Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

Dat zou best kunnen. Op zich heb ik daar ook geen moeite mee, maar misschien hoeft het ook niet altijd.

Dat is toch vreselijk als je dat zo moet constateren? Alleen iezegrimmen schrijven boeken die men wil lezen?

Wat is er mis met een gewoon lekker verhaal, zonder je te wentelen in al die ellende?

Op zich niets, maar Tolstoj zei al: "Gelukkige families zijn allemaal hetzelfde, terwijl iedere ongelukkige familie op haar eigen manier ongelukkig is."

Ik vind het lastig om te oordelen. Ik las altijd graag de boeken van Hubert Lampo, omdat daar altijd vriendengroepen in voorkwamen, waar ik deel van uit zou willen maken. Aan de andere kant voel ik door dat soort boeken ook weer het gemis. In dat opzicht zijn die boeken met ellende misschien aardig als tegenwicht, om te zien dat er mensen zijn die nog ongelukkiger zijn. Thrillers vormen voor mij ook wel een aardig tegenwicht, omdat er ellende in voorkomt, maar dingen ook weer een beetje in evenwicht worden getrokken door de oplossing van het misdrijf.

Lampo vind ik een schrijver van 'normale' verhalen. Ze zijn bijzonder in de zin van magisch, maar gaan niet over ellende.

Ik hoef niet ter lezen dat mensen ongelukkig(er) zijn, dat zie ik in de echte wereld om me heen al genoeg.

Thrillers staan voor mij helemaal los van dit probleem. Natuurlijk is dat moord en doodslag, maar over het algemeen gaat het om de spanning, en niet om de lezer met zijn neus in de ellende te laten wroeten, zoals ik dat bij literatuur wel voel.

Tja, maar lezen over de ellende van anderen kan misschien ook troost bieden, bijvoorbeeld doordat je ziet dat deze mensen zich er ook doorheen hebben weten te slaan.

Ja daarover ben ik het wel met je eens Renate, maar ik denk dat ik dat dan liever in non-fictie lees. Over mensen die zich er wérkelijk doorheen hebben geslagen, daar kan ik tenminste wel troost in vinden. Of non-fictie boeken lezen van mensen waarvan je weet dat ze iets zinnigs te zeggen hebben. Dat verschilt per persoon natuurlijk, hoe je dat zelf ervaart. Persoonlijk vind ik de boeken van Pinkola Estes erg mooi maar een ander ziet daar mogelijk niets in. Zij is een vrouw die slachtoffers helpt die zware trauma's hebben meegemaakt zoals aardbevingen of de aanslagen op 9-11 in Amerika. Ze hangt de leer van Jung aan. Pinkola Estes weet in prachtige taal erg mooie verhalen te vertellen die lijken op legendes maar waar veel waarheid in zit.

Wat me vaak tegenstaat in de romans waar ook Marjo het over heeft is dat ze vaak heel moeilijke, zware onderwerpen opvoeren waarbij het lijkt alsof het onderwerp belangrijker is dan het verhaal. Hoe dramatischer en somberder hoe liever. Soms is het zover doorgevoerd dat ik me afvraag of ze wel weten waar ze het over hebben, ik vermoed als ze het écht zouden weten, ze nooit op die manier een verhaal zouden kunnen schrijven.

Niet dat een schrijver alles meegemaakt moet hebben natuurlijk, maar soms zit ik met gekromde tenen een 'oplossing' te lezen die bij zeer ernstige problemen zo makkelijk gegeven wordt (even een therapietje of een nieuwe liefde), dat het hele verhaal voor mij gelijk op losse schroeven komt te staan.

Bij thrillers vind ik het eng dat mensen zulke gruwelijkheden kunnen verzinnen. Ik zou er niet eens opkomen, maar die schrijvers wel. Ik vind niet dat thrillers onrealistisch zijn en het verbaast me dan ook altijd dat iemand dat wel zo ziet (sorry). Daarom kan ik ze ook niet lezen.

Dettie