Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

"Alles wat is" van James Salter. Enthousiast aanbevolen door Tommy Wieringa.

Ben toch maar gestopt. 90 blz. saaie beschrijvingen van personen waar ik geen band mee krijg, vind ik wel genoeg. Ook nog geen idee wat er in de hoofdpersoon leeft. Erg afstandelijke stijl. Sorry, Tommy Wieringa.....

Vreemde zinnen maakt die Salter. Meisje logeert bij haar vriendin "en deelt zelfs het bed met haar, lachend en gekleed in pyjama." Of: zwarte bediende serveert de lunch "Ze heette Mattie, en het hoofdgerecht werd geserveerd op een zilveren schaal." Dat soort maffe combinaties, daar kan ik slecht tegen. :roll:

"Handboek voor de Russische debutante" van Gary Shteyngart. Achterflap: Handboek voor de Russische debutante is het briljante, extravagante verhaal van Vladimir Girshkin, een jonge Russische inwoner van New York, waar hij een baantje heeft bij het Emma Lazarus Genootschap voor Integratie van Immigranten, naar de hippe, wilde stad Prava, het Oost-Europese Parijs van de jaren negentig, waar de misdaad welig tiert. Met de hulp van een Russische maffioso probeert Vladimir de Amerikaanse expatgemeenschap in Pava te infiltreren. Zijn lotgenoten hoopt hij af te troeven door de lancering van een even bizarre als slimme piramidetruc. En terwijl hij, vaak door puur toeval, dieper in de misdaad terechtkomt, begint hij zich af te vragen wat het eigenlijk betekent Amerikaan of Rus te zijn, en wie hij zelf is.

Een Russische emigrant in Amerika wil zijn geluk gaan beproeven in de onderwereld. Dat levert meer geld en status op. Een boek vol vette Amerikaanse humor. Karikaturale personen en situaties, er wordt geen zinnig gesprek gevoerd. Ik kon er niet meer tegen. Een pluspuntje: taalvaardig is ie wel, die Shteyngart.

Nou dat gebeurt je niet vaak dat je halverwege stopt, toch?

Wat trok je aan in de beschrijving?

Dettie

Nou ik ben niet "halverwege" gekomen. Ik geloof niet verder dan pagina 61. Ik weet niet meer wat me aantrok. De recensie die ik nog had was al heel oud en van een recensent die ik niet kende. Ik verwachtte een leuk humoristisch boek. Maar het is het soort humor als van de 100-jarige man, alleen nóg "hilarischer". Het soort humor van die hilarisch-humoristische Amerikaanse komische films, waar een nuchtere Hollander niet eens om kan glimlachen. Misschien ben ik in de tussenliggende jaren daar overheen gegroeid. Ik had het boek op een boekenmarkt gevonden, dus de schade is maar één euro. :black:

Het debuut van Kerim Gocmen: 'Het geheim van de kromme neuzen' is niet voor mij. Het is een verhalenbundel, en ik heb er twee gelezen. Zijn stijl is uiterst precies gestileerd Nederlands. Mooie zinnen, maar ze missen swung. En als dan ook de verhalen zelf niet mijn interesse hebben, houdt het op. Gelukkig was het geen recensieboek.

Dit lijkt me meer iets voor Dettie of Berdine.

En nog eentje: Joris van Os: de angstjager.

Het is een roman over het Urbach-Wiethe syndroom, een ziekte waarbij grote hoeveelheden kalk in het lichaam worden afgezet, en in de hersenen juist dat stukje verkalkt dat nodig is bij de emotie 'angst'. De lijder ervaart geen angst, geen wantrouwen, hij ziet geen gevaar. Dat is een levensgevaarlijke ziekte, en omdat er geen behandeling is, moet de patiënt leren dat die auto die op straat een levensbedreiging kan zijn. Hij moet veel beter kijken dan een ander, en meer nadenken. Beslissingen rationeel nemen, want de intuïtie ontbreekt, die anderen wel hebben.

Angst kunnen voelen is gunstig: je bent in gevaarlijke situaties voorzichtig. De persoon die aan deze ziekte lijdt, kent geen voorzichtigheid, geen wantrouwen. Natuurlijk heeft dat voordelen, de schrijver laat de man diverse keren 'binnenstappen' in een zodanig gevaarlijke situatie waar zelfs hulpverleners niets meer durven doen; hij doet het gewoon.

Zover zo goed. Zolang de schrijver zich houdt aan de gevolgen, aan hoe Jonas er mee door het leven gaat, allemaal prima. Daar horen ook de meisjes bij, dat snap ik. Maar toch: Vanaf het moment dat hij Isabel ontmoet verslapte mijn belangstelling. Zij is ook patiënt, maar lijdt juist aan angststoornissen, krijgt paniekaanvallen. Dat begrijpt Jonas natuurlijk niet.

Het verhaal neemt wendingen die je bijna bizar kunt noemen, het blijft een constante zoektocht naar angst.

Ik heb de grote lijnen meegekregen -diagonaal er door heen - maar dan kan ik daar geen gedegen verslag van maken vind ik.