De tand des tijds of toch niet?

Slechte verhaalstijl en toch mooie zinnen. Kun je dit uitleggen Bernadet? Misschien moeten we het eens zijn over wat met "stijl" bedoeld wordt. In mijn ogen is dat mooie/goede/ originele enz. zinsbouw en een excellente woordkeuze. In verband met de opbouw van een verhaal zou ik het woord "stijl" niet gebruiken (kan elders anders zijn natuurlijk, zoals ik ook al ondervonden heb dat het woord 'vers' i.v.m. poëzie in Vlaanderen en Nederland vaak tot verwarring kan leiden).

Groetjes. Tiba.

Hallo Bernadet en Tiba,

Het gebruik van mooie zinnen hoort wel degelijk tot de stijl van de schrijver. De stijl is de manier waarop een schrijver de woorden en zinnen rangschikt. Als we bv spreken over een sobere stijl, houdt dit in dat de schrijver heel compact schrijft, nauwelijks bijvoeglijke naamwoorden gebruikt, zich helemaal tot de essentie van hetgeen hij wil uitdrukken beperkt, goede voorbeelden hiervan zijn bv Kafka en Beckett,

maar ook A. Alberts behoort hier toe. Als we spreken over een uitbundige, uitwaaierende stijl, dan laat de schrijver in kwestie veel details toe, die om de kern heen draaien. Goede voorbeelden zijn Louis Couperus, Peter Hoeg, Marcel Proust en Allesandro Baricco.

Hallo Bernadet,

Ja, als je terug gaat naar de 19de eeuw in Engeland bijvoorbeeld zie je dat Dickens zijn romans ook voorpubliceerde in feuilleton-vorm. Dat kon hij ook gemakkelijker dan anderen omdat hij in begin als journalist voor een krant heeft gewerkt. Maar ook Nederland kent een lange traditie hierin en het wordt nog steeds gedaan, alleen geen hele romans meer! In Nederland publiceren nog altijd een aantal schrijvers hun roman voor het eerst in een literair tijdschrift. Dat houdt in door middel van een voorpublicatie een aanstaande roman wordt aangekondigd.

Over stijl.

Als je in een uitbundige of sobere stijl schrijft hoeven de zinnen nog niet mooi te zijn.

Voor mij is de stijl van een verhaal hoe het verhaal is opgebouwd, het kan sober geschreven zijn of uitbundig. Het kan ontroerend, opwindend en meeslepend geschreven zijn, of somber. Het kan kort en zakelijk zijn enz. Een volwassen stijl of kinderlijke stijl, een afstandelijke stijl zijn.

Maar dat wil niet zeggen dat in een opwindend, meeslepend boek altijd mooie zinnen gebruikt worden. Of dat in een korte zakelijke tekst géén mooie zinnen gebruikt worden.

Ben ik nu duidelijker?

Bernadet

Nee, natuurlijk niet Bernadet, dat hangt helemaal van het kunnen van de schrijver af. Je kan een sober verhaal schrijven waar de woorden net allemaal "verkeerd staan" en je kan een verhaal schrijven dat breed uit gaat en geweldig is, omgekeerd kan natuurlijk ook.

Nee, de opbouw van een verhaal heeft niks met stijl te maken; bij de opbouw van een verhaal gaat het om onderdelen als introductie, plot, subplot, einde en dergelijke. Stijl is puur de manier waarop de schrijver zijn zinnen bouwt. Je hebt gelijk als je zegt dat een spannend verhaal niet met mooie zinnen hoeft te worden geschreven. Sterker nog, dat gebeurt hoogst zelden. De thriller valt of staat bij de compactheid van de zinnen. Maar daar moet een raffinement in schuilgaan, waardoor de lezer wil doorlezen. Het is een combinatie van sobere, maar toch uitdagende zinnen en plot-bouw. Spanning staat voorop en moet doorgaan.

Maar als we het over een combinatie genre hebben als "de" literaire thriller (voorbeeld Smilla's gevoel voor Sneeuw van Peter Hoeg en Rand van Jan Kjaerstad), dan brengt de schrijver meer diepgang aan in het verhaal (uitwijdingen van ter sprake gebrachte zaken zoals gedachten van de moordenaar, beschouwingen over het slachtoffer-dader of regelrechte beschrijvingen van interieurs of situaties.

Even een tussenbalans.

Ik moet Max Havelaar nog altijd uitlezen (laatste 60 bladzijden).

Met Thomas Mann zit ik nu op 350, maar ik ben ook in een grote verwarring en weet niet hoe dit pak bladzijden moet samenvatten. Mann maakt de lijnen ontzettend lang, zodat mij het gevoel bekruipt, leuk en mooi Thomas maar wat moet ik hiermee, wat voegt dit toe aan het verhaal. Maar aan de andere kant wil ik deze schrijver niet afvallen, door mijn tekortkomingen, dat ik zie wat de schrijver hoopt dat ik wel wil zien.

Ik wordt wel geintrigeerd hoe het verder zal gaan, want ik heb geen idee. Het gesprek met de duivel heeft al plaats gevonden.

Ik zal mijn gedachten nog op een rijtje zetten en een samenvatting van de afgelopen 135 bladzijden maken.