De tand des tijds of toch niet?

Nou Bernadet, hier zijn weer nieuwe indrukken. Ik ben nu een flink stuk opgeschoten, zit nu op blz 218 hoofdstuk 20. Het boek heeft verrassende wendingen genomen, maar dat mag je van een schrijver van het kaliber Thomas Mann wel verwachten.

Het laatste van wat ik vorige keer vermeldde was de ondoorgrondelijke liefde van de hoofdrolspeler Adriaan Leverkuhn voor muziek. Maar de verteller en zijn jeugdvriend van deze biografie merkte ook de diepreligieuze gevoelens bij hem op. Die werden op een gegevenmoment zo sterk dat hij op een tweeweg splitsing in zijn jonge leven kwam te staan: doorgaan in de muziek of theologie gaan studeren! Hij koos uiteindelijk toch voor dat laatste. Dus verhuizen hij en zijn vriend-verteller (die een innerlijke plicht voelt om hem in bescherming tegen zichzelf te nemen) naar Hall waar ze filosofie en theologie studeren. Hij maakt kennis met een studentenvereniging Winfried en komt na lange pittige gesprekken over theologie, de toekomst van de Duitse jeugd en de Duitse cultuur ten opzichte van andere culturen, tot de conclusie dat hij niet verder wil in de theologie. Hij neemt het besluit om terug te keren naar de maatschappij en niet te kiezen voor de eenzaamheid als toekomostig theoloog. Hij heeft gewoon een publiek nodig, al zal dit misschien altijd maar klein blijven, het blijft niettemin een publiek.

Dan volgen er wat onduidelijke, zoekende momenten, waarna hij vertrekt naar Leipzig om daar bij zijn oude muziekleraar Werner Kretschmar. Door een vreemde ontmoeting met een vrouw in een ruwe kroeg (die de gids binnen had geloodst toen hij de stad aan het verkennen was) treedt een verandering op in de persoonlijkheid van Leverkuhn. Een verandering die pas later tot uitdrukking komt, wat pas opgemerkt wordt door de verteller nadat ze uit militaire dienst terugkeert en zich bij zijn vriend voegt in Leipzig. Heel opmerkelijk is het feit dat de een aanraking van die vrouw maanden daarna tot gevolg heeft dat Leverkuhn absoluut die vrouw wil terugzien. Hij vindt haar terug en herinnert het voorval nog goed, maar als Leverkuhn met deze vrouw verder wil, wijst ze hem af. Dan volgen er ook nog twee opmerkelijke dokterbezoeken, nadat hij "een aanval" heeft gehad. Het demonische in zijn karakter komt door deze voorvallen steeds meer aan het licht.

Je ziet momenteel geheimzinnigheid alom.

Roel wat doe je me aan!! Als ik dit allemaal lees dan MOET ik dr. Faustus lezen. Het kinkt allemaal heel bijzonder en spannend. Ik hoop dat je snel verder leest en verder gaat met je verhaal hier op het forum!!

Groetjes Bernadet

Binnenkort weer. Zit momenteel op bladzijde 263.

Het lijkt wel een feuilleton! Had je vroeger toch, van die vervolgverhalen in bladen en dan keek je uit naar het volgende blad! Was je benieuwd hoe het verder zou gaan!

Bernadet

Ik kan wel op mooie zinnen vallen maar stijl is wat anders

Ik begrijp het verschil niet, Bernadet!

Groetjes. Tiba.

Nou de stijl van het boek is in mijn ogen wat anders dan dat er mooie zinnen gebruikt worden. Een schrijver kan een slechte verhaalstijl hebben maar wel mooie zinnen gebruiken.

Bernadet