Thema maart 2008 Migrantenliteratuur

Pieter ,nog een opmerking en dan stop ik echt.

Er is een verschil tussen fatalisme en realisme.

en dat brent me terug bij de speech van mijn vader 13 jaar geleden

op zijn 80 verjaardag .

Ooit lid van de JVA waar ze dachten ,dat de mens goed was,maar

nee de mens en het leven is niet goed,maar het leven heeft goede

momenten en verder zal ik zijn speech niet herhalen.

manja

Het is geen kwestie van vliegen afvangen, Manja. Ik heb gewoon wat meer geloof en hoop in de toekomst. Mag dat alsjeblieft? En als Dettie vraagt dat als er vrede is de mensen misschien in een gat vallen dan is dit voor mij al een vorm van cynisme. Cynisme betekent niet dat je sarcastisch of ironisch bent maar de slechte kanten van de mens sterker vindt dan de goede, dat je toegeeft dat het niet beter kan. Europa heeft bewezen dat het beter kan, Azië is dat langzaam ook aan het bewijzen. En 100 jaar geleden was er niet eens een VN, was er koloniale uitbuiting, nu is er ontwikkelingshulp, en krijgen we misschien een zwarte president in Amerika. En vrouwen zijn positievere krachten op de wereld dan mannen, daar ben ik heilig van overtuigd. Inderdaad moet elke generatie de goede waarden weer weten te vinden maar het doet er wel toe waar je begint. We zullen nooit een paradijs krijgen, en het is een onrechtvaardig rotzooitje, maar 2007 was het meest vredige jaar dat de wereld ooit gekend heeft (Volkskrant van eind december 2007)

(voor Dettie nog: oorlog, moord en doodslag zijn het toegeven aan haat en hebzucht, dat is iets heel anders dan het beheersen ervan; dat bedoelde ik)

jullie toegenegen Pieter,

Dame Blanche

Mala Kishoendajal

De thematiek van migratie en identiteit (India, Cariben, Europa/Amerika) kennen we vooral als stroming in de Engelstalige literatuur (V.S. Naipaul, Neil Bissoondath), maar is ook deel van de Nederlandstalige literatuur. Zo verhaalt Mala Kishoendajal (Paramaribo, 1959) in haar debuutroman Dame Blanche over vier generaties Hindoestaans leven van zelfs voor de komst naar Suriname uit India tot vooral hier en nu in Nederland.

Rode draad in deze raamvertelling is de jonge vrouw Indrani die haar verhaal verbindt met die van haar zoontje Ravi en haar dochter Lakshmi, met die van haar grootouders, haar ouders, haar (gewezen) echtgenoot Radjinder en Maarten, met die van Lila (en haar Casanova), Celia (de Haagse hoer), Dewi (versus buitenvrouw) en nicht Shalini (en haar huwelijk met Haagse Bart) en met de verhalen uit Narayan’s versie van het grote Indiase epos Ramayana.

Mala Kishoendajal heeft twee scenario’s voor theater op haar naam staan: Geen weg terug, over de immigratie van Brits Indiërs naar Suriname en van Surinamers naar Nederland, en Sita, de vrouw, waarin de traditionele vrouw uit de Ramayana naast de moderne westerse Hindoestaan wordt neergezet.

Paperback, 224 blz. ISBN 90-6265-510-6 Uitgeverij Knipscheer 2001

Citaat van de dag 14 maart 2008

"Twee situaties leveren een interessant verhaal op:

als een bijzonder mens in het alledaagse verzeild geraakt en

als een gewoon iemand betrokken geraakt bij bijzondere gebeurtenissen."

H. Préjean

reactie op het citaat.Zitten nadenken bij wie de schok groter zou zijn.

Ik dacht in eerste instantie aan mensen die niets gewend zijn!

Ze zouden waarschijnlijk ook vinden,dat nog nooit iemand zoiets ontzettends heeft meegemaakt.

Ik weet van een vrouw die een vrij makkelijk leven had gehad,

haar man kwam op hoge leeftijd te overlijden en niemand had het erger

dan zij!

De andere categorie gewend aan onverwachte dingen,de rust ook een

"onverwacht"ding,dus dat moet te mannen/vrouwen zijn.maar daar weet ik ook iets van.

Mijn vader had een vriend een belangrijke dappere verzetsheld dacht men,toen kwam de vrede en hij viel in een gat en

ging door met zijn illegaliteit,maar was toen crimineel.

Dus niemand niemand niemand weet(dat ik repelsteeltje heet :lol: )

Manja

Als jij kon kruipen in mijn huid

Stipo Jelec

Tussen de benauwende muren van een internaat, tegen het decor van de laatste Balkanoorlog, verlangen vijf jonge mensen - vier jongens en een meisje - naar een meeslepend en onbezorgd leven. Veroordeeld tot elkaar in een tijdperk waar geluk, plezier of een simpele lach bijna als een doodzonde worden opgevat, zijn ze vastbesloten zich niet aan deze waanzin over te geven. Omringd door een bizarre mensenmassa - bedelende zigeunerkindjes, gefrustreerde onderwijzers, rouwende ramptoeristen - gaan ze op zoek naar zichzelf, naar de liefde en het doel van hun bestaan.

Als jij kon kruipen in mijn huid is geen 'oorlogsroman': het leven van de zestienjarigen loopt zoals het loopt, de gewenning aan het slechte is een voorlopige redding. Ze zitten niet dagelijks in de schuilkelder, ze gaan naar buiten, naar cafés, ze hebben hun eerste seksuele ervaringen, drinken alcohol en roken hun eerste sigaret, zoals ze dat ook zouden hebben gedaan als er geen oorlog was. Als jij kon kruipen in mijn huid is een ontroerende bildungsroman over puberliefde en de vele manieren van liefhebben, over hoe je reageert wanneer je in een situatie terechtkomt waarvoor je niet gekozen hebt en die je dag en nacht moet delen met anderen.

Hardcover | 334 Pagina's | Vassallucci ISBN10: 9050008550 | ISBN13: 9789050008556