Schrijfster Brigitte Bosman op dit forum!!

Marjo schreef : Dat wilde ik ook weten, of je met je kinderen mee schreef. Maar vanuit een ander uitgangspunt. Het lijkt me heel prettig als je je boek kunt "uitproberen" op een lezerspubliek. Als je dat doet met je eigen kinderne en hun vriendjes moet je toch wel voor de geschikte leeftijdsgroep kiezen.

Ik vind het heel moeilijk om boeken die voor kinderen bedoeld zijn te 'beoordelen'. Eigenlijk kan ik dat helemaal niet omdat ik niet in hun leefwereld zit. Dat moet voor de schrijver ook lastig zijn.

Heb je geleerd hoe je dat moet doen? (handig als wij, beoordelaars, dat ook kunnen leren).

Bij woordkeus bijvoorbeeld, heb je dan niet de neiging om steeds te controleren of je niet te moeilijke, of juist te simpele woorden en zinsbouw gebruikt?

Ik denk dat ik dat aardig kan inschatten doordat ik al zolang met kinderen heb gewerkt. Het is een soort gevoel. Taalgevoel dus. Ik weet niet of je dat kunt leren, wel door ervaring misschien.

Brigitte

Ik denk dat jouw boeken ook allemaal heel leuk zijn om voor te lezen, dat komt dan vast doordat je dat in je hoofd al doet, terwijl je schrijft!!

Hallo allemaal,

Even een rijtje antwoorden op al jullie vragen.

Een GPS is inderdaad een soort tomtom, maar dan handzamer, als een soort kompas. Je kunt er coördinaten in invoeren en de GPS wijst dan aan hoe je op die plek kunt komen (richting en afstand). Kinderen hoeven hier niets van te weten, dan ontdekken ze juist in de loop van het verhaal. En inderdaad: wil je er graag nog meer van weten, lees dan het boek eens! Ook voor volwassenen is het denk ik een leuk boek. Geocachen, schat zoeken met een GPS, trouwens ook.

Het boek van Ridder Rik met de twee leesniveaus in één boek was inderdaad een opdracht. Het verhaal is helemaal mijn eigen idee, maar het moest geschreven worden in twee AVI-niveaus, zodat het door een betere en een zwakkere lezer gelezen kan worden. Het is trouwens een deeltje uit een serie met meer van deze boeken.

Brigitte

Marjo schreef : Ik denk dat jouw boeken ook allemaal heel leuk zijn om voor te lezen, dat komt dan vast doordat je dat in je hoofd al doet, terwijl je schrijft!!

Dat klopt! Ik zeg wel eens: als ik met een hoofdpersonage een verhaal in ga, ken ik hem vaak al zo goed dat we samen de afwas kunnen doen. Ik probeer me altijd heel goed in ze in te leven, dan komt een verhaal waarschijnlijker over op de lezer.

Die vragen aan het eind van het hoofdstuk bij Ridder Rik, waarom heb je dat gedaan?

Het betrekt kinderen wel meer bij het verhaal, maar als je al met z'n twee-en leest, komen die vragen vanzelf wel denk ik..

Ik zag dat het een serie was. Weet je misschien of daar op scholen mee gewerkt wordt?

Hoi Marjo,

Met deze boeken wordt inderdaad ook op scholen gewerkt, maar voor thuis lezen met papa of mama of oudere broer/zus zijn ze denk ik ook heel leuk. Gaat je kind dan beter lezen, dan kun je een volgend deel aanschaffen of uit de bieb lenen. En op een gegeven moment kun je het natuurlijk ook omdraaien: het kind de moeilijker tekst en jijzelf de gemakkelijkere.

De vragen zijn bedoeld om over een hoofdstuk door te kunnen praten. Het kan soms een opening zijn voor een gesprek, met name als het om een wat moeilijker onderwerp gaat.

Eerlijk gezegd had het van mij niet persé gehoeven, maar het was een wens van de uitgever. Mijn kinderen vonden het trouwens wel aardig. Als je het niet waardeert, kun je ze altijd overslaan. Ze beïnvloeden de loop van het verhaal niet.

Brigitte