Maarten 't Hart - Het psalmenoproer (samenleesboek)

Maar waarom zou een schrijver altijd maar moeten 'ontwikkelen'..iemand zou zeggen: minstens een gelijk of hoger niveau bereiken. (ik kan dat niet zeggen, ik kan geen beoordeling van beter of slechter geven, alleen maar boeiend of niet..)

Een schrijver is ook maar een mens en mag schrijven wat hij wil. Als dat een keer iets heel anders is, dan hoeft dat toch niet meteen de prullenbak in? Ik ben blij dat 't Hart er zich niets van aantrekt en iedere keer met wat anders komt..

Daarom heb ik ook sympathie voor Grunberg die iedere keer weer de recensenten op het verkeerde been zet..

Maar waarom zou een schrijver altijd maar moeten 'ontwikkelen'

"MEN" beweert, dat dat het verschil zou zijn tussen een kunstenaar (literair auteur in dit geval) en een ambachtsman (broodschrijver). Ik denk er net zo over als jij Marjo: ik wil gewoon een boek met plezier lezen. En per boek beoordelen of ik het geslaagd vind. (En dat was met de laatst verschenen boeken van Lampo steeds minder het geval; dat ging dus niet over een ontwikkeling).

Literatuur is geen vies woord, doktersromantjes ook niet. Lezen is gewoon fijn en tussen deze twee uitersten zal iedereen iets kunnen vinden wat hij/zij graag leest. En vanzelf een smaak ontwikkelen (die zich naar mijn idee in de loop van de tijd wèl ontwikkelt) waar bepaalde boeken bij passen. Weinigen lezen uiteindelijk uitsluitend de "literaire top", we zullen maar aannemen met plezier. Velen zullen genieten van de "middenmoot" (daar reken ik me zelf als lezer en 't Hart als schrijver bij). En dan vervul je toch wel een belangrijke maatschappelijke functie, als je met jouw boeken zo vele mensen zo veel leesplezier bezorgt.

Alweer eens, Librije.. saai hè.

Roel kan wel tegengas geven, die is het hier helemaal niet mee eens..

Janna hoe vond jij het? (Ik ben op pagina 120)

Dettie

Ik heb het voor de tweede maal bijna uit. En er deze maal haast nog meer plezier aan beleefd. Maar ik wil met verder commentaar liever wachten tot iedereen het gelezen heeft en er zijn zegje over gedaan heeft.

Hallo Librije,

Bedankt voor je reactie.

Waar hij het mij omgaat is dat Maarten 't Hart voor mij als schrijver over zijn hoogtepunt heen is. Als ik zijn huidige stijl vergelijk met eerdere boeken heeft hij op alle punten verloren. De natuurbeschrijvingen zijn niet meer zo indringend als vroeger, de beschrijvingen leiden onder het beknopte zin-syndroom (natuurlijk kunnen zinnen ook beknopt zijn, maar dan blinken ze uit in raffinement en dat is bij 't Hart naar mijn idee niet het geval), ook het uitwerken van de personages is matig.

Wat mij verbaast is dat ervaren boekenlezers dit niet zien! Zijn zij al zo opgeslokt door het "verkortingsvirus" aangestoken, dat ze er gewoon over heen lezen?

Over Geert Mak. Ik heb Mak's De eeuw van mijn vader gelezen. Dat boek heeft me zeker geboeid, ook nieuwe feiten over de geschiedenis van Nederland bijgebracht, maar ik ben niet blind voor de negatieve kanten van deze benadering. De persoonlijke geschiedenis kan heel boeiend zijn, maar als men deze benadering naar de landelijke en wereldgeschiedenis doortrekt, gaat dit zondermeer ten koste van de grote verbanden die belangrijk zijn voor het begrijpen van geschiedenis in het algemeen. De gevolgen daarvan worden nu al zichtbaar.

Voor mij hoeft een roman ook niet in een vakje gestopt te worden. Met mijn eigen pennevruchten en eigen muziek probeeer ook aan de hokjes te ontsnappen. Vrijheid is een hoog goed. Waarom delen mensen dan uberhaupt iets in hokjes in? Ik denk omdat het handig is, om het als een soort leidraad te gebruiken. Maar meestal is de werkelijkheid weerbarstiger. Schrijvers gaan ook niet zitten achter hun bureau of waar dan ook, met in hun achter hoofd, zo nu ga ik eens een klassieke roman schrijven. Het is just zaak om aan het schematische te ontsnappen.

