Marcellus Emants - Een nagelaten bekentenis (samenleesboek augustus 2007)

Ik ben nu in het boek bezig. De hoofdpersoon is iemand die zich heel minderwaardig voelt en ontzettende faalangst heeft. Een negatief zelfbeeld, zegt men tegenwoordig, maar dan wel op bijna elk gebied negatief. Hij durft niets omdat hij zichzelf toch steeds de mindere voelt. Vanwaar dat komt: liefdeloze ouders staat er ergens, maar dat alleen verklaart het niet.

Een depressie, zegt Petra, maar het is wel een geestestoestand die constant is en die hij blijkbaar altijd heeft gehad. Kun je dat ook een depressie noemen?

Zijn gevoelens worden voortdurend geanalyseerd: steeds dat negatieve dat de boventoon neemt. Een enkele keer dat hij een stap durft ondernemen (naar Brussel, Parijs gaan), op zoek naar het echte leven, slaagt hij er alweer niet in er iets van te maken.

Die constante analyses van zijn gevoelens irriteren me wel wat, maar kom, ik probeer het nog even vol te houden.

Tiba.

Librije heeft een mooi leesverslag gemaakt.

(Helaas is dat verslag verdwenen)

Ben benieuwd naar de reacties

Dettie

Nu ik het verslag van Librije lees vind ik het bijna weer jammer..maar ook ik ben gestopt, ik kom er niet doorheen, niet alleen om de somberheid maar vooral om de slachtofferrol van de ik figuur.

En ik vond het ook erg moeizaam lezen, maar dat kan aan mij liggen momenteel.

Groeten

Wil

Wil: En ik vond het ook erg moeizaam lezen, maar dat kan aan mij liggen momenteel.

Nee Wil, dat ligt niet aan jou. Die slachtofferrol stond mij ook goed tegen. Ik lees nooit twee boeken tegelijk, maar zonder Joe Speedboot had ik het ook niet volgehouden. Als het teveel werd, gewoon even het andere boek.

Tiba schrijft:

Ik ben nu in het boek bezig. (...) Die constante analyses van zijn gevoelens irriteren me wel wat, maar kom, ik probeer het nog even vol te houden.

Ben je nog bezig?

Ik heb het ook maar weer ter hand genomen. 'k Wil het toch proberen.

Wil schrijft:

En ik vond het ook erg moeizaam lezen, maar dat kan aan mij liggen momenteel.

Wil, ik zou er niet mee zitten, hoor. Volgende keer beter en anders maar niet! Je bent niet de enige hier.

Lezen is altijd het samengaan van een auteur en een lezer.

Literatuurcritici als Aad Nuis en Kees Fens hebben daar prachtige essays over geschreven.

Een boek heel mooi en aansprekend vinden of juist niet tegen een boek kunnen zegt zeker iets over de eigen stemming of levenshouding op dat moment. Dat is heel normaal!

Zo gaat het altijd tussen mensen en dus ook tussen schrijvers en hun lezers, zij het dan via een boek - en bijvoorbeeld niet in een gesprek.

Willem Termeer is een 'echt' slachtoffer; hij heeft meer dan genoeg reden om zichzelf slachtoffer te voelen als je leest in Een nagelaten bekentenis hoe zijn jeugd is geweest.

Emants getuigt ook van een groot psychologisch inzicht als naturalist dat zijn personage daar niet van kán genezen.

En dat is ook wat hij wil laten zien, net als zijn mede-auteurs van de naturalistische stroming. Zulke mensen kúnnen niet genezen al zouden ze dat nog zo graag willen. En Willem Termeer wil zeker wel genezen, maar hij kan het eenvoudigweg niet!

Sommige mensen zijn nu eenmaal 'echte' slachtoffers.

Met Willem Termeer is dat ook aan de hand. Hij is van jongs af aan ernstig getraumatiseerd. Hij zou veel baat hebben bij psychologische hulp. Het verschil is alleen dat die hulp in zijn tijd er nog niet of nauwelijks was.

Ik denk dat je je dat goed moet realiseren als je het boek leest, dat je leest vanuit de tijdgeest van nu!

Eerder in mijn leven heb ik het boek twee keer gelezen.

Een keer met veel afkeer.

Terwijl ik normaalgesproken heel goed met een zekere professionele en dus afstandelijke houding kan lezen. Dat is mijn vak tenslotte en ik ben goed in mijn vak.

En een keer met intens plezier en belangstelling.

Zo gaat dat kennelijk.

Ik vind het ook niet veel zeggen over de (actuele) literaire waarde van een boek of je er makkelijk door komt of niet.

Ik denk dat de meeste lezers geneigd zijn om stemmingen, voor- en tegenkeuren of persoonlijke smaak te verwarren met de literaire waarde van een boek. Terwijl een op kennis gebaseerd waardeoordeel iets anders is dan een persoonlijke smaakoordeel.

Beide zijn geldig en van belang, maar ze moeten niet met elkaar verward raken! Maar dat hoort misschien meer thuis in het topic van de cursus.

Groeten,

Ariadne

Ariadne schreef : Het zegt ook niet veel over de (actuele) literaire waarde van een boek of je er makkelijk door komt of niet.

Ik denk dat de meeste lezers geneigd zijn om stemmingen, voor- en tegenkeuren of persoonlijke smaak te verwarren met de literaire waarde van een boek.

Terwijl een op kennis gebaseerd waardeoordeel iets anders is dan een persoonlijke smaakoordeel.

Maar ik denk dat dát juist het moeilijke is want er komt altijd een eigen voor- of afkeur om de hoek kijken bij een beoordeling van een boek.

Het onderwerp kan je goed of slecht liggen, de stijl spreekt je aan of niet enz.

Kennis kan je een heel eind op weg helpen om de literaire waarde van een boek te beoordelen maar er blijft altijd een persoonlijk aspect bij komen.

Dettie