Marcellus Emants - Een nagelaten bekentenis (samenleesboek augustus 2007)

Marjo, goed van je, dame! Als je er nu nog geen last van hebt, dan komt het denk ik ook niet meer.

Grappig trouwens.

Van het weekend bedacht ik me hoe ik literatuur nu zou omschrijven en toen kwam ik hier op uit:

"Eigenlijk kun je dat niet precies omschrijven, maar als je het leest, weet je het onmiddellijk, dat voel je."

Maar wat is een ‘goed’ boek? Wat is ‘literair’?

Wie het waterdicht kan definiëren, mag het zeggen. Je voelt het pas als je het leest.

Deze woorden zijn van de jury van het Gouden Ezelsoor 2006 bij de uitreiking van de prijs aan Gerbrand Bakker.

(zie het bericht hierboven van Librije, waar ze geciteerd zijn).

Dat zijn dus exact de mijne! :!:

Dezelfde zielen, dezelfde gedachte.

Leuk!

Ariadne

Ik denk dat we mogen zeggen, dat de meeste leden van de Leestafel behoren tot “het gemotiveerde lezerspubliek”. Dat mag blijken uit de boeken waar ze voor kiezen en die hier op Leestafel besproken worden. Het plezier in het lezen staat daarbij voorop en niet de professionele beoordeling.

Men deelt hier LEESERVARINGEN met elkaar. Daarbij is ieder zich er van bewust, dat elke leeservaring uniek wordt door de persoonlijke achtergrond van de lezer in kwestie. Maar of je nu veel of weinig kennis van literaire zaken hebt, het is heel goed mogelijk onder woorden te brengen hoe het boek je bevallen is. Voor sommigen zullen daar literaire termen aan te pas komen, voor anderen niet. Sommigen zullen ook een literair waardeoordeel uitspreken, anderen houden het bij een al dan niet prettige leeservaring.

Juist omdat dit geen professionele recensiesite is en iedereen zijn zegje kan doen, is de Leestafel laagdrempelig en daardoor bevordert ze het lezen (en genieten) van literatuur. Dat moeten we m.i. vooral zo houden.

Ja vooral dat laatste is eigenlijk de hele opzet van Leestafel. Veel literaire of poëziesites zijn voor een lezer niet echt makkelijk. Dan moet je al een behoorlijke ondergrond hebben qua literatuur of literaire opleiding.

Dat moeilijke probeer ik, en ik denk iedereen hier, te voorkomen en zo te laten zien dat je kan genieten van literatuur. Ik heb gemerkt dat veel mensen afgeschrikt worden door het woord literatuur (en poëzie), dat staat voor moeilijk en ingewikkeld en zwaar. Wij laten zien dat dat niet zo is (hoop ik).

Ook vind ik het erg prettig om ergens dieper in te duiken een pittige discussie te hebben over een boek of een gedicht of wat is nu literatuur, over taal enz.. Ook de cursus vind ik persoonlijk heerlijk om te doen.

Maar als iemand daar niet van houdt is het ook prima. Niets moet en veel mag hier. Iedereen die plezier in lezen heeft is welkom en dat is denk ik ook inderdaad de kracht van Leestafel.

Are you talking to me?

Ik word hier toch wél serieus genomen hè....

Als ik zeg dat mij dat wel lukt, dan vind ik dat je daar maar op moet vertrouwen.

Ik erger me in mijn beroepsleven aan deskundige lezers die net doen alsof er geen verschil is tussen hun smaak en hun oordeel.

En ik ben dolblij met collega's die het met me eens zijn, zoals bijvoorbeeld Elsbeth Etty, Nelleke Noordervliet en Ingmar Heytze.

Die vinden ook dat een persoonlijk oordeel iets anders is dan het deskundige oordeel.

Volgens mij staat die opvatting van Heytze zelfs hier ergens op de site vermeld? In een of andere link? 'k Ben even kwijt bij welk topic....

Net zo goed erger ik me aan collega's die vinden dat alleen mensen die ervoor 'doorgeleerd' hebben iets over literatuur mogen zeggen.

Wat een rare onzin! Wat een snobs!

Ja natuurlijk word je serieus genomen!

Dat van Heytze ging over poëzie. Het item staat hier oscar.messageboard.nl/7067/viewtopic.php?t=3654

Enne je maakt me nieuwsgierig, ben je recensent geweest? Of nog?

Op de site van literair nederland is er een hele discussie geweest over het plaatsen van recensies op internet. Diegene (een beroepsrecensent) vond het een kwalijke zaak dat iedereen zomaar recensies plaatste en, volgens hem, net deed alsof zij kennis van zaken hadden en hoe ze het waagden om hun mening over een boek te ventileren.

Van mijn kant denk ik dan dat de schrijver wel bestaat bij gratie van de lezer. Dat het persoonlijk oordeel van een lezer er wel degelijk toe doet. Als een lezer kan zeggen waarom het boek hem/haar niet aansprak, dus wel onderbouwt waarom, dan vind ik daar persoonlijk niets mis mee.

Alleen kreten als, 'wat een rotboek', schiet je niets mee op natuurlijk.

Daarnaast is een recensie door een beroepsrecensent net zo waardevol. Dan leer je het boek misschien met andere ogen te zien.

Tenminste ik lees ze beide graag en steek van beide wat op. Het vult elkaar aan.

