Arthur Japin: De overgave (samenleesboek febr/maart 2008)

Gisteravond in bed lag ik nog over deze discussie te denken, kun je nagaan,

en ik dacht haar woede is ook haar motor natuurlijk, althans in het verhaal wat Japin verteld,

ze kon het zich helemaal niet perimenteren om 'zacht'te worden, en te vergeven, omdat ze dan haar "drive'zou verliezen.

De "overgave" in het verhaal is dat aan het eind, en ook halverwege bijna ondanks zichzelf tóch een paar keer gebeurd.

Mooie titel trouwens, je kunt maar zo een paar personages en situaties verzinnen waarop hij toepasbaar is.

Wil

Ik herinner me dat Japin dat aangaf: letterlijk en figuurlijk bedoeld.

Ach ja.. jij hebt de man "gesproken "natuurlijk,

Ik ben met terug werkende kracht weer jalours

Had graag gehoord wat hij over dit boek te vertellen had.

Hij is goed in titels, ik vond "een schitterend gebrek"ook al zo mooi gevonden.

Groetjes

Wil

Ik heb het boek vanavond uitgelezen. Ik laat het allemaal even bezinken, maar kom er morgen op terug. Eerste indruk: mooi boek, prachtig verteld, maar toch bleef het allemaal 'steriel' (die term heb ik ook eerder gelezen over dit boek). Hoe ik ook mijn best deed, over het algemeen kreeg ik geen feeling met Granny Parker, op een paar prachtige/emotionele beschrijvingen na (zoals wanneer haar wonden worden verzorgd door haar dochter na de overval op Fort Parker). Voor mij betekent dat: ik kon haar niet visualiseren, kreeg geen plaatje van haar in mijn hoofd.

Ik heb het boek met enige moeite uitgelezen, moet ik eerlijk zeggen. Wel in één ruk, maar toch met moeite. En dat zat hem met name in het feit dat ik, ondanks dat ik het een boeiend verhaal vond, toch geen binding kreeg met het verhaal. Misschien ook omdat het af en toe erg fragmentarisch was en onderwerpen niet verder uitgewerkt werden (bijvoorbeeld de reis van Granny met Holland Coffee). De vreselijke dingen die Granny en haar familie overkomen, zijn inderdaad gruwelijk. En ik kan me heel goed voorstellen dat je, om zoiets en zo'n kolonistenbestaan te kunnen overleven, wel hard moet zijn voor jezelf en de mensen om je heen. Ik kreeg toch ook wel het idee dat ze in haar liefde voor haar man en (klein)kinderen een zachte kant liet zien, waar ze zelf wellicht wat bang voor was. Wanneer die zachte kant de overhand zou krijgen, zou ze het niet redden in het harde bestaan.

Ik vond Granny niet egoïstisch overkomen, maar wel heel erg leven met oogkleppen voor. Een aantal keren wordt gezegd dat ze zich dingen niet kan voorstellen. Met een groter voorstellingsvermogen had ze haar eigen leven en dat van de mensen om haar heen gemakkelijker/lichter kunnen maken. Nu blijft ze hangen in haar eigen kwaadheid en wraakgevoelens. Tekenend daarvoor is o.a. hoe haar houding ten opzichte van James verandert wanneer hij, mede door de omgeving gedwongen, afstand neemt van zijn gevangengenomen familieleden en de zoektocht naar Cynthia Ann staakt. Granny 'gunt' anderen niet dat zij hun leven weer oppakken en doorgaan. Dat laatste doet zelfs Cynthia Ann bij de indianen: ik kreeg het idee dat zij daar toch redelijk gelukkig geworden was.

Puntje bij paaltje blijft Granny aan het eind van het boek met lege handen staan; het resultaat van een heel leven hard zijn en hard behandeld worden en van het vasthouden aan wraak- en haatgevoelens. Of toch niet? Aan het eind komt een zachtere kant van haar naar boven wanneer zij bezoek krijgt van haar achterkleinzoon, Quanah. Dan komt een heel klein beetje de zachtere kant van Granny tevoorschijn.

Ik heb alle recensies bij elkaar in het archief gezet.

www.leestafel.info/boekenarchiefIJK/productslink.html

Nou dan gooi ik nu eens even de knuppel in het hoenderhok

Na het lezen van Redemption Falls begon ik aan dit boek. Bij Redemption Falls heb ik googleled om meer te weten te komen over O'Keeffe of andere personages... Zo levensecht waren ze weergegeven. Maar alles was verzonnen.

Toen ik begon aan De overgave zat Redemption Falls nog erg vers in m'n hoofd. Ik heb genoten van De overgave, vond het een erg mooi boek en voelde wel binding met het verhaal.

Nadat ik De overgave uit had ben ik gaan googlelen en moet eerlijk zeggen dat ik na het lezen van alle en vele informatie over Cynthia Ann en Quanah me een beetje 'bekocht' voelde. Heel veel wat in het boek staat is op internet te vinden (wat o.a. ook de bron van Japin is volgens Japin zelf) Het uitgangspunt van Japin om het door de ogen van Granny te laten zien is apart maar het verhaal zelf is dat niet. Het leven van de familie Parker is al heftig genoeg, een verhaal daarover moet haast wel boeiend zijn. Natuurlijk hangt het ook af van de schrijver om het verhaal goed te kunnen weergeven. Maar met de enorme hoeveelheid gegevens die Japin kon vinden vraag ik me af of je dit dan wel 'fantasie van een schrijver' kan noemen. Het hele verhaal was er eigenlijk al.

Dan is het boek van O'Connor veel meer een echt literair werk te noemen.

Al die informatie die over de Parkers te vinden was maakte voor mij dat ik het boek toch minder ging waarderen.

Misschien ook omdat het af en toe erg fragmentarisch was en onderwerpen niet verder uitgewerkt werden schrijft Joanazinha.

Misschien dat Japin de vele bestaande gegevens toch wilde vermelden maar niet verder wilde uitwerken?

Dettie