Maarten 't Hart - Het psalmenoproer (samenleesboek)

En op zich interesseert het me ook niet zo veel hoe we iets moeten noemen. Een boek bevalt me of niet (of iets er tussenin).

Pas als het in een hokje gestopt wordt, gaan de kwalificaties tellen: als het ficite is, dan verwacht je dit, als het non-fictie is, dan klopt dat niet enz. En zo kan iemand die het in het ene hokje gestopt heeft ernstig van mening verschillen over de kwaliteit van een boek met iemand die het in een ander hokje stopte.

Jammer, want het gaat er toch vooral om of een boek iets met jou doet, los van de hokjesgeest. Tenminste, zo denk ik er over.

Librije schreef : want het gaat er toch vooral om of een boek iets met jou doet

Ja, dat is voor mij nummer een.

Om op Het psalmenoproer terug te komen.

Het verhaal deed mij persoonlijk niet echt veel. Het was aardig, met in mijn ogen te grote stappen door de tijd en vrij vlakke karakters, alleen de leraar was een markant persoon.

Wat voor mij het boek toch apart maakte was de taal, daar heb ik wel erg van genoten.

Dettie

Ik ben het met je eens Jannie, maar er worden nu eenmaal indelingen en categorieën gemaakt, of wij het willen of niet. We moeten gewoon maar een brede keuze maken, en iedere keer opnieuw open staan voor een nieuw verhaal, dan maakt het niet zoveel uit.

De sfeertekening door middel van het taalgebruik, dat vond ik ook bijzonder. En daarnaast besefte ik al lezend, dat ik niet veel wist van deze periode in de Nederlandse geschiedenis. En van wat de internationale toestanden betekenden voor de gewone man.

En daar lees ik liever op deze manier over dan in een droog geschiedenisboek. Het gaat er uiteindelijk maar om dat je er een globaal beeld van hebt. Wil je meer en exacter weten hoe het zat, dan is het vroeg genoeg voor een degelijk geschiedenisboek.

Natuurlijk het is het mooier en fijner om zoiets te lezen in een roman, dan een degelijk geschiedenisboek, dan ben ik zondermeer met je eens, alleen het wordt wat teleurstellend als de vroegere magie van zijn stijl gedeeltelijk in rook is opgegaan.

Ik heb het psalmenoproer ook min of meer uitgelezen (denk ik) en al vind ik zo'n archaïsche stijl consequent hanteren bewonderenswaardig, en al vind ik ook dat die wel pást,... mij belet ze in dít boek om dichter bij de gebeurtenissen te komen. Het is als naar een indrukwekkend schilderij staan kijken, zonder dat je erin opgezogen wordt (zoals dat met andere schilderijen misschien wel het geval is...)