Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

En hij kon daarbij op zijn stoel blijven zitten, terwijl Japin stad en land heeft afgereisd. Denk ik zo.

Ach, ze hebben allemaal een eigen werkwijze, een eigen insteek, en wat er nu moeilijker of makkelijker is, kunnen wij dat weten?

Als je bepaalde talenten hebt, die je benut, dan is je werk makkelijker dan wanneer je die talenten mist..

Wat een leuke discussie! Leuk ook omdat er toch wel veel leestafelaars zijn die dit boek hebben gelezen.

Ik heb het afgelopen week uitgelezen, aangezien we nu twee maanden voor een boek hadden durfde ik het ook eens aan een samenleesboek te lezen!

Ik kan me wel vinden in de gemengde commentaren die ik hier lees.

Hoewel het boek leest als een trein en het zeker indruk maakt leven de personages voor mij ook niet, ik zie ze niet voor me. Dat Japin ervoor kiest om Granny te laten vertellen vind ik zijn keuze, hij is de auteur. En hoeveel er al over bekend is maakt denk ik niet zo veel uit, Japin heeft het in een leesbaar jasje gegoten en die jas misstaat niet.

De term 'egoistisch' zou ik niet zo snel gebruiken in dit verband hoewel ik wel begrijp waar het vandaan komt. Ergens kan ik mij voorstellen dat Granny volledig uitgaat van haar emoties. Die overval waarbij Cynthia Ann wordt meegenomen is voor haar de meest verschikkelijk, traumatische, gebeurtenis uit haar leven. Daarbij houdt zij er geen rekening mee dat Cynthia Ann, op dat moment nog een kind, meer ervaringen heeft met de Indianen dan alleen die ene gebeurtenissen. Zij ontdekt daar de liefde en de schoonheid. Beide kun je niet kwalijk nemen dat ze na al die jaren op zo'n vreemde manier tegenover elkaar staan.

De term steriel, daar ben ik het wel eens. Maar ergens vind ik dit ook de kracht van het boek. Als het 'persoonlijker' zou zijn geschreven wordt het denk ik snel een tranentrekker en of je dat wilt bereiken met dit boek.

Hmm, volgens mij is het geen heel helder verhaal, maar ik hoop dat jullie me kunnen volgen!

Ik begrijp het helemaal,

en ben het er ook wel mee eens.

Het 'steriele" heeft me in ieder geval niet gestoord.

groeten

Willeke

Ik begrijp het helemaal

Eindelijk iemand die me begrijpt

Ik zit hardop te lachen hier,

graag gedaan

Groetjes

Willeke

De term 'egoistisch' zou ik niet zo snel gebruiken in dit verband hoewel ik wel begrijp waar het vandaan komt. Ergens kan ik mij voorstellen dat Granny volledig uitgaat van haar emoties. Die overval waarbij Cynthia Ann wordt meegenomen is voor haar de meest verschikkelijk, traumatische, gebeurtenis uit haar leven. Daarbij houdt zij er geen rekening mee dat Cynthia Ann, op dat moment nog een kind, meer ervaringen heeft met de Indianen dan alleen die ene gebeurtenissen. Zij ontdekt daar de liefde en de schoonheid. Beide kun je niet kwalijk nemen dat ze na al die jaren op zo'n vreemde manier tegenover elkaar staan.

Weet je wat ik mooi vond? Dat over die mier.

Verder vond ik het ergens wel vreemd dat juist dát kleinkind zo gemist werd. Haar eigen dochter en andere kleinkinderen waren ook weg. Maar alles draait om Cynthia Ann.

Maar inderdaad Granny heeft nog steeds die kleine Cynthia Ann in haar hoofd en heeft er geen rekening mee gehouden dat ze inmiddels een volwassen vrouw is mét eigen kinderen. Granny wil haar maar redden uit handen van die "wilden" en heeft er nooit bij stilgestaan dat die "wilden" wel eens goed voor Cynthia Ann zouden kunnen zijn.

Wel vreemd is dat Granny, die hetzelfde overkomen is, niet begrijpt dat Cynthia Ann haar kinderen mist. Granny die notabene járen heeft gezocht naar Cynthia Ann. Of zou ze die kinderen als 'kinderen ontstaan onder dwang' gezien hebben?

Dettie