Samenleesboek Bernard Schlink - De voorlezer

Schlink groeide op in Heidelberg en studeerde daar rechten. In 1975 promoveerde hij. Sinds 2004 is hij professor in de rechtsgeschiedenis aan de Humboldt Universiteit in Berlijn.

Zijn carrière als schrijver begon met een reeks detective-romans met als hoofdpersoon Selbs, een naam die afgeleid is van het Duitse woord voor "zelf". In 1995 publiceerde hij Der Vorleser (De voorlezer), een deels autobiografische roman

Bernadet

Dit is de Duitse site Marjo

www.christoph-schmidt.de/vorleser/

Bernadet

Ik heb het eens bekeken, het is een site die gemaakt is door leerlingen van een school (elfde klas???). Met echt alles erop en eraan. In hun commentaren en opmerkingen komt zowat alles terug wat wij hier ook gezegd hebben.

Heel leuk om eens door te lezen!

Maar: het is helemaal subjectief.

In de Oprah Winfrey show zei Bernhard Schlink: "They were us. If they had been monsters… we wouldn't have a problem. But we have a problem because they are us. "

Marjo schrijft:

Waar hij geen oordeel geeft, doen we dat zelf, ieder vanuit ons eigen gezichtspunt. En zoals met alles zijn er meerdere manieren om de dingen te zien:

Ik vind niet dat Hanna de verleidster is! Hij is degene die op haar afkomt en zij gaat erin mee. Als hij vertelt dat hij ziek is geweest en blijft zitten, zorgt ze ervoor dat hij gaat werken om dat te voorkomen.

Ik denk dat ze in de rechtszaal niet zozeer handelt uit schuldgevoel, maar het gewoon opgeeft. De overmacht is te groot. Maar niettemin redt ze zichzelf niet. En volgens mij wéét ze op een gegeven moment dat Michael haar geheim kent.

Is het misschien zo dat ik Hanna op dezelfde manier zie als Michael? (niet goed, dus)

"Ze is fout, maar..." Niet goedpraten, maar wel begrijpen. Ik heb het idee dat ik haar gedrag wel begrijp.

Bij deze commentaar van Marjo kan ik me volledig aansluiten. Ik denk bovendien dat ik op de vraag: is het zo dat ik Hanna op dezelfde manier zie als Michael, bevestigend kan antwoorden. Over de tussen haakjes gestelde vraag: "niet goed dus?" weet ik nog geen antwoord.

Daarbij rijst opnieuw diezelfde vraag: bedoelde de auteur in de ogen van een generatie die het verleden verafschuwde, de aandacht te vestigen op het toch altijd "menselijk" aspect, zelfs van een dader. Ik begrijp dat hij rechter was en vermoed dat hij wellicht dit aspect op deze manier (door een roman) wilde voor het voetlicht brengen.

Tiba.

P.S.

1 De naam Hanna is inmiddels in mijn geheugen gegrift, ik hoop dat ik die nooit vergeet.

2. Het vervolg van de ondertussen gegeven reacties moet ik nog lezen.

Ik weet niet of Michael Hanna op een bepaalde manier ziet. Hij hoopt dingen. Hij weet alles niet zeker want hij heeft nooit antwoord gekregen op de vragen die in zijn hoofd speelden. Hij is bang voor de antwoorden anders had hij wel contact met haar gezocht. Hij houdt haar liever in gedachte zoals hij dénkt en hoopt dat ze was.

Bernadet