John Banville - De zee (samenleesboek aug/sept 2006)

Niet altijd. Ik hoor het Rasha Peper nog zeggen dat lezers haar altijd verbazen met vragen over dingen die ze in haar boek gestopt zou hebben. Haar antwoord is altijd, zei ze, dat ze dat misschien wel onbewust heeft gedaan, maar zeker niet met opzet. Ik heb het vaker gehoord, dat schrijvers niet zo geraffineerd zitten te schrijven.

Mulish wel ja, die zit volgens mij meer te studeren op hoe hij dit of dat nu eens zal inkleden om de lezer op een dwaalspoor te brengen..Bestudeerd schrijven is dat.

Maar of Banville dat doet??

Het was interessant al jullie reacties te lezen op dit boek. Ik heb het inmiddels ook uit en ik moet zeggen dat ik het met Berdine eens ben. Ik vond het een naargeestig boek met onsympathieke hoofdpersonen. In het begin was ik nog wel onder de indruk van de mooie sfeertekening en de poetische taal, maar naarmate het verhaal vorderde begon het me steeds meer tegen te staan en raakte de sfeertekening en de al dan niet mooie taal me niet meer. Ik ben heel benieuwd of rotor er bij herlezing nog achterkomt wat die kolonel nou toch met het verhaal te maken heeft, want daar ben ik ook wel heel benieuwd naar.

Ik begrijp het niet zo goed, waarom die kolonel niet gewoon geacepteerd wordt. In ieder boek zijn er personages die een bijrol vervullen. Hier ook. Max woont in dat huis en de kolonel woont er ook. Door hem verliefd te laten zijn op Rose kan hij over Rose vertllen, en in het tweede gedeelte als de kolonel teleurgesteld wordt door zijn kinderen (dat doet de dochter van Max ook) is hij degene die de treurigheid verwoordt. De depressie neemt toe, bij Max zelf, en in de omgeving.

Maak je geen zorgen, Marjo. Ik accepteer die kolonel wel als een personage die gewoon een bijrol vervult, maar rotor is zo stellig in zijn overtuiging dat de kolonel wel een belangrijke rol speelt en daar ben ik dan dus benieuwd naar.

rotor schreef : Trouwens meerdere vragen hier zich af, wat die kolonel voor rol speelt. Ik weet zeker, dat die een belangrijke rol speelt in het leven de Max Norden, maar ik kan daar nu de vinger niet op leggen. Ik ga het herlezen.

Het is niet belangrijk genoeg dat hij de depressie doet toenemen?

Eindelijk dan ook mijn mening over dit boek.

Ik weet niet precies waarom, want het was niet echt een moeilijk boek,

maar ik heb echt mijn best moeten doen voor dit boek..het lezen ging niet vanzelf op de een of andere manier,

maar het was wél de moeite zeer waard..dit is wel het soort boeken waar ik van houd..ondanks of misschien wel juist door de treurigheid en vooral om de grote thema s.

Het begin is prachtig, de zinnen zijn mooi,

in het midden verslapte mijn aandacht een beetje,

maar aan het einde kreeg het me toch weer helemaal in zijn greep.

de scenes over Anna en haar ziek zijn en dood zijninderdaad de aller mooiste van het boek,

maar ook zijn gevecht met de onmacht en de rouw en de depressie en zijn bestaan vond ik erg mooi beschreven.

En nee de personages zijn niet sympathiek,

maardat geeft ook wel en beetje de troosteloosheid aan van het bestaan zoals het soms is.

Dit is nu echt een boek wat zonder leestafel niet zo snel op mijn pad zou zijn gekomen

maar waarvan ik blij ben dat ik het gelezen heb,

en waarschijnlijk ook nog wel eens ga herlezen,

want het is bijna teveel ineens..

als ik jullie commentaren lees denk ik steeds..o..dat heb ik gemist..en dát detail is niet zo tot me doorgedrongen..dus misschien grijp ik het snel nog wel een keer.

Wil