Momenteel lees ik.....

Peter Bergé - Hoe groen klinkt een gitaar en 99 andere dingen die je moet weten over klassieke muziek

Interessant boek. Een grappig ding is wel dat bij Engelstalige popmuziek de titels in het Nederlands vertaald zijn, met de Engelse titel er tussen haakjes achter.

Zo krijgen we dus de Boheemse rhapsodie en Een avond in de opera van Queen en De perfecte vreemdeling en Helemaal vrij van Frank Zappa.

Ik denk dat de mensen alleen de Engelse titels kennen.

Oh dat is inderdaad grappig! Ik zou de Nederlandse titel ook niet weten!

Dettie

Tja, het is wat merkwaardig. Overigens hebben we ook bij klassieke muziek niet de neiging om Engelse en voor een deel misschien Duitse en Franse titels te vertalen.

Over het algemeen hebben we het over The Planets van Holst en niet over De Planeten

Aan de andere kant hebben we het dan weer wel over De vier jaargetijden van Vivaldi

Buiten m'n bed lees ik nog steeds in: Peter Bergé - Hoe groen klinkt een gitaar en 99 andere dingen die je moet weten over klassieke muziek

Eigenlijk klopt de titel niet helemaal. Het boek heeft weliswaar 100 hoofdstukken, maar het is ook verdeeld in 7 delen, die ieder over een tijdsperiode gaan. Ieder deel heeft een inleiding, die je ook als hoofdstuk zou kunnen zien. Daarnaast zijn er nog 10 apart genummerde tussenstukken, die je ook als hoofdstuk zou kunnen zien en een van die 10 tussen stukken heeft als titel: 'Hoe groen klinkt een gitaar'. Het bekende werk van Mussorgsky, in dit boek geschreven als Moessorgski heeft de titel 'Schilderijententoonstelling' gekregen, hetgeen niet klopt, zoals ik in een ander boek heb kunnen lezen. Het gaat namelijk niet om schilderijen, maar om tekeningen. De juiste titel zou dus; 'Beelden van een tentoonstelling' moeten zijn.

Le diable l'importe, door René Barjavel.

Helaas is Frans geen taal die ik beheers.

Bij het boek van Peter Bergé vallen trouwens nog wel wat kanttekeningen te maken.

Zo gaat het over de afkeer van Hitler van jazz. Nu moet ik zeggen dat die aversie van jazz wel wat wijder verspreid was. Ook Nederlandse critici keken op jazzmuziek neer en vonden het primitieve negermuziek. Ook na de Tweede Wereldoorlog was dit het geval. En op het moment dat jazz zich verder ging ontwikkelen, was de kritiek dat het te ver van z'n primitieve wortels verwijderd raakte, zonder dat het ook maar in de buurt kwam van echte kunst. Jazz hoorde eenvoudig en toegankelijk te zijn en primitief.