Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

Ik wist vanaf het begin dat het boek op feiten berustte. Alleen over Granny was blijkbaar niet veel bekend. Voor mij maakt dat niet zo veel uit. Het is de manier waarop iets verteld wordt, die het boek goed of slecht maakt.

En ik vond het helemaal niet steriel! Kon me goed in de personages inleven.

Jammer Dettie, dat het feit dat het verhaal al bestond zo'n afbreuk doet aan je positieve mening. Het zij zo!

En je weet inderdaad, zoals Berdine al aangaf dat het op feiten berust. Zoals de andere boeken van Japin dat ook doen.

Dus: een verkeerde insteek??

Ik was volslagen onbekend met de geschiedenis van Cynthia Ann, Quanah en de rest. Mijn beoordeling berust puur op het boek De overgave, trouwens ook het eerste boek dat ik van Japin heb gelezen. Ben dus helemaal onbevooroordeeld :lol: . En op basis daarvan heb ik mijn verhaal erover geschreven.

Het is voor een schrijver denk ik altijd moeilijk om fictie te schrijven over een non-fictief onderwerp; zeker wanneer er al zoveel bekend is.

Redemption Falls kwam op mij veel 'echter' over dan dit verhaal. Ik heb meerdere boeken (romans) gelezen die spelen in het tijdperk van De overgave en daar heb ik me altijd meer bij betrokken gevoeld. Bijvoorbeeld: Vaya con Dios van Celeste de Blasis: puur een roman maar ook met een bestaande basis die wortelt in hetzelfde tijdperk als De overgave. Is het dan toch de beperking van de bekende gegevens die Japin parten hebben gespeeld?

Ik heb het idee dat het aan de achtergrond van de lezer ligt hoe je Japin beoordeelt.

Redemption Falls deed mij helemaal niets, ook ik had nog nooit van Cynthia Ann gehoord, en in het verhaal komen zoals Joanazinha dat beschrijft, dat is voor mij niet direct nodig. Ik geef toe dat als het wel gebeurt, het de beleving verhevigt, maar je moet van goede huize komen wil je dat bij mij voor elkaar krijgen.

Het is grappig dat je door een discussie al deze heel erg tot nadenken wordt gedwongen over waarom iets je wel of niet pakt.

Voor mij zit de sleutel denk ik in iets was Johanzinha schreef

ik kon haar niet visualiseren, kreeg geen plaatje van haar in mijn hoofd.

Ik had het tegenovergestelde, ik zag haar steeds voor me in mijn hoofd, met plaatje en al,

daardoor kon ik me makkelijker identificeren met haar, en hield het verhaal me in zijn greep.

Dat Japin veel van wat in het boek staat "kant en klaar'aangeleverd heeft gekregen is voor mij, als een boek me eenmaal in zijn greep heeft, dan niet zo belangrijk.

Heeft het verhaal of de vertelwijze me niet in zijn greep dan bepalen dat soort zaken mijn oordeel veel meer.

Groeten

Wil

Ja, ik kon Granny ook visualiseren, zag een vastberaden oude vrouw, met lippen op elkaar geknepen met erg afwerende, bijna boze blik naar iedereen. Kon me ook in haar gezichtspunt inleven.

Japin is altijd wat afstandelijk/steriel in zijn schrijven, dat gevoel had ik bij dit boek trouwens minder dan bij Een schitterend gebrek of De zwarte met het witte hart.

Ik vind De overgave van Japin goed, heb het met plezier gelezen, maar ik dacht dus wel in vergelijking met Redemption Falls is dit boek een stuk 'makkelijker' geschreven.

O'Connor heeft van A tot Z alles zelf verzonnen, zelfs aanplakbiljetten, zogenaamde officiële stukken, ballades enz. enz. dat vind ik dan toch knapper/moeilijker.

Dettie