Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

En hier een deel van de recensie van Max Pam

Wat mijzelf betreft, vond ik De overgave niet alleen knap, maar ook enigszins steriel. Het leven van zowel de kolonisten als van de indianen moet een hel zijn geweest. Het was meer overleven dan leven. De kolonisten hadden dan ook nog het ongemak dat zij gedreven werden door streng christelijke opvattingen. De indianen waren heidenen en wie eenmaal door een heiden was aangeraakt, was zelf ook onaanraakbaar geworden. Of je nu verkracht was of niet, dat deed er niet toe. In het wilde westen regeerde een strenge moraal, nogal begrijpelijk, want de wetteloosheid in het immense gebied schreeuwde om invulling. Japin vertelt ons dat allemaal, strak en bijna onaangedaan, ongetwijfeld in de hoop dat aan het einde onze tranen veelvuldig zullen vloeien. Maar bij mij bleven de emoties grotendeels afwezig, terwijl ik wel de sterke behoefte gevoelde om eens op te zoeken hoe het destijds werkelijk met de Comanches was afgelopen.

Hier staat de hele recensie www.maxpam.nl/2007/09/granny-parker-tussen-de-indianen/

Dettie

Je weet wel dat ik niets 'gemeens' bedoelde he Dettie? We wisten toch al dat je lovend zou zijn?

En ja dat gepsychologiseer, ik meen hier te lezen dat Recensieweb er ook zo over denkt. Japin heeft hier het verhaal van Granny verteld, terwijl ik eigenlijk misschien meer geïnteresseerd was geweest in het verhaal van Cynthia Ann. Ik denk dat we dan meer feiten hadden gehad, terwijl het nu veel overdenkingen zijn. Ik vond dit mooi hoor, daar niet van. Het boek zou gewoon anders geweest zijn, minder wazig.

Ik heb zeker niet het gevoel gehad dat er een wanhopige vrouw aan het woord was. Is dat mijn probleem? Of is Japin dan niet goed bezig geweest..

Ja natuurlijk weet ik dat, ik bedoelde het ook niet vervelend.

Moest er alleen om Niets verrassends lachen.

Zat je eerder een beetje te plagen.

Ik vond het juist wel apart dat hij het vanuit Granny verteld. Wat ik begrepen heb is dat het verhaal van Cynthia Ann en haar zoon zeer bekend is, vooral in Amerika.

Ik denk als hij Cynthia als uitgangspunt had genomen er weinig ruimte voor fantasie was overgebleven. Japin fantaseerde nu hoe het voor Granny geweest moest zijn. Als hij Cynthia of Quanah had gekozen dan had hij zich veel meer aan de feiten moeten houden, wat jij ook zegt.

In zoverre wanhopig dat ze kost wat kost haar (klein)kinderen terug MOEST vinden. Dat was haar houvast om verder te kunnen, in die zin vond ik haar wel wanhopig.

Dettie

Het is ook prima dat Japin gekozen heeft voor Granny, daar zeg ik niets van. Dat het anders gekund had, nou ja, dat kan altijd, maar de keus is aan de schrijver.

Iemand zei dat ze dit het beste boek vond, daar heb ik over zitten denken en nee, dat vind ik eigenlijk niet. Ik vind het schritterend gebrek het mooiste. Maar waarom? Ik denk het onderwerp, dat ligt dichterbij dan Amerika of Ghana.

Ik voelde die wanhoop niet zo, denk ik. Het is al weer even geleden dat ik het las, maar ze is blijven hangen als een tamelijk koele kikker. En ik denk dat dat bij jullie heel anders overgekomen is.

Nee een koele kikker vond ik haar niet maar wel een redelijk realistische vrouw die de feiten onder ogen zag en daar iets mee deed.

Het grimmige en afwerende dat ze had was eerder om alles aan te kunnen. Volgens mij wordt dat ook ergens gezegd. Als ze haar emoties zou laten gaan of mensen toe zou laten dan redde ze het niet. Is mijn mening dan he, wie weet denken de anderen er heel anders over.

Dettie

Maar als ze zich dus niet laat gaan is ze een koele kikker. Want iemand die haar meemaakt ziet die eventuele facade.