Momenteel lees ik.....

De titel klinkt interessant, maar waar gaat het over?

Het zou hét boek van het jaar zijn in Groot-Brittannië.

Phillip Winkler - Hool

Een roman over een voetbalhooligan. Heiko is de hoofdpersoon en doet met een aantal maten mee met vechtpartijen tussen hooligans. Z'n oom Axel, die een sportschool heeft, is een leidende figuur, die min of meer wil dat Heiko de nieuwe leider wordt. Heiko woont bij een soort vriend, een tamelijk dubieus figuur, die dierengevechten organiseert. Hij heeft 10 jaar in de gevangenis gezeten wegens een moord, die hij in opdracht van z'n baas heeft gepleegd en waarbij hij de verkeerde persoon heeft doodgeschoten. Dit is de meest onsympathieke figuur uit het boek.

Ondanks de vechtpartijen en hun onaangename gedrag ga je toch een zekere sympathie voor Heiko en z'n maten voelen. Heiko ziet z'n wereld langzaam afbrokkelen. Z'n moeder is er al vroeg vandoor gegaan, z'n vader is in de drank gevlucht na een bedrijfsongeval, z'n vriendin vlucht in de drugs en z'n zus verlaat het huis om voor onderwijzeres te studeren. Heiko is meer een drop-out, die het ook op school niet heeft gered. Z'n club Hannover 96 is eigenlijk z'n enige houvast. Langzaam lijken ook z'n maten te verdwijnen, omdat ze toch meer voor een carrière kiezen.

Het verhaal wordt een beetje fragmentarisch verteld, waarbij je regelmatig heen en weer schiet door de tijd.

Net uit gekregen:

Justine Le Clerck - Wegens geluk gesloten

Een boek met korte verhalen, die zich vaak een beetje aan de zelfkant afspelen. Niet al te vrolijk, maar soms een soort onderkoelde galgenhumor. Wat me bij is gebleven is de opmerking van een AIDS-patient die met het kaposi sarcoom in het ziekenhuis ligt en eigenlijk stervende is. "Een vlek is geen vlek, twee vlek is een paasvlek, drie vlek is een rouwstoet."

Ach... Inderdaad galgenhumor.

Martijn Neggers - De mensen die achterbleven

Niet bepaald een vrolijk boek. Ergens lijkt het leven van de hoofdpersoon een beetje voort te kabbelen. M'n vader vond er niet veel aan, maar op de een of andere manier lijkt het mij toch wel te boeien, hoewel ik mogelijk even in een ander boek ga lezen.

De hoofdpersoon draagt de naam van de auteur en is 78 jaar. Kennelijk speelt het boek zich in de toekomst af, hoewel daar niets van te merken is. Eigenlijk zie je het alleen aan de jaartallen van de ontmoetingen die hij beschrijft. Niet dat die jaartallen in de toekomst liggen, althans niet op dit moment, maar sommige beschreven eerste ontmoetingen gaan over schoolvrienden.

Vraag me niet waarom ik dit boek blijf lezen, hoewel het in zekere zin misschien wat deprimerend is.