Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

Al ergens in het begin heeft ze het erover dat het haar lieveling was, Cynthia Ann. Maar idd, haar voorkeur voor juist dit kleinkind is wel heel opvallend.

Voor mijn gevoel heeft Granny in het begin helemaal niet nagedacht over de kinderen van Cynthia Ann. Zij is er altijd alleen maar mee bezig geweest om Cynthia Ann te redden en heeft er geen moment bij stil gestaan dat Cynthia Ann misschien niet gered wilde worden. Eenmaal bij haar familie terug moest er eerst voor Cynthia Ann gezorgd worden, ze moest schoon worden, gekleed worden en de taal weer leren. Pas veel later als ze merkt dat ondanks haar zorgen Cynthia Ann niet meer de oude wordt gaat Granny zich realiseren dat hen beiden nu hetzelfde is overkomen.

Maaike

Ik heb het boek inmiddels ook gelezen. Ik vond het een mooi verhaal, hoewel er ook wel wat dingetjes op aan te merken zijn, zoals jullie hierboven al ruimschoots gedaan hebben. Ik vond Granny wel goed uit de verf komen als een verbeten vrouw die van geen opgeven wist. Ik vond het volkomen te begrijpen dat ze zo verbitterd was geworden door alles wat ze had meegemaakt. Niet alleen moest ze zich al die wreedheden van de Comanche laten welgevallen, maar daarna werd ze door haar eigen mensen ook met de nek aangekeken, omdat ze door die 'wilden' was misbruikt. Alsof zij daar om gevraagd had! Ik vond het ook heel jammer dat je niet meer over Cynthia Anne's gedachtenwereld te weten kwam. Voor een deel kwam dit natuurlijk omdat de communicatie met haar zo moeilijk verliep. Dat verbaasde me trouwens ook. Cynthia Ann was tien toen ze ontvoerd werd. Je zou toch denken dat je je dan nog wel iets van je eigen taal kunt herinneren of dat het in ieder geval wel weer snel terugkomt.

Ik heb het net uit. Moet me er nog over beraden.

Sarah schreef : Je zou toch denken dat je je dan nog wel iets van je eigen taal kunt herinneren of dat het in ieder geval wel weer snel terugkomt.

Dat zou je wel denken, maar het kan werkelijk dat je je taal volkomen vergeet!

Ik heb het boek gekozen voor mijn examen. Ik moet zeggen dat ik het werkelijk een prachtig boek vond alleen soms is het wel heel erg gruwelijk. Ook de woede en haat wordt er heel duidelijk in beschreven.

Als ik zou moeten zeggen wat de motieven zijn dan zou ik het volgende zeggen:

Motief: Een belangrijk motief is het afstand nemen van de werkelijkheid. Elke keer als er iets ergs of naars gebeurd neemt granny afstand van de werkelijkheid. Dit doet ze door zich bijvoorbeeld sterk te concentreren op een beestje. Een mier komt hierin ook vaker terug. Bijvoorbeeld als ze bijna dood gaat in haar eigen bloed. Ook Herinneren is een motief. Er wordt hier veel nadruk op gelegd. Daarbij zien we deze twee motieven gecombineerd door de vertelswijze van granny. Afstandelijk koud hard en sarcastisch.

Een ander motief zijn de indiaanse verhalen die door het verhaal heen geweven zijn. Deze zijn vaak een verademing omdat je geest zo even tot rust komt na alle verschrikkingen te hebben gelezen.

Toch is het boek soms lastig te volgen vooral als je aardig snel leest door de grote hoeveelheid aan personages en karakter die vaak ook nog belangrijke veranderingen ondergaan.

Wel grappig ik had in een resensie gelezen een hoog huis op de prairie gehalte.. maar daar was ik het niet helmaal mee eens

beckey :roll:

Omdat het verhaal door de ogen van Granny wordt verteld, is dit geen goed boek. Of misschien maakt het perspectief nog niet eens zoveel uit, maar heeft het meer te maken met Japins onvermogen om een verhaal beeldend neer te zetten. Nogal opvallend, met zulk materiaal. Maar het is een euvel dat ik ook aantrof in zijn andere boeken: op zich een boeiend onderwerp, maar het wordt zo slecht verteld. De personages blijven vlak (zoals Cynthia Ann) of zijn ronduit ongeloofwaardig (zoals Granny, die op een toon spreekt die niet past bij een hoogbejaarde koloniste). De gruwelijke gebeurtenissen worden zo verteld, dat je ze met droge ogen kunt lezen. Japin vertelt teveel, en toont te weinig, volgens mij ligt het daaraan.

Omdat het ging over een periode waar ik weinig van wist, boeide het me toch wel weer genoeg om het uit te lezen. En wat Redemption Falls betreft (opmerking Dettie hierboven), ja, dat was vele, vele malen beter.