Thema december 2008 - Taal (in al zijn vormen)

Kindertekeningen

de beeldende taal van het kleine kind beginstadia van de menselijke ontwikkeling

Michaela Strauss

De eerste spontane kindertekeningen vormen de basis voor een onderzoek naar de relatie van tekenen/schilderen en de lichamelijke groei van het kind. Aan de hand van veel duidelijke voorbeelden, waarvan vele in kleur, wordt lijn gegeven aan de ontwikkeling van de eerste krassen tot het maken van afbeeldingen van het zevenjarig schoolrijp kind.

De inhoud van het boek is gebaseerd op een onderzoek uit 1923 van de kunstschilder Hans Strauss, vader van de schrijfster. Als leraar aan de eerste Vrije School liet hij zich leiden door de antroposofische leer van Rudolf Steiner. Om de begeleidende teksten bij de ontwikkelingsfasen goed te kunnen volgen, is bekendheid met de achtergronden van de antroposofie noodzakelijk. Het fraai uitgevoerde boek bevat daarom een uitgebreide toelichting over de menskunde van Rudolf Steiner. De specifieke gedachtengang van de antroposofie maakt het boek ook interessant voor wie op dit punt kennis wil nemen van de ideëen van deze levensbeschouwing. Mooie druk.

(Biblion recensie, Mac Steenaart.)

Hardcover 96 pagina's | Uitgeverij Christofoor | juli 1995

Citaat van de dag 21 december 2008

"Ruzie met een kind is ook een vorm van liefde. Je kunt namelijk nooit vlammende ruzie hebben met iemand die je in wezen onverschillig laat."

Simon Carmiggelt

Dettie schreef : Ja ik ben bang dat kids al zo ingeburgerd is dat er geen redden meer aan is. Het is ook makkelijk maar ik vind het een vreselijk 'woord'.

Zeg je dan ook ik heb kleinkids?

(gruwel gruwel)

Dettie

Ik gebruik het eigenlijk zelf niet, vind het aanstellerig. Maar ik erger me er niet zo aan als aan die andere woorden. Meestal spreek ik een groepje kleinkinderen aan met "jongens". maar soms pikken de meisjes dat niet.

Wat doe jij?

Ik denk niet dat kids in Vlaanderen al echt ingeburgerd is, maar ik kan me vergissen.

Kleuters spreek ik aan met 'kindjes'.

'Kindjes, geen ruzie maken hé'

Grotere dan weer met 'kinderen, jongens, mannekes, meisjes.....'

mira

Ja Mira, ik moet even glimlachen ..ik gebruikte op school ook al altijd 'mannekes' tegenover mijn leerlingen in het secundair en later zei ik het ook tegen de studenten...ze vonden dat grappig en nooit hebben de meisjes geprotesteerd, omdat ik hen ook mannekes noemde.Het klinkt nogal vriendelijk vind ik zelf.

Het was ook iets wat mijn vader altijd zei.Ik hoor het hem nog zeggen..'Mannekes, ik denk dat we nu echt moeten gaan vertrekken.'

Hij zei dat altijd heel kalm tegen de hele bende(9 stuks), terwijl we eigenlijk al te laat waren. Maar als we dát zeiden, zei hij dan weer :Om te laat te zijn moeten we ons niet haasten, mannekes...

Mooie herinnering, Leni

mira