Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

Ja dat klopt Wil. Maar het was te laat!

Wilv schreef : Ik vond trouwens Granny niet zozeer egoistisch als wel aan het overleven

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Op het eind was Granny egoïstisch. Zij wilde van Cynthia Ann weer een westerse vrouw maken. Haar weghalen uit dat 'vreselijke' indianenmilieu.

Vanuit de gedachten van Granny niet eens zo vreemd, zij had met eigen ogen gezien wat de indianen aangericht hadden en zij kon ze niet zien als mensen. Het waren die gehate wilden.

Waar zij wel volledig aan voorbij ging is dat Cynthia ook moeder was en zag dat feit pas heel laat in. In feite deed Granny Cynthia Ann hetzelfde aan. En Cynthia Ann was net zo vasthoudend als Granny. Ook Cynthia probeerde keer op keer naar haar kinderen te zoeken, terug te gaan.

Ik heb in m'n hoofd zitten dat Granny haar ook liet gaan, toch?

Dettie

Marjo schreef : Over die Granny zei ik in mijn verslag dat ze erop los psychologiseert.

Vind je dat marjo? Die vrouw is door de hel gegaan.

Ik zie haar gepsycholiseer eerder als zeer wijze opmerkingen, gemaakt door iemand die het zwartste van het zwart heeft gezien.

Waarom vind jij het 'er op los psycholiseren'?

Dettie

Ja dat klopt Wil. Maar het was te laat!

Já..zo zat het..ze vroeg het, maar toen was het te laat.

Ik ben het met jullie eens hoor..het was geen makkelijke dame, en ze vergat vaak te denken vanuit de ander, in plaats van alleen vanuit zich zelf,

in die zin is "egoistisch" inderdaad niet zo'n rare interpretatie.

Ik kan me alleen zo voorstellen dat als je leven voor zo'n groot deel uit letterlijk overleven en vechten bestaat dat je dan zo wordt.

Het gegeven dat je dan, hoewel laat, toch nog zover komt dat je vanuit de positie van die ander kan denken vind ik al heel wat.

Groeten

Wil

Ja dat ben ik helemaal met je eens Wil. Dat Granny zo geworden is door alle ellende in haar leven is logisch en begrijpelijk. En inderdaad, dat ze uiteindelijk toch ook de andere kant wil zien is lovenswaardig.

Hier een deel van een recensie op recensieweb.

Het is de verteller die het boek zo zwak maakt. Ze geeft spannend bedoelde vooruitwijzingen, filosofeert, klaagt en kletst maar door. Japin probeert een aantal interessante thema’s op te bouwen, maar zijn pogingen mislukken doordat Granny tot weinig meer in staat blijkt te zijn dan tot het debiteren van gemeenplaatsen: over indianen, over mannen en vrouwen, over verdriet, over het leven. Wanneer Japin een andere verteller voor zijn boek had gekozen, zou het op zichzelf intrigerende verhaal heel wat beter tot zijn recht gekomen zijn. Nu komt een personage als Cynthia Ann nergens tot leven en bereikt de persoonlijkheid van deze Amerikaanse met een indianenziel nooit enige diepgang. Daarbij is Japin er niet altijd in geslaagd om de historische werkelijkheid in zijn verhaal effectief in te zetten; zo biedt het verhaal verwijzingen naar de Amerikaanse Burgeroorlog, maar deze lijken vooral bedoeld om Japins trouw aan de geschiedenis te benadrukken.

Pas in de slotbladzijden laat Japin iets van virtuositeit zien als hij een dubbele overgave laat plaatsvinden: de emotionele overgave van Granny Parker aan de vergeving voor de indianen en de politieke overgave van de indianen aan de Amerikanen. Het is een van de weinige oplevingen in deze vlakke roman.

De hele recensie is hier te lezen www.recensieweb.nl/recensie/2216/De-witt...t-het-rode-hart.html

Dettie