Bij mij ondersteunt de kennis mijn plezier in lezen alleen maar, verder niet. En ik denk dat dat voor iedereen geldt.

Ja zeker!

Dat vind ik zeker waar. Het maakt ook dat je dingen gaat herkennen en verbanden kan leggen.

Hehe heel verhaal geworden.

Dettie

"Eigenlijk kun je dat niet precies omschrijven, maar als je het leest, weet je het onmiddellijk, dat voel je."

Ja en het gekke is dat ik dat meer voel bij 'oudere' schrijvers zoals Emants, Couperus, Bordewijk dan bij nieuwe schrijvers. Zou het komen omdat de 'oudere' schrijvers zich al uitgefilterd hebben? Of dat nieuwe schrijvers zich nog moeten bewijzen?

Ik heb wel een ander boek van Emants, Goudakker's illusiën, gelezen en heb genoten van de taal en eigenlijk deed het voor een boek van 1885 nog vrij modern aan. Dit boek, Een nagelaten bekentenis, is natuurlijk qua taal en opbouw op schitterend alleen is mijn probleem dat ik zo in een verhaal opga, als het ware in de huid kruip van, en dan heeft het tot gevolg dat je er niet vrolijk van wordt, somber zelfs. Voor mij aanleiding om er mee te stoppen. Wie weet dat ik het over een tijdje wel lees maar dan weet ik wat ik kan verwachten.

Dettie

Dettie schrijft:

Niets moet en veel mag hier.

Zo is dat!

Aan opgeprikt gedoe van opgeprikte mensen heeft niemand wat! Mijn idee! Ik vind het heerlijk om uit te wisselen met mensen die het zo zien als je zegt, en die zijn hier in overvloed gelukkig.

Ik hoop van harte dat mensen zich hier thuis voelen!

Ja natuurlijk word je serieus genomen!

Weet ik toch! Het was een geintje... juist omdát ik weet dat dat zo is.

Dat merk ik toch aan alle kanten....

En mocht onverhoopt iemand dat niet doen om wat voor reden dan ook, dan heeft die persoon kennelijk een probleem. Wij allemaal niet.

Dank je wel voor de link met het citaat van Heytze. Ik vond het al jammer dat ik het niet meer terug kon vinden.

In hem zie ik echt een geestverwant als het gaat over denken en spreken over literatuur (proza of poëzie).

En ik ben een fan van zijn gedichten.

Enne je maakt me nieuwsgierig, ben je recensent geweest?

Klopt!

Ik ben recensent geweest over literatuur (proza en poëzie), filosofische publicaties, muziek, dans en beeldende kunst.

(En ja, al die studies heb ik ook gevolgd. :lol:)

Tegenwoordig doe ik het niet meer (te lui! :oops: )

Alleen maak ik nog uitgebreide boekverslagen - inclusief recensie - voor mijn cursisten.

Op de site van literair nederland is er een hele discussie geweest over het plaatsen van recensies op internet. Diegene (een beroepsrecensent) vond het een kwalijke zaak dat iedereen zomaar recensies plaatste en, volgens hem, net deed alsof zij kennis van zaken hadden en hoe ze het waagden om hun mening over een boek te ventileren.

Tja, ik vind dat dus zwaar overtrokken. Zo ver zou ik nooit willen gaan.

Iedereen moet kunnen zeggen wat hij/zij wil over van alles en nog wat op internet. (Zo lang het niet bedreigend is natuurlijk.)

Maar ik blijf het van belang vinden om het onderscheid te maken tussen de mening van de deskundige en die van de liefhebber&leek.

Als ik een advies wil over mijn gezondheid, ga ik ook niet naar mijn buurvrouw die veel medische tijdschriften leest, maar naar de dokter!

Hoewel ik het waardevol vind om met haar te klagen over mijn pijn en last en wat te doen? En mijn opluchting te delen als mijn arts me een goed advies heeft gegeven en de klachten verholpen zijn.

Van mijn kant denk ik dan dat de schrijver wel bestaat bij gratie van de lezer.

Dat is waar.

Maar het omgekeerde is ook waar.

Zonder schrijvers zouden er geen lezers zijn.

Het gaat erom respect te hebben voor elkaar en elkaar de eigen ruimte te laten.

Dat het persoonlijk oordeel van een lezer er wel degelijk toe doet. Als een lezer kan zeggen waarom het boek hem/haar niet aansprak, dus wel onderbouwt waarom, dan vind ik daar persoonlijk niets mis mee.

Alleen kreten als, 'wat een rotboek', schiet je niets mee op natuurlijk.

Zeker, dat ben ik met je eens. Daar is niets mis mee!

Daarnaast is een recensie door een beroepsrecensent net zo waardevol. Dan leer je het boek misschien met andere ogen te zien.

Tenminste ik lees ze beide graag en steek van beide wat op. Het vult elkaar aan.

Klopt ook als een bus!

Dat vind ik zeker waar. Het maakt ook dat je dingen gaat herkennen en verbanden kan leggen.

Ja! Leuk is dat, hè. Daardoor geniet je nog meer!

Hehe heel verhaal geworden.

Ach, de literatuur is dat meer dan waard! Je raakt er nooit over uitgepraat.

groetjes,

Ariadne

Prettig om dit allemaal te lezen!

Tiba.