Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

En ook ik heb het uit. Ik vond het een zéér meeslepend boek. Sommige stukken erg indrukwekkend ook. Sommige zelfs ontroerend. Bijvoorbeeld het gedeelte waarin de onmacht beschreven wordt (tijdens het jurken naaien) van Granny en haar dochters, totaal onmachtig elkaar te troosten, of bij sommige gedeeltes over Cyntia Ann.

Het is inderdaad weer een totaal andere boek dan zijn andere boeken, maar het is toch de kracht van Japin dat hij altijd weer grote thema's aan weet te stippen in zijn verhaal.

Ik moest in het begin net als Marjo even wennen aan de taal, miste een beetje de prachtige citaten zoals bv in een schitterend gebrek,

maar later in het boek werd dat door mooie beschouwingen.

Ik vond trouwens Granny niet zozeer egoistisch als wel aan het overleven, en aan het strijden om haar geliefden terug te krijgen. Dan ben je ongetijfeld niet op je sociaalst, maar dat is toch net anders.

Berdine schreef

Wat mij in het verhaal bevreemdde was dat Granny Parker zich niet (wilde) afvragen wat het voor Cynthia Ann moest zijn om haar zoontje achter te laten. Feitelijk overkwam Cynthia Ann hetzelfde als Granny

Ik dacht dat er aan het einde van het verhaal wel ergens die koppeling gemaakt werd, maar ik weet het niet helemaal zeker.

Totzover.

Groeten

Wil

En ik heb eindelijk m'n verslag uitgebroed...

Klik hier www.leestafel.info/boekenarchiefIJK/productslink.html

Dettie

Dat is een flink ei geweest..maar niets verrassends eigenlijk!

Nog niemand die er niet doorheen komt??

he heb ik zo zitten ploeteren... ik kan er toch niets anders van maken.

Helaas dus niets verrassends voor jou erbij.

Dettie

WilV schreef : .

Berdine schreef

Wat mij in het verhaal bevreemdde was dat Granny Parker zich niet (wilde) afvragen wat het voor Cynthia Ann moest zijn om haar zoontje achter te laten. Feitelijk overkwam Cynthia Ann hetzelfde als Granny

Ik dacht dat er aan het einde van het verhaal wel ergens die koppeling gemaakt werd, maar ik weet het niet helemaal zeker.

Wil

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Jawel, daar heb je gelijk in. Op het einde wilde ze Cynthia Ann terug laten gaan, maar toen was het te laat. Daaruit bleek ook wel, dat ze, zonder het uit te spreken, voelde wat haar kleindochter zo kwelde, maar evengoed wilde ze haar bij zich houden. Dat is wat Wandelaartje waarschijnlijk bedoelt met haar egoïsme.

maar evengoed wilde ze haar bij zich houden.

ja die ontwikkeling is mooi beschreven inderdaad, wat dat betreft zitten we niet zo ver bij elkaar vandaan volgens mij,

Ik wil niet teveel zeggen voor degene die het nog niet gelezen hebben, maar ik dacht dat er helemaal aan het eind een moment was waar ze aan iemand vraagt haar toch mee terug te nemen.

Groetjes

Wil