Nee, een gedegen historisch werk is voor een roman niet geschikt, dat ben ik met je eens. De taak van de schrijver is juist om de portie geschiedenis zo in het verhaal te verwerken, dat er een evenwicht wordt bereikt.

Ik wil ook absoluut niet zeggen dat je geen kennis van een boek zou mogen opsteken, in tegendeel de meeste lezers lezen toch een boek om juist meer over iets te weten te komen. Alleen de roman doet dit op een speelse manier. En ook via deze roman steek je een hoop op over gebruiken, methode's, de protestantse gezangen ect.

Nogmaals ik vind de methode Mak bedreigend voor het begrip van land en wereld-geschiedenis. Daarom zie ik niet in, waarom we de beproefde methode van klassieke geschiedenis zouden moeten verlaten.

Ik ben dol op musea, ga echter nog veel te weinig door het jaar heen.

Waarom zie je als een berg tegen genoemde boeken op? Gewoon beginnen en je ziet wel waar het schip strand. Misschien blijf je wel drijven! Wie niet waagt, die niet wint.

Je hoeft niet persé dat soort boeken gelezen te hebben, om te genieten van een roman. Het lezen van dat soort boeken heeft één groot nadeel, je wordt meteen met je ogen op de zwakke plekken van elk erna komend boek dat minder is, gedrukt. Dat is het grote nadeel van een criticus.

Blijf gewoon genieten van lezen, dat doe ik ook, anders zou het ook weinig zin hebben om te blijven lezen. Lezen doe je in eerste instantie voor je plezier!

Groeten,

Roel

librije schreef : Dettie: hij noemt het zelf een documentaire roman, geen historische. Dat doet de uitgever op de achterflap. M. 't H. heeft deze discussie waarschijnlijk al verwacht.

Rotor: uitholling van het vak geschiedenis? realistische roman? ontwikkelingsroman? Juist dat in een bepaald vakje willen stoppen om er maatstaven ter beoordeling op los te kunnen laten, dat is hier het probleem. Daardoor zijn de kritieken ook zo wisselend. Het is maar net van welke categorie de criticus uitgegaan is.

Geert Makmethode? Ik denk niet dat dat de bedoeling van 't Hart was en dat hij die toegepast heeft. Hij heeft er gewoon plezier in gehad om de 18de eeuw in Maassluis tot leven te laten komen en zijn stokpaardjes te berijden (muziek, vogels, religieuze standpunten). Daarvoor heeft hij Roemer Stroombreker als kapstok gebruikt. En het psalmenoproer als aanleiding. Meer niet.

En met die insteek heb ik het ook gelezen. Een gedegen historisch werk over Maassluis in de 18de eeuw zou ik vast niet gelezen hebben. Een ontwikkelingsroman over de onmogelijke liefde tussen een reder en nettenboetster? Misschien. Maar ik steek graag iets op tijdens het lezen en dan is dit een perfect boek. Net wat Marjo zegt: dit is niet slecht voor de geschiedenis, het verruimt je blik en roept vragen op.

Als ik al kritiek heb, dan is het dat ik graag meer had willen weten over de levensomstandigheden van de "verpauperde luyden" , behalve dan dat ze op stro sliepen en een "schamel en karig" bestaan leidden. Toch maar een echt geschiedenisboek lenen dus. En als ik wil weten hoe een comptoirkamertje eruit ziet, dan kan ik terecht in het Gemeentemuseum in Maasluis, waar naar aanleiding van het boek een tentoonstelling ingericht is over het psalmenoproer. In het Visserijmuseum in Vlaardingen was ik al eens, maar de tentoongestelde spullen daar zullen bij een volgend bezoek zeker meer aanspreken.

Ik heb De steile helling niet gelezen. Ik heb Knielen op een bed violen ook nog niet gelezen en Terug naar Oegstgeest ook nog niet. Ik zie er als een berg tegenop; maar ik zal het nog wel eens doen. Maar moet ik dat soort boeken gelezen hebben om te kunnen beoordelen of ik mag genieten van Het psalmenoproer? Nee toch?