Samenleesboek Bernard Schlink - De voorlezer

Ook dat weet ik niet. Dat is wat Michael zich ook afvraagt. Hij veronderstelt dat zij de kinderen die haar in het kamp voorlazen daarmee hielp (weet hij niet zeker) maar hij vraagt zich ook af wat er was gebeurd als hij daar gezeten had en zij op gegeven moment genoeg van hem had, wat zou ze dán gedaan hebben?

Volgens mij moet je ervan uitgaan dat ze daarin een middel zag om de kinderen te helpen, want ze koos de zwakste uit en zo hadden die nog een tijd een aangenamer leven. Dat ze uiteindelijk naar de gasoven moesten, daar kon zij op dat moment niets meer aan doen. Daarvoor zat ze al helemaal in het systeem. Tevens werd natuurlijk haar honger naar boeken gestild.

Haar eerste beslissing van kampbewaakster te worden was foutief en zo raakte ze verzeild in steeds maar erger dingen.

In verband met het niet openen van de deur maakte ze volgens mij een kapitale fout. Daar had ze de keuze, de vrijheid om er naartoe te rennen en de deuren te openen (ik ben de argumentatie vergeten, waarom ze het niet deed en heb het boek teug ingeleverd, ik dacht omdat het haar opgelegd was en omdat ze bang was van de menigte die naar buiten kwam).

Ik dacht dat het een normale refleks was bij zo'n drama van te hulp te snellen. Ik denk dat het de bedoeling van de schrijver was aan te tonen dat in zo'n kamp geen normale refleksen meer bestaan. Indoctrinatie en blind volgen van wat van hogerhand is voorgeschreven, halen hier de bovenhand.

Maar nogmaals, volgens mij had ze hier wel degelijk de vrije keuze en ze heeft de verkeerde gemaakt en dat is onaanvaarbaar.

In haar relatie met de jongen zie ik niet echt egoïsme, volgens mij had ze wel degelijk oprechte gevoelens voor hem. Tenzij je zegt: het was allemaal met één doel: hem zover te krijgen dat hij voorlas. Maar dat zag ik er niet in. (Zou het boek eigenlijk een 2de keer moeten lezen).

Groetjes. Tiba.

Er bestaat zoiets als ontslag nemen uit een functie.

U laten overplaatsen.

Zoiets als de nieuwe job niet aankunnen.

Zoiets als vluchten.

Vanaf de eerste dag dat je een meisje van acht naar een gaskamer geleidt.

Zeker als vrijwillige Duitse vrouw,

zeker als iemand die geen gezin of nabestaanden heeft.

Schlinks verhaal rammelt daar een beetje vind ik.

De rechter zei het ergens heel lapidair:

"...als het je eigen kop niet kost."

En dan nog : hoeveel hoofden is je eigen hoofd waard ?

Volgens mij moet je ervan uitgaan dat ze daarin een middel zag om de kinderen te helpen, want ze koos de zwakste uit en zo hadden die nog een tijd een aangenamer leven. Dat ze uiteindelijk naar de gasoven moesten, daar kon zij op dat moment niets meer aan doen. Daarvoor zat ze al helemaal in het systeem. Tevens werd natuurlijk haar honger naar boeken gestild.

Dat is dus niet zeker Tiba, Michael VERONDERSTELD dat naar aanleiding van een verhaal van iemand die verteld dat zij kinderen liet voorlezen. Hij weet niet of het de zwakken zijn, hij weet niet of ze hen wilde helpen. Het kan ook zijn dat ze het gewoon prettig vond voorgelezen te worden. Tot hun tijd daar was...

Dat zij niets kon doen aan hun uiteindelijk lot is natuurlijk niet zo. Ze DURFDE er niets aan te doen. Liever die kinderen dood dan zij.

Misschien.... en dat is ook een veronderstelling wilde ze niet eens dat die kinderen bleven leven, want... het kon zijn dat er dan vragen kwamen waarom zij die kinderen liet voorlezen.

Wat ik mij steeds afvraag hoe kan ze na de oorlog datzelfde patroon herhalen? Ze laat wéér een jong iemand voorlezen, dat moet dan toch verschrikkelijke herinneringen oproepen? Ik kom eigenlijk steeds meer tot de conclusie dat het een heel egoïstische vrouw was.

bernadet

Wat ik mij steeds afvraag hoe kan ze na de oorlog datzelfde patroon herhalen? Ze laat wéér een jong iemand voorlezen, dat moet dan toch verschrikkelijke herinneringen oproepen? Ik kom eigenlijk steeds meer tot de conclusie dat het een heel egoïstische vrouw was.

Inderdaad, ze laat weer een jong iemand voorlezen. En je voelt geleidelijk aan dat er met dat voorlezen iets aan de hand is. Ik denk ook dat het verschrikkelijke herinneringen bij haar oproept. Je begint tussen de regels door te voelen dat er iets aan de hand is.

Is dat egoïsme? Is het iets dwangmatigs bij haar? Iets waaraan ze zich vastklampt om daardoor iemand te zijn? Wil ze de link met het verleden bestendigen? Ik stel hoe langer hoe meer vragen. Laat haar kampverleden haar niet los en wil ze datzelfde gevoel behouden?

En waarom? Kan het te maken hebben met het feit dat ze zelf van haar verleden gruwt en als een soort boetedoening er steeds aan wordt herinnerd? Herman de Coninck zegt: een goed gedicht roept vragen op, een goed boek wellicht ook.

In jouw interpretatie is Michaël dus enkel een instrument waarvan ze zich bedient om tot lezen te komen. En dat zag ik er niet in.

Groetjes. Tiba.

Er bestaat zoiets als ontslag nemen uit een functie.

U laten overplaatsen.

Zoiets als de nieuwe job niet aankunnen.

Zoiets als vluchten.

Vanaf de eerste dag dat je een meisje van acht naar een gaskamer geleidt.

Zeker als vrijwillige Duitse vrouw,

zeker als iemand die geen gezin of nabestaanden heeft.

Schlinks verhaal rammelt daar een beetje vind ik.

De rechter zei het ergens heel lapidair:

"...als het je eigen kop niet kost."

En dan nog : hoeveel hoofden is je eigen hoofd waard ?

Ja Jom, ik weet het. Objectief gezien heb je natuurlijk meer dan 100% gelijk. En ik merk hier (terechte) verontwaardiging.

Ik probeer alleen maar een beetje de psyche van die vrouw te begrijpen en ook welke bedoeling Schlink had met haar voor te stellen zoals ze is.

Gropetjes. Tiba.

In jouw interpretatie is Michaël dus enkel een instrument waarvan ze zich bedient om tot lezen te komen. En dat zag ik er niet in.

Het is een van de interpretaties, je kan zoveel kanten op met dit verhaal en ik merk hoe langer ik erover nadenk hoe meer vragen er boven komen.

Bernadet