Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

Ik heb er weer een weggelegd. Karin Roozemond: Familiefuik

Het begon goed, maar toch..als het een minder lijvig boek was geweest had ik het misschien uitgelezen, maar nee..

Ik vind het nogal een wazig boek: hallucinaties, al of niet onder invloed van; heksen; en een streng geloof. Het gaat om een meisje van Goeree Overflakkee dat naar de kunstacademie wil, maar niet mag van haar streng gelovige ouders. Ze loopt weg naar Amsterdam, maar krijgt daar weer last van waar ze al eerder last van had: angstaanvallen, vreemde verschijningen. Ik weet dus niet wat haar dwarszit, want zo ver ben ik niet gekomen.

Joke van Leeuwen -Feest van het begin

Gelezen tot de helft omdat ik niets anders bij me had. Het verhaal speelt in de tijd van de Franse Revolutie (1798), als wordt dat nergens expliciet vermeld. De lezer moet iets van zijn geschiedenislessen opgestoken hebben, om dat duidelijk te laten worden. Zo worden de koning en koningin ook nooit bij name genoemd, maar opnieuw: wie de geschiedenis kent begrijpt meteen wie ze zijn.

Dit is niet wat mij tegenstaat, en ook de personages kunnen heel boeiend zijn: de vondelinge Catho, die leert lezen en schrijven in het weeshuis waar ze woont, en waar Berthe novice is, veroordeeld tot dit bestaan door haar ouders na ongeoorloofde escapades.

Na het nieuwe begin zoals de revolutie genoemd wordt wordt het katholieke weeshuis afgebroken: Benthe en Catho verliezen elkaar uit het oog. Catho ontmoet de revolutionair en schilder Gustaphe en gaat bij hem wonen.

Deze verhaallijnen worden nog afgewisseld door het verhaal over Tobias, een instrumentenmaker, die een vriendschap opbouwt met de beul van Parijs.



Ik ben dus niet zover gekomen dat ik weet wat deze mensen met elkaar te maken hebben, en ik hoef het ook niet te weten.

Joke van Leeuwen schrijft erg afstandelijk, ze draait om de gebeurtenissen heen, en binnen die afstandelijkheid gaat ze zich te buiten aan details. Voor mij klopt deze combinatie niet. Het pakt niet.

He jammer Marjo,

Ik heb wel meer minder positieve reacties gelezen zoals op

recensieweb

"In het laatste deel van de roman wordt Feest van het begin een grote literaire prijs waard. Maar volstaat dat?"

recensieweb.nl/recensie/het-einde-is-het-begin-van-het-feest/

Of mustread:

"Minder goed uit de verf komen de personages, die soms nogal afstandelijk worden beschreven, zoals Catho, die vaak ‘de vondelinge’ wordt genoemd. Namen zijn bij Van Leeuwen zo inwisselbaar als hun kleding. Nog abstracter worden personages getypeerd die verder weinig met het plot te maken hebben, zoals de koning en argeloze voorbijgangers die de paden van de hoofdpersonen kruisen. Dat is op sommige momenten de kracht, maar soms ook wel de zwakte van deze verder fijne roman."

mustreads.nl/recensie-feest-van-het-begin-joke-van-leeuwen/

Literairnederland:

De levendigheid en de warmte waarmee Van Leeuwen de omgeving en de gebeurtenissen omschrijft ontbreekt helaas af en toe bij de personages. De afstand tussen de lezer en de personages is heel groot: door het uitblijven van het beschrijven van de emoties en door de afstand die wordt gecreëerd door het steeds te blijven herhalen van ‘de vondelinge’ (Catho) en ‘de nieuwe’ (Berthe). Ook zijn personages wel erg naïef

www.literairnederland.nl/2012/11/05/fees...in-joke-van-leeuwen/

Maar ja, ze won wel de ako-literatuurprijs met dit boek.

Haar gedichten vind ik altijd wel erg mooi en goed.

Dettie

Ik ben altijd blij als ik niet de enige iezegrim ben..

Nog een waar onder andere Maarten 't Hart lyrisch over was: de Thibaults van Roger Martin de Gard. Jawel het is een prima boek, maar het leven van de Thibaults, ergens voor de Eerste Wereldoorlog is alleen een familieverhaal. Er gebeurt genoeg hoor, maar er wordt niets getoetst aan de tijd. Er is geen achtergrond. En dat begint me na driehonderd pagina's van de ruim achthonderd gelezen te hebben, toch op te breken.

Een familie, zwaar katholiek, met allerlei familiebanden en personeelskwesties, een verboden vriendschap hier, wat gedoe over een comité, en dat was het dan wel. Ik denk dat dit boek 't Hart bevalt vanwege de nadruk op de geloofskwestie. Ik lever het weer in, voor de volgende ongeduldige lezer.

En nu had ik een boek van de vorige themamaand: Sarah-Kate Lynch - zalig zijn de kaasmakers.

Nee, Dettie, ook niks voor jou, echt van die typische man- en vrouwrollen, wijffie dat meer wil en macho met een klein hartje. Het is ook in een irritant kleine druk.

Ik heb kennis gemaakt met twee oude mensen die op een lyrische manier met kaas om gaan. Dat vond ik al niks. Dan komt de vrouw die door haar man die ze nauwelijks kent en die haar zag als 'geschikt' (meer een huishoudelijk en sociaal gebruiksvoorwerp ) en die de kleindochter blijkt te zijn van een van die kaasmakers. En er is een man die net vrouw en kind verloren heeft, totaal in de vernieling zit maar door de omgeving uitgekotst wordt, omdat het nu wel genoeg geweest is.

Het bij elkaar voegen heb ik niet meer gelezen.