Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

PetraO. schreef : De personages blijven vlak (zoals Cynthia Ann) of zijn ronduit ongeloofwaardig (zoals Granny, die op een toon spreekt die niet past bij een hoogbejaarde koloniste).

Ja dat Cynthia Ann vlak blijft kan me ergens wel voorstellen, voor het merendeel 'kennen' we haar door de ogen van Granny, niet omdat ze zelf aanwezig is.

Nu ben ik wel benieuwd wat voor jou dan de toon is die een hoogbejaarde koloniste moet spreken. Meer oude woorden gebruiken? Minder agressief?

vertel, vertel...

En wat Redemption Falls betreft (opmerking Dettie hierboven), ja, dat was vele, vele malen beter.

Ja maar voor mij is dat vooral omdat daarin de personages helemaal zelf bedacht zijn. In Redemption Falls wordt ook de geschiedenis gevolgd maar daar zijn mensen bij bedacht. Japin had alle personages al in handen en gaf er één een stem en liet Granny het al bekende verhaal vertellen. Over Cynthia Ann en Quanah is enorm veel geschreven. Alle karakters kon Japin bij wijze van spreken zo overnemen.

O Connor heeft bij de geschiedenis mensen bedacht en een karakter gegeven én een zeer eigen stem gegeven. Hij heeft in mijn ogen veel meer echt geschréven dan Japin. Veel meer moeite moeten doen om personages neer te zetten. Veel meer zijn fantasie moeten gebruiken.

Dat is voor mij meer het echte schrijven dan wat Japin heeft gedaan.

Dettie

Het heeft te maken met dat vertellen. Granny doet verslag, en doet dat afstandelijk. Nu kan je verdedigen dat dat ook de bedoeling was van Japin, maar ik vond dat coherente verslag niet meer boeiend op den duur. Je blijft als lezer zelf ook op een afstand. Bij Japins andere boeken had ik die ervaring ook.

Japin heeft non-fictie simpelweg in fictie willen gieten en dat kan, maar volgens mij is hij daarin niet geslaagd. Bij Redemption Falls heb je steeds de indruk dat je bij de gebeurtenissen aanwezig bent. Dat komt door de manier van schrijven van O'Connor, inderdaad, veel meer het echte schrijven.

Toen ik het boek net uit had was ik wel geraakt maar dat omdat ik dacht dat het hele verhaal verzonnen was. Zoals ik hiervoor al eens meldde voelde ik me een beetje bekocht toen ik het hele verhaal zo op internet kon vinden. Het enige verschil met de internetverhalen is dat het verteld wordt door Granny en niet als non-fictie. Maar inderdaad Japin houdt afstand. Bij Remdeption Falls had de 'generaal' ook een groot verdriet maar die man was veel meer levend dan Granny. Ook de huishoudster met haar eigen taaltje, de intelligente vrouw en vooral het meisje dat haar broertje zocht waren zo inlevend beschreven, die mensen stonden als een huis.

Dettie

Ik heb ook beide boeken gelezen en ben het eens met wat Dettie daarover opmerkt. Redemption Falls heb ik uitgeleend, maar hoop ik ooit weer terug te krijgen om er weer eens doorheen te kunnen bladeren en stukken ervan te lezen. Ik vond de personages in dat boek veel levensechter, kon me er meer mee identificeren.

Nou ja, ik ben het er dus helemaal niet mee eens. Redemption Falls kon mij zo weinig boeien dat ik het niet eens uitgelezen heb, terwijl Japin voor mij ook bij de tweede lezing overeind bleef.

Hij vertelt een waargebeurd verhaal, maar hij kent alleen de feiten. De invulling is van hemzelf.

Ik heb dus van de week een boekbespreking gehad over 'de overgave'. Ik heb gevraagd waarom ze dit boek uitgekozen had (de leiding is in handen van een literatuursocioloog, een deskundige).

De kracht van het boek ligt niet zozeer in het verhaal, maar in de manier van vertellen. Japin heeft zich volledig ingeleefd in Granny (natuurlijk komt daar ook iets van zijn eigen persoonlijkheid bij, dat kan niet anders) en schrijft het verhaal heel consequent vanuit haar persoon. Daarom kunnen andere personages niet tot leven komen, want zo goed kent zij die mensen niet. Granny is als enige driedimensionaal, Cynthia -Ann is tweedimensionaal, (dat kun je ook nog van Holland of Quanah vinden), maar de rest blijft eendimensionaal. Oppervlakkig, ja, maar zo zijn de meeste mensen in onze omgeving voor ons ook.

De stijl van het boek is uitstekend: hij gebruikt "verdichting en verdunning". Bij verdunning maak je tijdsprongen, en verdichting levert minutieus geschreven scènes op. Hij vermijdt tranentrekkerij, omdat Granny dat niet aan kan. Ze is een harde vrouw geworden, en zo vertelt ze het verhaal: zoveel mogelijk afstand bewaren. Geen verhaal over geweld, maar over een mier..

Ook uit dit historische verhaal kun je lessen trekken naar het heden toe. Het gaat over een universele thema: vergeving.

Dit vind ik nou zo leuk aan deze site: totaal verschillende meningen over één boek/één schrijver.

Maar die kracht, waar jij van spreekt, die herkende ik dus niet in de manier van vertellen. Die vond ik zwak. Ik zag eigenlijk voornamelijk verdunning.