Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

En daar voel ik helemaal in mee. Ik vond alleen Bernini-mysterie van zijn hand echt een goed boek, omdat je daar het spoor van de kunstenaar in kunt volgen. Zijn succesnummer (ben de titel kwijt, dat zegt al genoeg) vond ik te veel, te verwarrend, al was het idee leuk. En ik ga ook helemaal niet voor dat nieuwe boek..ik ken schrijvers die het beter doen.

Rosan Hollak 'Scherptediepte'. Het zijn verhalen, en ik heb er drie gelezen. Ik vind de stijl niet zo prettig, de rest lees ik niet. Kan er dan moeilijk een echt verslag van maken..

Het eerste verhaal 'Dickens lounge' speelt zich af in een soort tehuis waar volgens de ik-verteller 'een stel kreupelen en idioten' bij elkaar zit. Zij is Molly, en ze vindt dat ze wel past bij de anderen. 'Wij zijn afstotelijk. Allemaal. Wij zijn afzichtelijk. Wij zijn verdorven. Trash. Dat is onze misdaad.' Molly is bruin, ontzettend dik en halfblind. Ze is ook rolstoelafhankelijk, al kan ze zich gelukkig nog zelf op de wc redden. Maar hoe ellendig haar verleden ook, hoe akelig haar omgeving: ze houdt van iemand, ze leest poëzie met hem, en dat houdt haar gaande.

Het titelverhaal gaat over de dood van een vader. Fotograaf was hij, hij wilde 'de huid van een borst zien ademen, de aderen voelen stromen. Ik wilde dat je het kon voelen: hoe bloed en melk verscholen liggen, onder de oppervlakte van de huid. Maar nee, nee, nee, Zelfs op het mooiste papier verwelkte elke suggestie van leven...Bepaalde schoonheid is niet te vangen.' De dochter zit vast in haar gevoelens: ze adoreert haar vader, maar wil ook loskomen. En dan is hij gestorven..

Verhaal drie is 'Radslag voor Lincoln': in staccatostijl vertelt de ik-figuur over het begin van een dag in Hanoi. Blijkbaar is de dag ervoor niet zo goed geëindigd...vergane glorie.. Als hij die dag zich weer aansluit bij het reisgezelschap is daar die mooie blonde jonge vrouw...het roept herinneringen op aan veertig jaar eerder, een liefde. Het verleden en het heden vermengen zich. Dit verhaal vind ik overigens wel heel indrukwekkend..

Toch, nou ja, ik ben niet van de verhalen en ik lees er toch niet meer..tenzij dit boek op de lijst komt.

(Staat al wel op de voorlopige!!)

Ik heb het even snel gecontroleerd: alle verhalen zijn in de ik-vorm, en dat zijn steeds anderen. Man of vrouw, oud of jong, geen eenheid. Bij de drie verhalen, die ik las, is er wel een overeenkomst: het zijn eenzame mensen, met een verleden, en - denken ze - geen toekomst. Maar er kan redding zijn: in de kunst.

Iemand ooit iets gelezen van Jacob Vis? Ik vond er helemaal niks aan, dus niet uitgelezen. Dit soort thrillers is niet voor mij.

Hij heeft wel heel veel boeken geschreven zie ik. www.jacobvis.nl

Welk boek was het Marjo?

Dettie

'De Jacobijnen'.

Vrouwkje Tuinman's 'De rouwclub' leg ik terzijde. Ik kom er niet achter of het klopt, maar ik denk dat dit haar tweede roman is. Dat debuut vond ik wel goed, maar deze kan me niet bekoren.