Marcellus Emants - Een nagelaten bekentenis (samenleesboek augustus 2007)

De naturalisten wilden met nadruk echte mensen beschrijven.

Geen mensen aan wie niet al te veel ellende vastkleeft, omdat de lezers daar misschien niet tegen zouden kunnen, zoals de generatie voor hen (het Idealisme) supergezonde met supernormale levens uitbeelden.

Maar dan heb je toch al een karikatuur? In dit geval iemand die aan iedereen behalve zichzelf de schuld geeft. Dat is toch een uitvergroten van bepaalde karaktereigenschappen?

Hij roept bij mij juist ook compassie op voor Willem Termeer.

Die gaat mede ten onder aan de bekrompenheid van zijn omgeving, de onwil om hem te begrijpen, om dieper te kijken naar wie hij werkelijk is.

Is het werkelijk bekrompenheid van de omgeving? Moeten zij zich aanpassen aan de zwartgalligheid van Termeer? Misschien begrepen ze hem wel maar als iemand niet wíl veranderen, en die indruk kreeg ik, dan houdt het op gegeven moment op. Of je diegene nu wil begrijpen en/of helpen of niet. Als diegene liever in de slachtofferrol blijft hangen dan is diegene zelf toch bekrompen en toch niet zijn omgeving?

Dettie

die helemaal op dreef raakt

Als die kennis bij een boek je helpt om anders te gaan lezen, is het misschien een idee om met de cursus mee te doen?

Ja dat zou ik graag gewild heben, lijkt me erg boeiend, maar zit er voor nu helaas niet in.

Misschien op een later moment.

Groeten

Willeke

Dettie schrijft:

Maar dan heb je toch al een karikatuur? In dit geval iemand die aan iedereen behalve zichzelf de schuld geeft. Dat is toch een uitvergroten van bepaalde karaktereigenschappen?

Volgens mij is het niet zo dat Willem Termeer zichzelf geen schuld geeft.

Ik denk echt dat je dat verkeerd leest. Hij zit juist vol met zelfhaat en zelfverwijt.

En Emants geeft meerdere oorzaken van de psyche van Termeer.

Is het werkelijk bekrompenheid van de omgeving? Moeten zij zich aanpassen aan de zwartgalligheid van Termeer? Misschien begrepen ze hem wel maar als iemand niet wíl veranderen, en die indruk kreeg ik, dan houdt het op gegeven moment op. Of je diegene nu wil begrijpen en/of helpen of niet. Als diegene liever in de slachtofferrol blijft hangen dan is diegene zelf toch bekrompen en toch niet zijn omgeving?

Zo lees ik hem helemaal niet.

Hij wil wel, maar hij kan domweg niet! En dat drijft hem tot wanhoop en ook tot een houding van "dan maar helemaal naar de ratsmodee!"

Dat is bekend en normaal als psychologische reactie van hypergevoelige mensen. En dat is Willem Termeer.

Ik heb daar meer een gevoel van compassie bij dan een gevoel van afkeer of veroordeling.

Zijn omgeving hoeft zich niet aan te passen.

Dat is meteen tien stappen verder.

Ik heb het over begrip hebben voor iemand die anders is.

En dat voel ik niet in de roman, de omgeving 'vult' hem in, te beginnen met zijn ouders, dan op school en de HBS en later allerlei andere mensen die hij tegenkomt, inclusief zijn vrouw, die eigenlijk niets om hem geeft.

Ik zou hem ook wel meer daadkracht toewensen, maar op mij komt hij levensecht en geloofwaardig over.

Ik denk dat we nu zouden spreken van iemand met een ernstige persoonlijkheidsstoornis, een depressief of manisch-depressief syndroom. Zieke mensen hebben geen schuld, zo is dat nu eenmaal.

Ariadne

WilV schreef : Ja dat zou ik graag gewild heben, lijkt me erg boeiend, maar zit er voor nu helaas niet in.

Misschien op een later moment.

Jammer, en ja, hopelijk dan later wellicht wel!

Misschien kun je dan wel meelezen met het topic, als je daar wel de tijd voor kunt vinden, dan heb je wel alvast allerlei informatie.

Ariadne

En dat voel ik niet in de roman, de omgeving 'vult' hem in, te beginnen met zijn ouders, dan op school en de HBS en later allerlei andere mensen die hij tegenkomt, inclusief zijn vrouw, die eigenlijk niets om hem geeft.

Ah op zo'n manier, dat begreep ik niet uit je eerdere woorden. Maar dan nog hoef je niet te worden zoals hij, dat ligt ook aan de persoon zelf natuurlijk maar dat is nu (als boekbespreking) denk ik niet zo ter zake.

Ik zou hem ook wel meer daadkracht toewensen, maar op mij komt hij levensecht en geloofwaardig over.

Ik denk dat we nu zouden spreken van iemand met een ernstige persoonlijkheidsstoornis, een depressief of manisch-depressief syndroom. Zieke mensen hebben geen schuld, zo is dat nu eenmaal.

Dat zal ik dan eens nader moeten bekijken (help ik kom niet onder het boek uit )

Dettie

Ah op zo'n manier, dat begreep ik niet uit je eerdere woorden. Maar dan nog hoef je niet te worden zoals hij, dat ligt ook aan de persoon zelf natuurlijk maar dat is nu (als boekbespreking) denk ik niet zo ter zake.

Nee, dat voert een brug te ver, of een veerpont!

Dat zal ik dan eens nader moeten bekijken (help ik kom niet onder het boek uit

Arme Dettie!

Ariadne