Schrijfster Brigitte Bosman op dit forum!!

Goedemorgen Brigitte,

Ja ik kan me bij jouw verhalen wel voorstellen dat kinderen het heerlijk vinden om te horen.

Joep de poep en Frank stank is natuurlijk al een supertitel. Mijn man en ik moesten er ook steeds om grinniken.

Als je het verhaal van De liedmaker voorleest, zingen de kinderen op het laatst dan ook mee?

En bij het verhaal van Andere buren, begrepen ze wie Jaap was?

groetjes

Bernadet

Hoi Bernadet,

Het boek Andere buren is nog niet zo lang uit. Ik heb er al uit gelezen, maar toen het verhaal over Bert. Hij is mijn favouriet in het boek.

Vorige week had ik een presentatie van mijn nieuwste boeken in de bibliotheek en daar las ik voor over Bert aan zo'n 60 tot 80 mensen. Iedereen was stil en ontroerd. Dan denk ik: het verhaal van Bert is goed. Zo wilde ik het vertellen. Zo wil ik dat iedereen hem leert kennen.

En voor wie het kwartje valt over Jaap is het goed, anders is het ook geen probleem. Een kind haalt uit een verhaal wat hij/zij snapt en aan kan. Dat hoeft niet alles te zijn. Het is niet essentieel voor het verhaal als geheel.

Bij de Liedmaker wordt er vaak al gezongen terwijl ik nog zit te lezen of te vertellen. Dat is altijd erg leuk.En natuurlijk mogen de kinderen dat van mij ook. Zo mogen ze me ook altijd alles vragen. Er was eens een jongen die vroeg waarom ik zo raar praat. Ik slis een beetje en dat vond hij blijkbaar maar gek. Het had met schrijven of mijn verhalen niets te maken, maar dat vind ik niet erg. Ik hou van de eerlijkheid van kinderen. Zo lekker recht door zee.

Het zal je wel vaker gevraagd zijn, maar hoe kwam je op het idee voor Andere buren? Merkte je dat kinderen vreemd tegen deze mensen aankijken?

(Zelf woon ik tegenover een psychiatrisch ziekenhuis, een vriendin van mij kwam eens op visite en toen wij buiten liepen en enkele mensen uit dat ziekenhuis tegenkwamen was zij echt bang voor ze. Dat was dan nog een volwasenne. Maar ze reageerde eigenlijk hetzelfde als Noa omdat ze er niet bekend mee is.)

Bernadet

Jaren geleden werkte ik een poosje in een gezinsvervangend tehuis met mensen met een verstandelijke beperking. Ik heb altijd gedacht: over mijn bewoners ga ik nog eens een verhaal maken. Ik wilde graag vertellen hoe ze, ieder op zijn beurt, bijzonder waren en waardevol.

Kinderen kunneneerlijk en open zijn. Als ze iemand in een rolstoel zien, vragen ze rustig: "Mam, wat heeft die mevrouw?" Daarom wilde ik aan kinderen vertellen hoe mensen met een verstandelijke beperking kunnen zijn. Anders, maar daarom zeker niet minder dan een ander. Bijzonder, maar tegelijk ook zo gewoon omdat ze ook bij het leven van alle dag horen. Eigenlijk zou ik wel willen dat ook veel volwassenen het boek 'Andere buren' zouden lezen.

Brigitte

En toch heb ik de indruk dat (kleine) kinderen "andere" mensen gemakkelijker aanvaarden. Meestal zijn ze "gebrainwashed" door volwassenen. Als ze al "bang" zijn van een gehandicapt persoon, iemand met een ander huidskleur, is het omdat ze "ons" imiteren.

Die indruk heb ik toch. Een kind zal aan iemand met een andere huidskleur of een handicap misschien vlakaf vragen waarom maar zal zich daar dan bij neerleggen en het gewoon aanvaarden. Wij zijn daar "schrikachtig" over. Wij vragen het niet maar bekijken die persoon dan dikwijls met een zekere achterdocht. Op dat gebied kunnen we eigenlijk beter een voorbeeld nemen aan kinderen.

Inge

Hoe reageren kinderen op Andere buren of heb je het alleen nog aan die groep mensen voorgelezen? Ik ben zo benieuwd of kinderen dan ook met verhalen komen over 'andere' mensen.

Bernadet