John Banville - De zee (samenleesboek aug/sept 2006)

Aha, ik denk dat ik het een héél klein beetje begin te begrijpen. Dus..... In het boek van Banville ging het niet alleen over het verhaal en het steeds wisselen van de tijd maar ook om de zinsbouw, de beeldspraak, enz. Had ik hier niet ergens gezegd dat het me deed denken aan het boek van Cabrera?????? Als je het in die context ziet is de opbouw van het boek van Cabrera inderdaad ook literatuur. Constant wisselen van verhaal, de zinsbouw was soms zo uitgebreid dat het bijna onbegrijpelijk werd,.....

Maar als men dit gegeven als kenmerk kan geven waarom kan men er dan geen definitie van maken en waarom laat men het dan over aan de willekeur van de mensen.

Als genoeg mensen luid genoeg roepen dat een bepaald boek literatuur is dan is het ook zo????? Dan is het hek van de dijk..... Zeker in een tijd van zoveel hypes en rages. Dan is het goed mogelijk dat Shakespeare geen literatuur is.......

Inge

Maar bij alles wat je aanhaalt Roel, blijft de subjectiviteit van de beoordeler overeind. Wanneer noem je een zin ingewikkeld? Want ik weet zeker dat ingewikkelde zinnen ook slecht kunnen zijn..

Een zin kan juist ook ingewikkeld tot heel ingewikkeld worden door het gebruik van bijvoegelijke naamwoorden, bijwoorden en bijzinnen. Als er binnen een zin naar een ontwikkeling gestreeft wordt, is dat een teken van diepgang; dat die zin zich verheft boven het gebruikelijke, het bekende. Hoe hoog je zo'n zin moet aanslaan, hangt natuurlijk van het talent van de schrijver in kwestie af

Ja en van de beoordeler..

Hoi Marjo,

Ja, dat is inderdaad subjectief, daar heb je gelijk in; wat voor de een ingewikkeld is dat nog niet voor de ander en visa versa. Het is hetzelfde met zoiets moelijks als spot. De grenzen van ironie, sarkasme en cynisme liggen voor ieder mens weer ergens anders.

Ik zei al dat het ook aan het talent van de schrijver ligt. Hij kan natuurlijk ook ongelooflijk slechte, ingewikkelde zin schrijven en hoe groot zijn talent ook is, feit blijft dat die zin "stinkt".

Dus er zijn bepaalde criteria dat iets tot literatuur gerekend wordt, maar aan de andere kant zijn de interpretaties van die criteria weer subjectief.

Ja, zeker ik al, het hangt ook af van hoe ontwikkelt een lezer is. Dan bedoel ik niet zijn of haar intelligentie, maar de kennis en ervaring op het gebied van lezen, wat betreft hoogstaande literatuur.

Marjo schreef : Maar bij alles wat je aanhaalt Roel, blijft de subjectiviteit van de beoordeler overeind. Wanneer noem je een zin ingewikkeld? Want ik weet zeker dat ingewikkelde zinnen ook slecht kunnen zijn..

Een zin kan juist ook ingewikkeld tot heel ingewikkeld worden door het gebruik van bijvoegelijke naamwoorden, bijwoorden en bijzinnen. Als er binnen een zin naar een ontwikkeling gestreeft wordt, is dat een teken van diepgang; dat die zin zich verheft boven het gebruikelijke, het bekende. Hoe hoog je zo'n zin moet aanslaan, hangt natuurlijk van het talent van de schrijver in kwestie af

Ja en van de beoordeler..

Ik maak me juist volgende bedenking...... Geef mij maar lectuur dan. Als je bij ieder boek de zinnen 3 keer moet herlezen omdat er zoveel beelspraak, adjectieven, enz bijstaan dat de zin helemaal vervormd en onleesbaar wordt, Als je ieder boek tot op het bot moet ontleden, als je ieder personage binnenste-buiten moet keren,.... waar blijft dan het leesplezier?

Ik denk dat Roel iets belangrijks zegt, dat het te maken heeft met lees-ervaring.

Waarom lezen wij geen romannetjes meer? Omdat de verhalen vaak op hetzelfde neerkomen. Omdat het een standaard opbouw en afloop heeft. Dat gaat vervelen, na verloop van tijd weet je het wel.

Niet ieder literair werk hoeft moeilijke zinnen of beeldspraak enz te hebben. Bordewijk bijvoorbeeld heeft uitermate korte, kernachtige zinnen. Maar ik denk dat het verschil tussen lectuur en literatuur is dat literatuur iets met je doet, je aan het denken zet. Bijv. door iets vanuit een anders dan normale invalshoek te benaderen.

Bij lectuur zijn het vaak hapklare brokken, je klapt het boek dicht en dat was het.

En net als bij lectuur bevalt het ene verhaal je wel en de andere niet.

Ik denk dat leeservaring wel belangrijk is, na verloop van tijd ga je verder en gaat een bepaald soort verhalen je vervelen. Literatuur verveelt niet gauw en laat je soms herlezen.

Maar dat zijn zo mijn gedachten hoor.

Ik vond het wel een rake opmerking Inge, als één boek van een schrijver als literair wordt gekenmerkt, is het dan een literair schrijver? Daar loop ik steeds over na te denken.

Wel weet ik dat sommige schrijvers zo hoog de literaire hemel in worden geprezen dat je er bijna niet aan durft te beginnen 'want dat zal wel te moeilijk zijn'. Frappant is dat de woorden literair en moeilijk bijna aan elkaar geplakt lijken te zitten. Het woord literair schrikt veel mensen af.

'Dat is voor intellectuelen, dat snappen we toch niet.' Wat onzin is.

(Misschien hebben intellectuelen dit zelf wel bedacht om intellectueel over te komen)

Maar wat ik wel denk is dat leeservaring belangrijk is zodat je kan vergelijken en dan ga je vanzelf onderscheid maken van wat je goed vindt geschreven en wat niet.

Ik denk dat jouw benadering wel een goede zo niet de beste is. Je vindt een boek goed of niet.

Roel heeft enorm veel gelezen en heeft ook het geduld om de boeken te analyseren en heeft daaruit zijn conclusies getrokken over wat al dan niet literatuur is.

Ik denk dat als wij dat deden we waarschijnlijk ook meer een beeld kregen over literatuur. Ik doe het in ieder geval niet, ik ben veel te hebberig/gretig om weer aan het volgende boek te beginnen.

Bernadet

Wel bernadet, ik denk dat je de nagel op de kop slaat. Zo zinnig heeft nog nooit iemand in de discussie over wat literatuur is geantwoord.

Voor mij hoeft dat geanalyseer niet zo. Het gaat mij vooral om het verhaal en eventueel de achterliggende boodschap. Maar ik heb geen zin in zinsontledingen, zoeken naar betekenissen enz. En inderdaad Literatuur schrik de meeste gewone mensen af omdat ze denken dat literatuur en moeilijk samenhoren. Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan. Ik lees ergens een recencie of een beschrijving, denk "klinkt goed" en dan wil ik het lezen. Ik heb me nooit de vraag gesteld is dat nu literatuur of pulp? Nee, van die romannetjes lees ik niet meer. Heb het slechts een korte tijd als puber gelezen. Mijn goesting was nogal vlug over. Altijd hetzelfde verhaal, cliche personen,.... En toch, hoe noem je dan Evanovich???????

Ik begrijp mezelf soms niet

Inge