Momenteel lees ik.....

En voor debutanten is er op de lijst geen plek..

Ja, dat van die debutanten had ik wel verwacht, aangezien het een eenmalige lijst met klassiekers moet worden. Ik heb er nog best veel niet van gelezen en een aantal ervan zijn al zo lang geleden dat ze wel een opfrisbeurt kunnen gebruiken. Om het realistisch te houden, zou ik zeggen: tien per jaar (dat laat me nog ruimte voor andere dingen) en degene die oorspronkelijk in het Frans zijn geschreven wil ik dan ook in het Frans lezen… Misschien doe ik er toch wat meer, aangezien ik eind 2014 vier maanden ouderschapsverlof opneem als mijn zoontje naar school gaat, en dan heb ik overdag ineens de handen vrij

Ben je zeker dat de boeken nog allemaal te vinden zijn? Soms loop ik daarop vast bij lijstjes.

Inge, momenteel ga ik ervan uit dat er in elk geval genoeg te vinden zijn om me een flinke tijd zoek te houden…

Brick Lane gaat in elk geval beter vooruit dan Oorlog en Terpentijn, maar misschien is het omdat ik daar een soort 'lijstjesmotivatie' heb. De stijl zorgt ervoor dat het niet leest als een trein, maar ik vind de setting wel boeiend. Een Bengaalse vrouw die uitgehuwelijkt is aan een Bengaalse man in Londen. Tot nu toe gaat het nog redelijk, maar je zit de hele tijd in het hoofd van het hoofdpersonage en die gedachtestroom is bij momenten ook wel een beetje vermoeiend.

Momenteel lees ik:

Timur Vernes - Daar is hij weer

Ik had dit boek al in het Duits gelezen, dus ik schiet er snel in op.

Daar is hij weer heb ik inmiddels uit.

Hitler ontwaakt op een grasveld in het Berlijn van de 21-ste eeuw. Er is geen verklaring waarom dit gebeurd is, maar zelf ziet hij het maar als een teken dat Duitsland juist hem nodig heeft. Natuurlijk is de nieuwe maatschappij wel verwarrend voor hem, maar hij weet zich vrij goed aan te passen. Een kioskhouder ziet hoe hij sprekend op Adolf Hitler lijkt en brengt hem in contact met mensen van een televisie-station. Die zijn onder de indruk van zijn 'imitatie' van Hitler en laten hem optreden in de show van Ali Wisgür (vraag mij niet of deze persoon werkelijk bestaat), een komiek die harde grappen over buitenlanders maakt. Z'n optreden wordt een succes, hoewel Ali Wisgür zich behoorlijk ongemakkelijk voelt, als Hitler, na een verhaal van Wisgür opmerkt dat hij zich bij de vorige spreker aansluit. Adolf Hitler krijgt een eigen show, waarmee hij zeer bekend wordt. Iedereen is vreselijk enthousiast en de enige negatieve reacties komen juist uit de extreem-rechtse hoek, die het gevoel hebben dat hij hun idool belachelijk maakt. Op een gegeven moment geeft de secretaresse van Hitler aan dat ze liever niet meer voor hem wil werken, omdat haar grootmoeder daar bezwaren tegen heeft. Zij ziet namelijk dat Adolf Hitler exact dezelfde dingen zegt, die hij ook voor en in de Tweede Wereldoorlog heeft gezegd en dat het dus helemaal geen grap is. Zij heeft een deel van haar familie in een concentratiekamp verloren, omdat het Joden waren. Tegen het eind van het boek wordt Hitler door een paar neonazi's in elkaar geslagen en hij eindigt in het ziekenhuis. Daar hij geen aangifte wil doen, omdat hij dat als een teken van zwakheid ziet en hij van mening is dat er gewoon een knokploeg op deze heren moet worden afgestuurd, wordt hij door alle mogelijke partijen als een soort held beschouwd. Ofwel men ziet in hem een voorbeeld van geweld tegen ouderen, of men ziet in hem vergevingsgezindheid en de wens tot een vreedzame oplossing, terwijl de Piratenpartij in zijn reactie een afkeer van een sterke overheid ziet.