft te vervelen in haar nieuwe buurt. Ze maakt zich dan ook steeds minder druk om Jenny.
Het verhuizen blijkt er voor te zorgen dat Elena zelfstandiger wordt. Ze krijgt meer zelfvertrouwen en durft zelfs haar ouders aan te spreken op hun rare gedrag.
Dat is natuurlijk het hoofdthema: de zelfontplooiing van Elena. En het gaat over vriendschap. Over niet meteen een oordeel vellen over een ander.

Het verhaal is al mooi, maar er zit ook zoveel humor in. Het hele ‘walvisreddingplan’ is al grappig, maar er is ook dit:

‘Ik kwam de buurjongen tegen.’
‘Ah.’
‘Die woont naast ons.’
Tante Nannie trekt één wenkbrauw op. ‘Bijzonder.’
Ik frunnik aan mijn shirt.
‘Ach, ik heb hetzelfde met mijn buurman. Die woont ook naast me, al twee jaar. Ook heel bijzonder.’

En mooie zinnen: ‘Ze heeft haar oudheid teruggevonden.’

Janna de Lathouder studeerde af als regisseur aan de toneelschool Maastricht. Sindsdien maakt en schrijft ze toneelstukken voor zowel jeugd als voor volwassenen. Daarnaast schrijft Janna audiotours en museumverhalen. Later kwam daar het schrijven van prentenboeken en verhalenbundels bij, waarvan wereldwijd meerdere vertalingen verschenen.

ISBN 9789047717690 | Hardcover | 237 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | juni 2025 | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 22 juli 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het laatste jaar
Matt Goodfellow

Als ik een boek heel mooi vind, vind ik het moeilijk om over te schrijven. Woorden kunnen dan nauwelijks weergeven waarom het zo mooi is, mijn mening is dan dat je zo'n boek moet voelen en het verhaal moet ondergaan. Op de recensie van dit boek heb ik dan ook lang zitten broeden. Het verhaal is namelijk zo fragiel, zo teder, maar gelijk zo krachtig en onderhuids ook wrang. Hoe geef je dat weer?

Het verhaal draait om Nate, die na de vakantie aan zijn laatste jaar op de basisschool begint. Helaas wordt zijn voormalige klas gesplitst en komt zijn beste vriend Parker Smith (PS) in de andere groep. De vriendschap is daarmee tot Nates verdriet ook gelijk over. 
Gelukkig heeft hij een geweldige nieuwe leraar, meneer Joshua, die de persoonlijk kracht en het talent van Nate ziet en onderkent. Nate kan namelijk prachtig dichten. In een paar woorden kan hij precies tot de kern van iets komen. 

Meneer Joshua laat Nate ook in een persoonlijk gesprekje weten dat hij Nate bewondert, hij zag hoe de jongen worstelde met zijn gevoelens en zijn ademtechnieken toepaste. Nate heeft namelijk soms last van woedeaanvallen, het Beest noemt hij het zelf. Nate mag altijd naar meneer Joshua komen voor hulp.

In de nieuwe klas komt Nate naast Caleb te zitten, een rustige jongen die prachtig kan tekenen. Ze vinden elkaar in hun kunst. De vriendschap is heel anders dan het met PS was, maar wel heel goed.

Thuis heeft Nate min of meer de moederrol overgenomen. Hij zorgt voor zijn kleine broertje Dylan als mama, zoals elke dag, samen met 'tante' San en een fles wijn de wereld doorneemt. Hij blijft ook wakker om te horen of zijn moeder wel veilig thuiskomt na haar bingoavond. 
Het is dus niet makkelijk allemaal voor de jongen. 

En dan wordt zijn lieve, grappige, klierige, geweldige broertje ziek, héél erg ziek.  Opnieuw staat Nates wereld op zijn kop.
Caleb blijkt gelukkig een fijne vriend en meneer Joshua staat ook voor Nate klaar. Maar of alles goed komt? Daar is Nate helemaal niet zo zeker van! Eigenlijk totaal niet zeker van.

Het is niet alleen het verhaal zelf dat je zo raakt, maar ook de manier waarop het geschreven is. Nate vertelt het namelijk zelf en gebruikt daarbij zijn eigen prachtige woorden. Hij schrijft ook in korte, maar rake zinnen. Zijn poëtische gave komt mooi naar voren. Toch zijn het geen gedichten.
Kortom, dit boek moet gewoon gelezen worden, daar zal niemand geen spijt van krijgen.

ISBN 9789062224012 | Hardcover | 287 pagina's | Uitgeverij Volt | 11 februari 2025
Leeftijd 11+

© Dettie, 17 juli 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Stel dat het morgen vrede wordt
Ron en Jette Schröder

In het kader van tachtig jaar vrijheid schreven vader en dochter Schröder een boek vol met tekstjes op rijm. De helft gaat over herdenken, de andere helft over vieren.
Iets wat tachtig jaar geleden gebeurde interesseert hedendaagse kinderen weinig meer.
Iets moois maken is de enige manier om de herinnering levend te houden, omdat het belangrijk is, om te blijven beseffen dat wij hier in ons land in vrijheid leven en dat die vrijheid er niet vanzelf is gekomen.

 

‘Stel dat het morgen oorlog wordt
De wereld explodeert
En wat zo goed leek elke dag
Gaat in een flits verkeerd
Dreigend zwarte wolken
Verdrijven al het blauw
Stel dat het morgen oorlog wordt
Wie denkt er dan aan jou?’

in de gedichten worden verhalen verteld over joodse kinderen, natuurlijk ook over Anne Frank.
Teksten over de slachtoffers, de kampen, over kinderen die hun vader verloren, over moedige vrouwen…

‘Ik heb de doden nooit gezien,
De angst, de massagraven
ik heb de honger niet gekend,
De kille, grauwe dagen’

De tweede helft is specifiek gericht op het vieren van de vrijheid. De inhoud gaat over wat vrijheid eigenlijk is, over samen er voor zorgen dat het vrede blijft, over vergeven, maar niet vergeten.

’k vraag je zeker niet te zwijgen
Vertel juist keer op keer
De verhalen van die oorlog
en besluit: dit nooit meer
Vier vooral dat het voorbij is
En zing mee in ieder koor
Over vrijheid, over vrede
Geef je haat niet door.’

 

Deze teksten op rijm zijn niet zoals we gewend waren van het echtpaar Busser en Schröder specifiek gericht op kleuters. Integendeel, een aantal teksten zouden zeer geschikt zijn om voor te dragen op herdenkingen en vieringen. Voor iedere leeftijd dus.

Ron Schröder (1958) en dochter Jette (1987) uit Culemborg schrijven allebei kinderboeken, de een is iets beroemder dan de ander. Ze hadden nooit samengewerkt, tot nu.

ISBN 9789048876433 | Hardcover | 64 pagina's | Uitgeverij Moon | april 2025
Illustraties door Marie-José Bremer | Leeftijd 10+

© Marjo, 22 juni 2025

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER