Maarten 't Hart - Het psalmenoproer (samenleesboek)

Ik ben bezig in het boek.

Het plezier in schrijven spat er van af maar.. ik vind het ook een beetje rommelig boek. Beknopte zinnen vallen mij tot nu toe niet op, daar zou ik specifiek op moeten gaan letten.

Ik krijg een beetje de indruk dat Maarten 't Hart allerlei zaken heeft opgezocht zoals hij ook aangeeft en daaromheen een verhaal heeft gemaakt. Librije zegt het al, het verhaal om het psalmenoproer heen heeft een kapstokfunctie.

Echt duidelijk is mij nog steeds niet welke groepering voor of tegen de korte of lange toon is. Ja de arme bevolking is tegen, maar wie er voor zijn?? (de gegoeden? maar ook niet allemaal) dat blijft nogal vaag. Ik vind het verhaal erg van de hak op de tak springen. Nu lees ik het verhaal ook in etappes, misschien moet je dit boek aan een stuk lezen.

Waar ik wel erg veel plezier aan beleef is de oude taal.

En de enige die voor mij echt leeft is meester Spanjaard.

Roemer is in mijn ogen het doorgeefluik om het verhaal te kunnen vertellen. Het moge duidelijk zijn, ik houd meer van uitgesproken karakters in een verhaal en die zijn er niet echt tot nu toe, hooguit meester Spanjaard.

Dettie

Hallo Marjo,

Dat is een interessante vraag.

Ik kan je daar wel een antwoord op geven.

Ik denk dat de meeste schrijvers hiernaar zullen streven. Waarom? Gewoon omdat weinig schrijvers zich willen ontwikkelen. Wie wil als schrijvers nou stil blijven staan in zijn ontwikkeling. Dat is uiterst saai voor een ambiteuze schrijver. Zelfs als je als schrijver een heel oeuvre over hetzelfde onderwerp schrijft, dan nog probeer je steeds een andere draai er aan te geven of probeer je er een nieuw licht over laten schijnen. Natuurlijk zijn er schrijvers die dat niet boeit, maar ik vraag me af of hun lezers op een gegeven moment niet zullen afhaken, gewoon omdat ze het nou wel ongeveer weten.

Nee, natuurlijk hoeft het niet meteen de prullebak in, als het anders is! Een experiment is juist aan te moedigen als een schrijver zich daar aan waagt, zelfs te loven al lukt het hem niet helemaal.

En dit boek hoeft voor mij ook niet te prullebak in, het bevat zeker nog genoeg waardevols. Alleen, ik zal het niet snel meer lezen, omdat het mij zo teleurgesteld heeft, omdat het zoveel meer had kunnen zijn. Tja, het blijft dan eewig zonde.

Trouwens de recensenten op het verkeerde been zetten is een leuk spelletje zonder meer. Het is een uitdaging aan hun intellect of ze door hebben wat de schrijver er mee wil zeggen. Maar aan de andere kant is ook zo, dat recensenten het boek op een manier kunnen beoordelen, waar de schrijver geen toegang toe heeft. Een recensent kan het boek van afstand beoordelen, een schrijver niet, die zit er zelf te dicht op.

Ik houd zeker van satire, maar tot nog toe kan ik weinig waardering voor Grunberg's boeken opbrengen. Hij is zo absurd, dat hij zijn eigen drama onderuit haalt. Dat is tenminste mijn bescheiden ervaring, betrekking hebbend op de eerste vijf bladzijden van zijn debuut. Het boekweekgeschenk vond ik echt slecht.

Weet jij een boek van hem wat ik wel zou waarderen, Marjo?

Marjo schreef : Maar waarom zou een schrijver altijd maar moeten 'ontwikkelen'..iemand zou zeggen: minstens een gelijk of hoger niveau bereiken. (ik kan dat niet zeggen, ik kan geen beoordeling van beter of slechter geven, alleen maar boeiend of niet..)

Een schrijver is ook maar een mens en mag schrijven wat hij wil. Als dat een keer iets heel anders is, dan hoeft dat toch niet meteen de prullenbak in? Ik ben blij dat 't Hart er zich niets van aantrekt en iedere keer met wat anders komt..

Daarom heb ik ook sympathie voor Grunberg die iedere keer weer de recensenten op het verkeerde been zet..

Als je niet van dat absurde houdt, dan vind je waarschijnlijk geen enkel boek goed. (Ik heb het laatste nog niet gelezen).

Ik heb zelf 'de asielzoeker' drie keer gelezen..en zou het nog een keer doen. Maar: jij beoordeelt een boek op een totaal andere manier. Het gaat mij om mijn eigen plezier, en het kan me helemaal niet schelen of een schrijver minder of beter gepresteerd heeft dan eerder. Wat een schrijver wil zeggen, dat maakt me ook al niets uit, tenzij het zo duidelijk is dat ik het er ook uit op maak, zonder dat er ontleed moet worden!

Ik heb al vaker gemerkt dat ik meer de sfeer van een boek proef, en het zou zo maar kunnen zijn dat dat helemaal niets met een consistente stijl te maken heeft. Ik denk ook dat ik de boeken die jij als beste zult noemen vasn 't Hart, juist de minste zal vinden. Jij gaat denk ik meer voor de stijl, en voor de idee-en..dat is voor mij bijzaak.

Zo kan ik ook meteen Bernadet antwoorden dat het mij niet uitmaakte wie nou precies degenen waren die voor of tegen die bepaalde zangtrant waren. Dat doet er helemaal niet toe, het gaat om de verschil tussen standen (waarschijnlijk meer economisch bepaald), over het geschil zelf..over hoe de gemoederen zo op kunnen lopen..

Een sfeer die 't Hart mede door het taalgebruik juist goed neerzet. Vind ik.

Hallo Librije,

Dat is een bewering, maar ik zou een kunstenaar zeker een ambachtsman willen noemen. Daarnaast is een kunstenaar meestal ook een broodschrijver, behalve dan de geprevilegieerde schrijvers, die rijk geboren worden en dus niet hoeven te werken om een fatsoenlijk bestaan te leiden. Voorbeeld uit het verleden: Marcel Proust. Maar in deze rijke tijd zijn genoeg andere schrijvers te noemen.

Zoals ik eerder hier geschreven heb, staat het plezier in het lezen bij mij ook voorop. Over Lampo heb we elders op het forum nog een aardige discussie gevoerd. Van Lampo heb ik aardig wat boeken gelezen. Er zijn een aantal boeken van hem die de tand des tijds hebben doorstaan.

Iedereen staat natuurlijk vrij om doctor's romannetjes en Bouquet reeks e.d. te lezen en van de genieten. De reden waarom ik deze lectuur links laat liggen is omdat ik geen aardigheid vind in formule werk, een totaal niet verrassend en voorspelbaar verhaal en de cliché-matige karakters. Maar ze zijn dan ook totaal niet pretentieus, gewoon voor het amusement geschreven en maken miljoenen vrouwen en ook mannen blij.

De wereldliteratuur is voor mij een wereld waar ik me in thuisvoel. De verhalen die hier in thuishoren voeren mij weg van de werkelijkheid en tegelijk zijn ze ook weer een uitvergroting van "diezelfde" werkelijkheid. Als zo'n verhaal heel goed geschreven is, kan ze zelfs de werkelijkheid in halen. Neem bv de bij iedereen welbekende figuur Anna Karenina. Deze vrouwfiguur uit Tolstoi's gelijknamige roman heeft zo indruk gemaakt op lezers, dat als ze of anderen over haar praten een leek, makkelijk zou kunnen denken dat ze echt bestaan heeft! De beste literatuur is verrassend, complex (net zo als het leven) en verontrustend (net zoals het leven ook). Dat niveau is een niveau waar me als een vis in het water voel, waar ik zelf door opbloei, dat interesses opwekt in nieuwe gebieden, dat me doet grijpen naar anderen boeken of dat me vragen stelt, waar ik mee rondloop, opzoek naar een antwoord. En het zelfs het rondlopen naar vragen, waar ik geen antwoord op vind, is al mooi op zich.

Hoe populair is de wereldliteratuur? Dat verschilt heel erg. Een schrijver als Thomas Mann (gestorven in 1955) mag wereldwijd nog 100.000 den tot zijn liefhebbers rekenen. Voor de Zuid-Amerikaan Gabriel Garcia Marquez zullen het er zelfs miljoenen zijn. Wat ik heel bijzonder vond was de intocht van nobelprijswinnaar Jose Saramago op de kanarische eilanden, toen hij door duizenden mensen werd opgewacht op het eiland. Sommigen in tranen. Dat dit nog in onze huidige tijd nog bestaat, dat had ik eigenlijk niet meer verwacht. Maar het schijnt ook elders nog voor te komen. Een nu haast vergeten schrijver als Jean Paul (nee, niet Jean Paul Sartre, deze heet echt Jean Paul) werd in zijn tijd door vele vrouwen op handen gedragen, kon zich als tijdgenoot van Goethe zelfs meten met zijn grootheid, roem en populariteit.

Zoals je al zegt, het even met smaak en ontwikkeling te maken. Toen ik de literatuur ontdekte kon ik er niet meer van los komen en wist ik meteen dat het ik de ware ontdekt had. Toch kan ik ook nog van niet-literatuur genieten. Ik heb nog steeds een zwak voor Agatha Christie, waarvan meer dan 30 boeken heb gelezen. Ook lees ik graag griezelromans.

Terug naar het 't Hart. Librije, je moet niet denken, nu ik zo op de laatste boeken van 't Hart inhak, dat ik zijn hele werk niet kan pruimen. In tegendeel, ik draag vele van zijn boeken op handen. Een vlucht regenwulpen heb ik al vier keer gelezen en zal ik nog vaak herlezen en ook andere boeken van hem van vroeger, zoals Mammoet op zondag, De aansprekers, De droomkoningin, De jacobsladder en De steile helling zal ik met spanning herlezen.

Wist je trouwens dat de beroemde 't Hart-stijl er niet meteen was! Lees maar eens zijn debuut Stenen voor een ransuil en zijn tweede, Ik had een wapenbroeder en je zult geschokt zijn door de haast totaal andere stijl.

Maarten 't Hart is de enige Nederlandse schrijver die hier in ons kikkerlandje meer dan 2 miljoen boeken heeft verkocht. "Slechte" recensie of niet, zijn boeken lopen altijd als een trein en verwacht ik zullen ook in de toekomst zoveel blijven verkopen.

Groeten,

Roel

librije schreef :

Maar waarom zou een schrijver altijd maar moeten 'ontwikkelen'

"MEN" beweert, dat dat het verschil zou zijn tussen een kunstenaar (literair auteur in dit geval) en een ambachtsman (broodschrijver). Ik denk er net zo over als jij Marjo: ik wil gewoon een boek met plezier lezen. En per boek beoordelen of ik het geslaagd vind. (En dat was met de laatst verschenen boeken van Lampo steeds minder het geval; dat ging dus niet over een ontwikkeling).

Literatuur is geen vies woord, doktersromantjes ook niet. Lezen is gewoon fijn en tussen deze twee uitersten zal iedereen iets kunnen vinden wat hij/zij graag leest. En vanzelf een smaak ontwikkelen (die zich naar mijn idee in de loop van de tijd wèl ontwikkelt) waar bepaalde boeken bij passen. Weinigen lezen uiteindelijk uitsluitend de "literaire top", we zullen maar aannemen met plezier. Velen zullen genieten van de "middenmoot" (daar reken ik me zelf als lezer en 't Hart als schrijver bij). En dan vervul je toch wel een belangrijke maatschappelijke functie, als je met jouw boeken zo vele mensen zo veel leesplezier bezorgt.

Hallo Marjo,

Nee, dat is 't 'm juist, ik hou zeer zeker van het absurde! Alleen ik weet niet wat ik met een schrijver aan moet die in de ene zin iets beweerd, dat soms zelfs in de volgende zin weer ontkracht en zo verder. Daar kan ik volstrekt niks mee. Nee, absurd hou ik van, ben bv dol op Monty Phyton, maar ook op het lichterlijk absurde toneelstuk Wachten op Godot van Samuel Beckett (Groot schrijver!).

Ja, daar verschillen zeker van opvatting. In de wereldliteratuur, uitzonderingen daar gelaten, zijn boeken met betekenis schering en in slag en daarmee perfect, maar niet hapklaar voer voor analysten. Maar ik heb ook gemerkt dat je aan de andere kant wel degelijk wilt weten waarom je een boek goed vond of juist strontvervelend. Anders zou je je de moeite besparen om je indrukken hier op dit forum weer te geven.

Nee, stijl, daar zijn we het over eens, dat is voor jou bij zaak. Hoewel, toch klopt dit niet Marjo, want onbewust leidt de stijl van een schrijver je door het verhaal. Vele boeken zijn bij jou tijdens het lezen gesneuveld, omdat ze vergald werden door een stijl die jou niet aanspraak. Net zoveel andere genoot je vanwege diezelfde reden. Vergis je niet, stijl, is het geheime wapen van een schrijver!

Daar ben ik dan toch heel benieuwd naar. Proef op de som. Wat vind je van Een vlucht regenwulpen van 't Hart? Dit is dus een boek dat ik jaren en jaren op handen draag en bij iedere nieuwe lezing weet te ontroeren.

Over die zangtrent. Wat ik Maarten 't Hart hier wel duidelijk zichtbaar maakt, is hoe zo'n verschil van mening een wig in een zondermeer hechte gemeenschap van gelijkgezinden kan drijven! De wig is hier de komst van de moderne tijd.

Over het bijzonder taalgebruik. Op zich heeft me dat niet gestoord, ik vond het zeker boeiend, alleen daarom stak zijn gewone, afgeslankte stijl er zo schraal tegen af.

Nog even terug te komen op Grunberg. Zijn beschouwelijke artikelen in NRC vind ik vaak meesterlijk! Ik zou dat ook graag in zijn boeken terug zien. Niet natuurlijk zijn journalistieke stijl, een andere, maar wel met dezelfde diepgang. Zodra ik weer in de bib kom, ga ik nog een keer op Grunberg af. U hoort van mij.

Groeten,

Roel

Marjo schreef : Als je niet van dat absurde houdt, dan vind je waarschijnlijk geen enkel boek goed. (Ik heb het laatste nog niet gelezen).

Ik heb zelf 'de asielzoeker' drie keer gelezen..en zou het nog een keer doen. Maar: jij beoordeelt een boek op een totaal andere manier. Het gaat mij om mijn eigen plezier, en het kan me helemaal niet schelen of een schrijver minder of beter gepresteerd heeft dan eerder. Wat een schrijver wil zeggen, dat maakt me ook al niets uit, tenzij het zo duidelijk is dat ik het er ook uit op maak, zonder dat er ontleed moet worden!

Ik heb al vaker gemerkt dat ik meer de sfeer van een boek proef, en het zou zo maar kunnen zijn dat dat helemaal niets met een consistente stijl te maken heeft. Ik denk ook dat ik de boeken die jij als beste zult noemen vasn 't Hart, juist de minste zal vinden. Jij gaat denk ik meer voor de stijl, en voor de idee-en..dat is voor mij bijzaak.

Zo kan ik ook meteen Bernadet antwoorden dat het mij niet uitmaakte wie nou precies degenen waren die voor of tegen die bepaalde zangtrant waren. Dat doet er helemaal niet toe, het gaat om de verschil tussen standen (waarschijnlijk meer economisch bepaald), over het geschil zelf..over hoe de gemoederen zo op kunnen lopen..

Een sfeer die 't Hart mede door het taalgebruik juist goed neerzet. Vind ik.

Natuurlijk heb je daar gelijk Roel. De stijl draagt bij aan de sfeer. Maar ik kan er nooit mijn vinger op leggen wat het dan is in die stijl dat de sfeer oproept. En dat heeft ook nog nooit iemand aan mij duidelijk kunnen maken. Ik denk dus dat het een combinatie is: de stijl en het verhaal, de keuze van de taal, dat alles tesamen roept de sfeer op, en hoe je die combinatie nou precies moet maken, ik denk niet dat iemand dat weet. Want ook de instelling van de lezer telt mee, en die kan een schrijver niet inschatten toch?

Het zou anders makkelijk zijn om de eigen schare lezers steeds opnieuw aan te spreken.

Dat is niet zo. Je bent er zelf een voorbeeld van: al ben je fan van een schrijver, je vindt niet alles zomaar goed.

Wat vind ik van de regenwulpen? Nou ik heb het wel ooit gelezen, maar ik heb daarna de film een paar keer gezien en ben dus het hele boek weer kwijt. Ik heb 'de zonnewijzer' en 'het woeden der gehele wereld" met plezier gelezen. Die herinner ik me nog. Ik weet ook nog dat ik 'de huismeester' en 'de jacobsladder' nooit uitgelezen heb omdat ik er niets aan vond.. Ik kan geen geheel oeuvre beoordelen, want ik heb dat allemaal niet gelezen. Afgezien van het feit dat ik me ook niet in staat acht een echt definitief 'oordeel' te geven..

Dat is wat Librije ook zegt: ik ben een lezer, geen connaisseur..