"
Iemand een kans geven."
Dat is inderdaad wat ik steeds wil opperen. Maar hier zijn duidelijk twee meningen.
Voor mij hangt dat (na een midagje nadenken) toch inderdaad erg samen met of iemand verantwoordelijkheid voor zijn daden durft te nemen, onder ogen ziet wat hij gedaan heeft, schuldbesef heeft, en oprechte spijt,
denk jij dat ze dat heeft Marjo?
Misschien heb je daar als iets over geschreven, dat weet ik zo niet uit mijn hoofd.
En dan nog hoor..ik zou wel willen dat ik dan kon zeggen dat iedereen recht heeft op een nieuwe start, en ik denk dat ik dat in theorie ook denk (mensen als Stalin, Hitler, Saddam Hoessein etc even uitgesloten)
maar als ik iemand had verloren in de oorlog, in een kamp, laat staan dat het familie was...
dan is dat onmogelijk volgens mij.
Om nog even op het boek in zijn geheel terug te komen..
voor mij is het boek, zoals door jullie ook al eerder gezegd, in de eerste plaats een impossante poging van naoorlogse nationale verwerking, ..hoe ga je als volk om, ook als naoorlogse generatie, met zo n verleden.
En ook al ben je van na de oorlog..en je houd van iemand die toen fout was..bijvoorbeeld je ouders, wat zegt dat over jou.
En zijn er verzachtende omstandigheden voor schuld? (ik denk dat Hanna s niet lezen voor die vraag symbool staat in dit boek)
En waar jullie het net ook over hadden..wat zijn motieven voor dit soort daden..kun je moorden uit onverschilligheid bijvoorbeeld.Of uit angst,
en is dat laatste dan een verzachtende omstandigheid,
of bestaan er geen verzachtende omstandigheden?
Al je als schrijver een deel van je eigen volk zo over zijn eigen verleden kunt laten nadenken en de discussie kunt laten aangaan,
en over hun hoofden heen ons kunt laten nadenken over zulke universele vragen..
dan heb je wat mij betreft een magnifiek indrukwekkend boek geschreven.
Wil