John Banville - De zee (samenleesboek aug/sept 2006)

Ik heb het boek ook uit en ik moet zeggen, het blijft op geen enkele manier hangen. Telkens als ik opnieuw begon te lezen moest ik enkel bladzijden terug om me te "herinneren" wat ik de dag ervoor gelezen had. Ik vond het een suf boek, vond nergens diepgang. Alles werd op hetzelfde toontje als 1 aaneenschakeling vertelt. Maak maar 1 soepje van heden en verleden, hussel het goed door elkaar en lepel stuk voor stuk eruit en plak het terug aan elkaar. Pas op ik heb het nu al heel de tijd over het verhaal, niet over de zinsbouw, de beschrijvingen enz. De zinnen waren inderdaad mooi, de beschrijvingen waren prachtig, soms dacht ik de zee te kunnen ruiken.

Nee, ik vind het geen aanrader.

Inge

Hallo Inge,

De diepgang zit 'm in de beschrijvingen, die zijn werkelijk ongekend mooi!

Ook zit 'm in de briljante compositie van het boek en de kruisverbanden tussen de verschillende thema's.

Maar zoals ik mijn commentaar hier boven al gezegd, dit is geen boek voor lezers die een recht toe recht aan verhaal willen. Daar is het te abstract voor. Dit is literatuur van de bovenste plank. Heftig complex, omdat het hier niet om het verhaal draait, het verhaal maar een middel is om het aan het groter geheel, de grote thema's van de mens op te hangen. Een schrijver die daarin slaagt en Banville is daar geheel in geslaagd is een groot schrijver. Maar ook een schrijver die alleen een groot publiek links zal laten liggen, omdat het te complex is.

Dus diepgang genoeg in dit boek, alleen zit het niet in het bekende gegeven van een "doorsnee" boek.

Inge schreef : Ik heb het boek ook uit en ik moet zeggen, het blijft op geen enkele manier hangen. Telkens als ik opnieuw begon te lezen moest ik enkel bladzijden terug om me te "herinneren" wat ik de dag ervoor gelezen had. Ik vond het een suf boek, vond nergens diepgang. Alles werd op hetzelfde toontje als 1 aaneenschakeling vertelt. Maak maar 1 soepje van heden en verleden, hussel het goed door elkaar en lepel stuk voor stuk eruit en plak het terug aan elkaar. Pas op ik heb het nu al heel de tijd over het verhaal, niet over de zinsbouw, de beschrijvingen enz. De zinnen waren inderdaad mooi, de beschrijvingen waren prachtig, soms dacht ik de zee te kunnen ruiken.

Nee, ik vind het geen aanrader.

Inge

Ik vond het boek niet zo moeilijk om te lezen. Eerder een beetje "ambetant". Telkens als je goed in het verhaal komt, goed in de beschrijvingen komt, goed in de personages komt,.... verandert het weer, zonder enige aanleiding. Doet me eigenlijk denken aan Cabrera. Was ook zo van Floep, ander verhaal, ander thema, ander standpunt,.... Om onnozel van te worden. Misschien heb ik gewoon voor de moment een beetje genoeg van die "puzzelboekjes" en ben ik toe aan een recht-toe-recht-aan boek.

Ik heb de laatste tijd teveel boeken gelezen die constant je aandacht vereisen. Ik ben echt toe aan een "flutboek" een boek die zichzelf uitwijst en die je gedachteloos kunt lezen.

Wat Rose betreft/ Ik heb me wel heel de tijd zitten afvragen of Mrs Vavasour en Rose een en dezelfde persoon waren. Dacht op een bepaald moment zelfs dat het misschien chloe was? Dat was natuurlijk voor ik las dat ze verdronken was. En.... Ik denk dat ze inderdaad bewust zichzelf verdronken hebben. Het viel me onmiddellijk op dat ze allebei op hetzelfde moment rechtstaan en naar de zee lopen. Ik had direct iets van "dit loopt niet goed af". De meest denkbare wraakactie.

Inge

Ongelooflijk, wat een mooie analyse rotor! Dankjewel!

Ik ben het nu voor de tweede keer aan het lezen en het lijkt wel of ik een ander boek lees, misschien omdat je het verhaal 'kent'. Details vallen meer op, ik zie Max als een heel ander mens, niet meer als de grumpy old man enz enz.

Ik kom er zeker nog op terug.

Bernadet

die je een zeer fijne en interessante reis wenst.

Ik ben echt toe aan een "flutboek" een boek die zichzelf uitwijst en die je gedachteloos kunt lezen.

Ik ben nu zoiets aan het lezen en eigenlijk word ik daar nou doodmoe van. Het gebabbel en zo, het is helemaal geen naar verhaal, ook niet echt oppervlakkig, maar je verwacht elke keer toch meer dan nu het geval is. Ik merk dat m'n gedachten steeds afdwalen en dat ik steeds denk ja kom op, schiet nou maar op, er zijn veel herhalingen van gedachtes, over personages enz. Echt daar word ik moe van. Gek hè. Had ik eigenlijk ook niet verwacht.

Bernadet

Het boek is uit. Maar na het "essay"van Rotor, durf ik niets meer te zeggen.

Ik heb het boek vluchtig gelezen, omdat ik het te leen heb van Wil.

Het eerste deel kon me wel boeien, mooie bijna poëtische zinnen, goede beschrijving van de personen, duidelijke flashbacks en zeer aangrijpend beschreven hoe men de ziekte van Anna aanvaardt. Duidelijk minder vond ik het tweede deel. Het leek wel of Banville zich teveel liet inspireren door het schrijven van "te"prachtige zinnen. Dit kwam bij mij een beetje gemaakt en gekunsteld over. Het deed ook afbreuk aan de inhoud van het verhaal.

Gelukkig waren de laatste bladzijden van het boek wel weer accetabel en heb ik het boek toch nog met een tevreden gevoel dichtgeklapt.

Misschien is het wel de moeite waard om dit boek in de originele, engelse versie te lezen. Wie weet komt het er nog weleens van. Ik ben aan het oefenen met een "flutboekje".

groetjes, irene

p.s. Rotor bedankt voor je schitterende interpretatie!!!