Momenteel lees ik.....

Daar ben ik meestal snel klaar mee, met deprimerende boeken.

Ik heb er van de week ook twee weggelegd, waaronder Een Onberispelijke Man, die inderdaad (Berdine!) totaal anders is dan die andere trilogie waar ik even de naam niet meer van weet.Dit verhaal boeit me helemaal niet, en is ook heel anders geschreven.

En ik heb een debuut terug gebracht naar de bieb: Rianne Meijer: de onverschrokken lafaard.

In dat boek begint het verhaal met een mand die zijn vrouw verloren heeft, en het iedereen kwalijk neemt dat zij in hun pogingen hem te helpen, te troosten, terugvallen op clichés. Begrijpelijk, maar niet als dat pagina's lang duurt, alleen maar commentaar op anderen.

Ik weet niet of deprimerend nu echt het juiste woord is. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig. De hoofdpersoon lijkt vooral terug te kijken op z'n leven, dat eigenlijk nooit zo groots is geworden als hij had gehoopt. Hij beschrijft alle mensen die hij in z'n leven ontmoet heeft en waar hij soms langer contact mee heeft gehad. Het lijkt wat voort te kabbelen, maar om de een of andere reden wil ik toch blijven lezen.

Ai, ik denk dat Dettie het niet eens is met je mening over Een onberispelijke man, Marjo! Ik vond het ook niet helemaal geslaagd, vooral het eind niet.

En wat dat andere boek betreft, dat doet me heel erg denken aan Strijkend licht van Lilian Blom. Die vond tijdens haar rouw ook niets goed in haar omgeving. Lieten de mensen haar met rust, dan negeerden ze haar, schonken ze haar wel aandacht, dan waren ze alleen maar nieuwsgierig. En al die clichés! Konden die mensen niks beters verzinnen? Vreselijk boek!

Ach wat jammer nou dat je Een onberispelijke man niet mooi vond. Maar ja smaken verschillen.

het heeft ergens ook wel iets weg van Voskuil, vind ik, dat gemijmer en zo vind ik wel lekker om te lezen, maar kan me ook goed voorstellen dat anderen het niets vinden.

Dettie

Gek hè, van Voskuil moet ik niets hebben, maar het boek van Martijn Neggers bevalt me op de een of andere manier wel. Misschien omdat het niet zeurderig is. De ik-figuur neemt het leven zoals het komt en maakt nergens bezwaar tegen. Hij schrijft over de mensen die hij gekend heeft en vertelt waar en wanneer hij ze voor het eerst ontmoet heeft.

Het zet mij ook wel aan het denken. Wat zou ik schrijven?

Renate debuteert!