Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

Ik ben eens aan het googlelen gegaan en die familie Parker heeft dus echt bestaan! De vrouw op de cover IS Cynthia-Ann!

Als ik m'n verslag af heb zal ik wel allemaal linken erbij zetten.

Dettie

Dat staat toch ook in het boek? Of weet ik dat nu omdat ik Japin er over heb horen vertellen? Hij schrijft alleen maar over dingen die echt zijn.

Hij loopt tegen een historisch feit aan, en gaat dan op zoek naar informatie. Daar romantiseert hij dan een verhaal omheen, maar het merendeel is allemaal waar.

Ik dacht toch echt dat het in het boek stond..

Ik ga het nakijken Marjo, volgens mij las ik in het nawoord dat hij onder een standbeeld een tekst had gelezen en daarop voortgeborduurd had.

Het was op mij in ieder geval niet overgekomen dat de mensen echt bestaan hadden.

Dettie

Je hebt helemaal gelijk Marjo.

Ik zag het nawoord ook als fictie. Waarschijnlijk nog beïnvloed door Redemption Falls. Het enige wat ik onthouden had was die tekst onder een standbeeld en dat Japin daar mee verder gegaan was.

Ik zal voortaan beter opletten!

Dettie

Ben gister begonnen en het boek heeft mij nu al in zijn greep.

Wil

Ik vond "De overgave" ook een prachtig boek, toevallig las ik het dus ook deze maand... voor mij een reden om me dan toch eindelijk eens aan te melden bij de Leestafel

Mag ik wat ik er van vond hieronder zetten?? (ik weet nog niet zo goed hoe het hier werkt )

Misschien met SPOILERS...

Mooi boek, aangrijpend (realistisch!) verhaal, over de ontberingen die een familie pioniers meemaakt in het "Wilde westen".

Terwijl ik het boek aan het lezen was kwam op tv de film "Once upon a time in the west", dat qua sfeer aardig aansloot.

Hoewel dit boek veel dieper gaat en meer op de ontberingen ingaat. Alleen het laatste stuk werd voor mijn gevoel wat langdradig. Er was ook geen spannende ontknoping, je kon de loop van de gebeurtenissen al wel voelen aankomen. Dat neemt niet weg dat het verhaal indrukwekkend was en ik het met veel belangstelling heb gelezen!

Granny Parker doet een aantal wijze uitspraken, al dan niet cliché-matig... Het mooiste vind ik het regelmatig terugkeren van de opmerking: ... is voor iedereen anders. (en dan op de ... een bepaalde emotie)

Hoe zij zich vastbijt in haar gevoelens van wraak en woede en er uiteindelijk op het eind van haar leven toe komt om te onderkennen dat vergeving niet iets is dat je een ander schenkt; maar al te waar!

Japin heeft (weer) een schitterende historische roman geschreven!