John Banville - De zee (samenleesboek aug/sept 2006)

Dat deden ze toch ook..bewust?

Nou... volgens mij staat in het boek dat ze niet meer gered konden worden. Maar niet dat ze zichzelf bewust verdronken.

Bernadet

Ik merk dat de meeste mensen er totaal andere dingen uitgehaald hebben dan ik. Misschien toch nog eens herlezen, hoewel ik daar nu niet aan moet denken. Ik heb het liggen in het Engels, dus misschien kan ik af en toe eens een pasasage herlezen....

Wat de stereotypen betreft: ik bedoelde eerder lieraire stereotypen dan werkelijke. Het is niet de eerste keer dat ik een boek heb gelezen met figuren als een wulpse moeder, een dochter die aantrekt en afstoot (en waar ik een gruwelijke hekel aan heb).

Wat betreft de vaagheid van de schrijver: zijn leven blijft voor mij een warrig verhaal. Dat het niet geworden is wat hij zich ervan voorgesteld had (maar wat dan wel precies?) wordt duidelijk genoeg, maar hoe hij zijn leven dan wél ingevuld heeft blijft voor mij vaag. Wat waren zijn bezigheden, behalve een halfslachtige kunsthistoricus zijn? Hoe was zijn relatie met Anna? Hielden ze eigenlijk wel van elkaar of was zij alleen een middel om hogerop te komen? Hoe dacht Anna over hem? Was er sprake van intimiteit rondom het sterfbed?

Ik moet duidelijk een en ander eens wat laten bezinken. Het voelt ook niet lekker om zo heet van de naald een reactie te geven, maar er werd zo naar uitgekeken.

Ik dacht eigenlijk dat je het gisteren al uit had... sorry

Ik weet wel dat de hoofdpersoon graag de nonchalance en uitstraling van de rijke mensen had gehad, de vanzelfsprekendheid had willen uitstralen waarmee zij met met alles omgaan. De wereld is er voor hen en van hen, niet andersom. Dat had hij niet en hij wist dat. Op zich had hij bereikt wat hij wilde. (dat staat ook ergens) Maar hij wist dat hij geen gedreven figuur was.

Ik dacht gelezen te hebben dat Anna en hij een goed huwelijk hadden, hij mist haar ook duidelijk, verzinkt in een depressie na haar dood.

Hoe Anna over hem dacht weet ik niet, wel dat ze ergens zegt dat iemand een ander ook altijd een beetje haat.

bernadet

Volgens mij klopt dit allemaal wat je zegt Bernadet.

Ik heb nog nooit een boek gelezen waarbij er geen vragen open blijven. Nu zit ik daar niet zo mee, ik denk dat niet alles verteld kan worden, want ieder feit, iedere gebeurtenis roept weer opnieuw vragen op.

Waar het de schrijver (en de lezer) om gaat is dat hij vetelt wat hij kwijt wil. Ik denk dat het antwoord dan is dat Max accepteert dat zijn dromen niet allemaal uit kunnen komen en dat het is zoals het is..

Ik vraag me juist erg af óf Max deze zaken wel accepteert. Hij wordt door zijn dochter en haar kinloze amant mee terug genomen naar zijn huis, maar of er nou sprake is van acceptatie betwijfel ik.