De Lammeren is een poëtisch geschreven roman. Weinig thuis in deze stijl moest ik hieraan erg wennen, ik was als ik eerlijk ben er aanvankelijk niet zo van gecharmeerd.
Een zin als "Open je hartenoog, Umut!": wel over de top dacht ik ...
Toch intrigeerde me van meet af aan dit citaat waarin Mustafa Kör mij beloofde:
We gaan samenvloeien, laat dat duidelijk zijn. Luister maar, het klotst en klatert al, ik stroom. Onze eenwording is nabij. Met al mijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen worden u en ik: wij. Complex krullend of elegant meanderend, alle water stroomt en vindt haar zee, zei men in de contreien waar mijn ziel is ingeschonken. Een weidse oceaan met verborgen schatten op de bodem van de zee wacht op ons, geduldig en edel, zoals het de oceaan betaamt.
Ik heb tijdens het lezen van De Lammeren een paar keer teruggeslagen naar deze zinnen.
Verdomd het was waar, het boek heeft me stapje voor stapje betoverd. De taal paste in een omgeving waar ik inderdaad nieuw ben. Ik werd meegenomen naar een andere cultuur, een ander land en lezend fantaseerde ik over een reis die kant op. Ik proefde het heerlijke voedsel al in mijn mond. Ik snoof de geuren, liep in de brandende zon. Wat zou het mooi zijn in Anatolië het boek te herlezen, verzon ik. Ik had het niet eens uit.
De Lammeren was meer dan een melancholisch, af en toe ontroerend en spannend liefdesverhaal waarvan ik zo vreselijk benieuwd werd waarheen het me zou brengen.
Juist “Open je hartenoog, Umut!” was in de context waarin het geschreven werd allesbehalve over de top, sterker, ik heb pagina’s aaneen met betraande ogen gelezen.
Ik zweer het: mijn hart werd gevuld.
