John Banville - De zee (samenleesboek aug/sept 2006)

Nou ik moest even ver terug, om dat gezegde van mij op te zoeken!

Als Banville die familie er niet bij had verzonnen dan hadden we toch geen boek gehad? Alles draait om de Graces.

Dat de hoofdpersoon gefascineerd was door rijkdom was volgens mij al zo voor hij met zijn moeder gedwongen werd een armoedig leven te lieden. Toen ze aan zee waren was het gezin nog compleet, maar toen al vond hij dat hun zomerhuisje maar schamel afstak. Het zat in zijn genen, die hunkering naar een rijker leven.

Maar zelfs al zeg je het andersom, zoals hij doet, dan nog was er zonder de Graces geen verhaal.

Het zijn meerdere verhalen die hij vertelt.

Over het ziekbed van zijn vrouw, zijn jeugd met zijn moeder die van hot naar her trok en een zeer cynsiche vrouw was geworden, het gebeurde met de Graces. Ik denk dat door de dood van zijn vrouw het gebeurde van die zomer weer bovenkwam en hij dat eindelijk eens een plek moest geven. Hij had het aldoor voor zich uit geschoven denk ik.

Hij zal daar in dat huis antwoorden hebben gezocht.

Bernadet

Dat is zo, maar dat maakt toch de Graces niet minder belangrijk voor het verhaal? Ik vind die andere verhalen in het niet vallen bij de Graces, al maken ze net zo goed deel uit van het geheel.

Ik denk dat ik het meer verhaaltechnisch zie, terwijl jij in het verhaal zelf opgaat, we praten langs elkaar heen.

ja de Graces zijn de rode draad door het verhaal heen dat klopt. Maar alles grijpt in elkaar... oorzaak en gevolg, dat bedoel ik eigenlijk.

bernadet

die vol spanning wacht hoe janna het boek vond. :mrgreen:

Bernadet

Hier is janna2 dan, die net de laatste bladzijde van het boek gelezen heeft. Ik heb expres nog niets uit dit draadje gelezen en ook het verslag op de site niet, dit alles om mijn oordeel zo "zuiver" mogelijk te houden.

En dan nog: ik weet het niet.

Ik had toch iets anders verwacht van het boek. Verhaal én personen bleven voor mij vaag, halfslachtig. De familie Grace vond ik een clubje stereotypen bij elkaar: de uitdagende Connie, het krengerige meisje op de rand van de puberteit met haar broertje als andere helft aan haar vastgekleefd, de saterachtige vader die alles vanachter zijn zonnebril of zijn krant bekijkt. De personen kregen voor mij geen enkele diepte. Na het lezen van de ruim 200 bladzijden worden relaties, beweegredenen niet duidelijker voor me. Ook de personen die in het heden optreden zijn voor mij geen levende figuren, de klassieke pensionhoudster (het feit dat ze de Rose uit het verlden is maakt haar niet anders), de excentrieke kolonel, een vage dochter. Nee, ik kan niet zeggen dat de inhoud mij erg geboeid heeft.

Maar dan: de manier van schrijven vond ik prachtig, ik denk dat ik daarom het boek uitgelezen heb. Banville schildert met woorden: de beschrijving van kleuren en lichtval is fenomenaal. Ik zie als het ware de auteur voor me: een tipje donker hier, wat wit in die hoek, onder die boom nog wat schaduw, welke kleur zal ik nemen voor die wolk?

Al met al heb ik af en toe echt moeten doorzetten om het boek uit te lezen. Het laat dan ook geen onuitwisbare indruk bij me achter.

Ik ga nu op mijn gemak eens het verslag én dit draadje lezen, misschien zie ik de dingen daarna anders?

Verhaal én personen bleven voor mij vaag, halfslachtig. De familie Grace vond ik een clubje stereotypen bij elkaar

Vond je ook de verteller zelf vaag? Hij is toch vrij duidelijk over zichzelf.

Ik sta verbaasd dat je de Graces een stel stereotypen vond. Ik vond het nogal een bizarre familie. Net wat jij zegt een saterachtige, bizarre vader. Moeder die wat met het kindermeisje heeft en kinderen die op z'n zachtst gezegd vreemd zijn. (zwemvliezen, groene tanden). Ik vroeg me naderhand af of die kinderen niet een soort sprookjeswezens waren, die terugkeerden naar zee. Bewust de zee in doken...

bernadet