Maarten 't Hart - Het psalmenoproer (samenleesboek)

Juist Dettie, als we allemaal hetzelfde dachten was het maar saai..

Dettie: hij noemt het zelf een documentaire roman, geen historische. Dat doet de uitgever op de achterflap. M. 't H. heeft deze discussie waarschijnlijk al verwacht.

Rotor: uitholling van het vak geschiedenis? realistische roman? ontwikkelingsroman? Juist dat in een bepaald vakje willen stoppen om er maatstaven ter beoordeling op los te kunnen laten, dat is hier het probleem. Daardoor zijn de kritieken ook zo wisselend. Het is maar net van welke categorie de criticus uitgegaan is.

Geert Makmethode? Ik denk niet dat dat de bedoeling van 't Hart was en dat hij die toegepast heeft. Hij heeft er gewoon plezier in gehad om de 18de eeuw in Maassluis tot leven te laten komen en zijn stokpaardjes te berijden (muziek, vogels, religieuze standpunten). Daarvoor heeft hij Roemer Stroombreker als kapstok gebruikt. En het psalmenoproer als aanleiding. Meer niet.

En met die insteek heb ik het ook gelezen. Een gedegen historisch werk over Maassluis in de 18de eeuw zou ik vast niet gelezen hebben. Een ontwikkelingsroman over de onmogelijke liefde tussen een reder en nettenboetster? Misschien. Maar ik steek graag iets op tijdens het lezen en dan is dit een perfect boek. Net wat Marjo zegt: dit is niet slecht voor de geschiedenis, het verruimt je blik en roept vragen op.

Als ik al kritiek heb, dan is het dat ik graag meer had willen weten over de levensomstandigheden van de "verpauperde luyden" , behalve dan dat ze op stro sliepen en een "schamel en karig" bestaan leidden. Toch maar een echt geschiedenisboek lenen dus. En als ik wil weten hoe een comptoirkamertje eruit ziet, dan kan ik terecht in het Gemeentemuseum in Maasluis, waar naar aanleiding van het boek een tentoonstelling ingericht is over het psalmenoproer. In het Visserijmuseum in Vlaardingen was ik al eens, maar de tentoongestelde spullen daar zullen bij een volgend bezoek zeker meer aanspreken.

Ik heb De steile helling niet gelezen. Ik heb Knielen op een bed violen ook nog niet gelezen en Terug naar Oegstgeest ook nog niet. Ik zie er als een berg tegenop; maar ik zal het nog wel eens doen. Maar moet ik dat soort boeken gelezen hebben om te kunnen beoordelen of ik mag genieten van Het psalmenoproer? Nee toch?

Librije zegt het zoveel mooier, en ik ben het dus helemaal mee eens..

Hee dat de uitgever die indeling dan niet aanhoudt. Vreemd.

Zal ik heel eerlijk zijn? Het interesseert me eigenlijk niet in welke categorie een roman ingedeeld is. Het gaat voornamelijk om het plezier dat ik aan het lezen van een boek beleef.

De indeling is makkelijk als aanwijzing zodat je een beetje weet in welke richting/stijl iets geschreven is. Maar het boek zelf moet het doen. Of het nu realitisch, magisch-realistisch, een literaire- historische- of ontwikkelingroman enz is. Dat klinkt misschien bot, maar voor mij is de inhoud belangrijk en niet in welke categorie het zou moeten vallen.

In dit boek is inderdaad duidelijk dat Van 't Hart gedegen onderzoek heeft gedaan en genoten heeft van het schrijven en ik denk dan vooral van de taal, die soms erg vermakelijk is. Ik denk bij sommige stukjes dat hij er zelf bij heeft zitten grinniken zoals bij het gedeelte dat Marjo in haar verslag citeert.

Wat ik knap vindt van 't Hart is dat hij het aandurft om een documentaire roman te schrijven. Hij weet dat hij daarmee bij de liefhebbers van zijn boeken een risico loopt en dat hij waarschijnlijk 'afgekraakt' wordt. Toch doet hij het wél. Hij had ook op zijn oude stijl kunnen blijven teren, op veilig kunnen spelen...

Dettie

Alweer ben ik het er mee eens..

Wat een eensgezindheid, bijna saai!

Toch begrijp ik rotor ook wel. Als je alles van een bepaalde schrijver hebt gelezen, dan is het logisch dat je de romans onderling gaat vergelijken en dat je ontwikkelingen ziet die je wel of niet bevallen (zoals ik heb met Lampo). Maar als je (weer zoals ik) van 't Hart alleen (heel lang geleden) Een vlucht regenwulpen en (iets minder lang geleden) De kroongetuige hebt gelezen is het gemakkelijker om onbevooroordeeld te staan tegenover een nieuw verschenen boek.

Ik denk dat M.'t H. het ook wel leuk vindt om steeds andere vormen/genres uit te proberen. Ik meen me te herinneren, dat er destijds ook critici waren die vonden dat hij een mislukte detective (De kroongetuige) had geschreven. Volgens mij heeft hij er plezier in ze uit de tent te lokken.