Natsume Sõseki - De poort samenleesboek jan/febr 2014

Ik ga hier nog op reageren en ik ga vanavond of morgenavond ook het einde van het boek nog even herlezen, want ik heb nog wel wat vragen over Sosukes verblijf in het klooster

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de tweede Engelse vertaling nog het mooiste vind. Misschien omdat die voor mijn gevoel ook wat 'ouderwetser' aandoet en daarom meer aan zal sluiten bij de Japanse tekst (die toch ook al meer dan 100 jaar oud is). Ik krijg bij die tweede tekst veel meer gevoel voor de personages.

Jammer dat dat in het Nederlands is weggevallen.

Dettie schreef : De tegenstelling met de Nederlandse vertaling en de Engelse zit hem in het woordje 'again'.

Hij hoopte niet als Koroku te worden, maar wilde weer als Koroku zijn.

Ook 'Mooi is dat!' klinkt heel verontwaardigd terwijl in de Engelse vertalingen meer blijk gegeven wordt

dat hij zich realiseert dat hij zich veel zorgen om zijn broer maakt terwijl zijn broer nauwelijks aan hem denkt.

(Wat overigens niet zo vreemd is, broerlief Sõsuke liet voorheen weinig van zich horen.)

Dettie

Ja, zo krijgt het gedeelte een heel andere betekenis.

De Nederlandse vertaling is duidelijk veel korter door de bocht en met veel minder emotie.

Maar zelfs tussen de twee Engelse vertalingen zit dus stijlverschil.

Wel bijzonder om zo drie vertalingen tegelijkertijd te kunnen zien, dat gebeurt normaal gesproken eigenlijk nooit. Ik had dan ook niet echt een goed idee van hoe zeer dat kan verschillen.

Joanazinha schreef :
Ik vond de betekenis van 'de poort' erg mooi. Sosuke heeft de keuze: of terugkeren of zelf de poort open doen in plaats van te wachten tot iemand anders hem voor hem open doet. Hij kiest er voor om niets te doen - en is daar gelukkig mee (blz. 153). Dat gebeurt op meerdere plekken in het boek: hij heeft de keus tussen iets of niets doen en praktisch altijd

De tegenstellingen zijn inderdaad het duidelijkst verwoord in de verschillen tussen de woonhuizen en de karakters van Sosuke en zijn huisbaas Sakai. Mooi. kiest hij ervoor om niets te doen. .

Wat mooi verwoord Joanazinha, zo had ik het nog niet echt bekeken, Sosuke kiest inderdaad heel vaak voor de passieve rol, ne het niet open doen van de poort.

Ik wil nog steeds het einde van het boek herlezen, maar inmiddels heb ik ook wel zin om met alles wat er nu gezegd is het boek nog eens te lezen. Ik weet niet of dat gaat lukken, maar het zou wel mooi zijn eigenlijk.

Gisteravond heb ik het einde van De Poort herlezen, vanaf dat Sosuke De Poort gaat. Het was leuk het te herlezen met alles wat we inmiddels over hem besproken hebben. Toen ik het boek voor de eerste keer las kwam ik er niet zo goed uit. Ik had nog niet zo helder voor ogen wat er nu precies gebeurd was wat zó erg was dat hun hele leven verwoest had. Inmiddels heb ik op dat laatste een wat betere kijk en vooral op het karakter van Sosuke.

Even wat dingen die mij opvielen.

Bij het komen en gaan van de tempel wordt twee keer duidelijk beschreven dat er een duidelijke grens was met ceders, het pad werd donker en er was een duidelijk verschil tussen de binnen en de buitenwereld (blz 136). Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk, Sosuke moet zijn binnenwereld in en moet de confrontatie aan met zijn verleden.

Ik begreep in eerste instantie de vraag van de Zenmeester niet zo goed;

“’Wat was mijn oorspronkelijke gezicht voor vader en moeder geboren werden? “

Bij het herlezen viel me op dat Sosuke ook hier de echte confrontatie uit de weg gaat.

Als hij begint te mediteren en zijn geest in beweging komt wordt de pijn ondraaglijk (blz 141)

Het maakt hem nog kleiner dan hij zich al voelde;

“Hij stond voor Guido zoals hij echt was. Hier was hij een hopeloze zuigeling, die nog minder kon dan in het leven van alle dag. Voor hem was deze ontdekking een openbaring die zijn laatste gevoel van zelfrespect vernietigde”(blz 142)

Hij durft vervolgens niet eerlijk te zijn en verzint een antwoord voor de Zenmeester, en hij is vol vrees en schaamte omdat hij zo zwak is(blz 147), terwijl dát denk ik nu juist de bedoeling is... Eerst zwak worden en alles onder ogen durven zien en met het reine komen met jezelf, en daarna weer verder.Hij probeert iedereen nog te plezieren omdat het voor anderen zo vervelend zou zijn als ze alle moeite voor niets doen voor hem, maar hij durft niet echt de confrontatie met zijn zwakte aan. Hij durft, zoals Joanazinha al eerder opmerkte, niet écht door de Poort. Hij heeft de oplossing met zijn verstand bedacht ( blz 151) en durft zijn gevoel niet toe te laten.

En dus blijft hij slachtoffer;

“Hij scheen vanaf zijn geboorte voorbestemd te zijn om lang buiten de poort te moeten staan. Daar was niets aan te doen” (blz 154)

Hij voorvoelt zelf al dat hij doordat hij niet echt tot op de bodem heeft durven gaan de demonen uit zijn verleden hem zullen blijven achtervolgen;

‘De regenwolken die boven zijn hoofd voorjaagde, schenen eindelijk voorbij en hij was ongedeerd gebleven. Maar hij had het gevoel dat dezelfde soort onrust in de toekomst nog vele malen in allerlei vormen zou terugkomen” (blz 159)

En als hij op de laatste bladzijde van het boek iemand tegenkomt die een Japanse struikzanger heeft gehoord, en Oyone opmerkt dat het voorjaar dan nu wel snel zal komen, zijn zijn slotwoorden;

“Ja, maar dan komt gauw weer de winter”

Hoe meer ik in dit boek lees hoe meer symboliek ik zie en hoe mooier ik het vind.

Wat zijn jullie gedachten over de tijd van Sosuke in De Poort?

Ik heb nog een vertaalvraag als het mag Dettie,

Ik ben zo nieuwsgierig hoe de vertalingen deze zin op blz 147 weergeven?

"Je moet komen met iets wat meer flitsend is" kreeg hij te horen"

Het woord "flitsend" komt mij zo vreemd voor, voor een zenmeester