Momenteel lees ik.....

Ik had even niets anders in huis, nou ja, afgezien van de boeken die ik al gelezen had. Vandaag nieuw leesvoer gehaald in de bibliotheek in Rijswijk en morgen ga ik de Centrale Bibliotheek in Den Haag plunderen (nou ja, voor zo ver je het halen van 5 boeken of zo plunderen kunt noemen). Het zal wel vreemd zijn om daar zonder m'n vader te komen. Nou ja ik ben eind februari 2020 nog in de Centrale Bibliotheek geweest zonder m'n vader, maar toen leefde die in ieder geval nog. Dit keer wordt het de eerste keer na zijn dood en dan zal ik ook nog een hapje eten in de zaak waar ik altijd met m'n vader kwam. Wel een beetje eng (alleen eten ben ik wel gewend, ook buiten de deur, maar dit is toch anders) en ik zie er een beetje tegenop. Maar goed, het is iets waar ik toch doorheen moet.

Bespreekboeken komen nooit mijn kant meer op, dus ik beperk me tot de dingen die ik uit de bibliotheek haal. Ik heb in ieder geval 2 boeken op het programma staan, namelijk het vervolg op het vorige boek van J.D. Barker en een boek van P. Dieudonné, waar ik al een paar boeken van besproken heb. Waarschijnlijk komt er ook nog een boek van Val McDermit bij.

Tja, de eigenwijsheid van m'n vader. Als m'n moeder alleen zou zijn achter gebleven, zou ze misschien nog wel naar een ouderenwoning verhuisd zijn, of voor een aangepaste woning in de flat gekozen hebben, maar m'n vader wilde gewoon in het huis blijven, waar we in 1981 naar toe waren verhuisd. Toen hij nog wel eens viel heb ik hem ook wel aangeraden om eens naar de dokter te gaan, maar dat zag hij ook niet zitten. "Wat kan die er aan doen?" zei hij dan.

En ik heb het uit. Bij het einde moest ik wel aan het overlijden van m'n vader denken.

De moeder van Yvonne Keuls krijgt een paar keer een stille beroerte, waardoor haar spraak wordt aangetast.

M'n vader heeft verschillende keren een TIA gekregen, die ook invloed had op z'n spraak. De laatste was begin 2020 en toen kraamde hij een paar dagen wartaal uit. Later ging het weer beter en in het revalidatiecentrum had hij geen logopedie nodig, hoewel dat eerst wel gepland was. Toen hij eenmaal thuis was had hij zo nu en dan wel verwarde momenten en toen hij een keer bezoek had van een kennis, moest ik er bij komen om het gesprek op gang te houden, want de kennis begreep m'n vader niet meer. De moeder van Yvonne Keuls krijgt op een gegeven moment een longontsteking en daar is m'n vader aan overleden. Het verschil was wel, dat ik toen niet meer met m'n vader kon communiceren. Hij trok ook alles los en in de revalidatiekliniek wilde hij ook niet meer gevoerd worden, iets wat ik in het ziekenhuis nog wel heb gedaan.

Het bezoek aan de bibliotheek in Den Haag, waar ik vroeger altijd met m'n vader kwam, is wel goed bevallen. Ik moet wel zeggen dat ik niet echt blij was met de veranderingen in de bibliotheek. Ik heb altijd het gevoel dat men bibliotheken voor mij minder aantrekkelijk maakt. Er lijken minder boeken te zijn, hoewel dat niet echt zou schijnt te zijn. Het open magazijn is helaas wel verdwenen. Het eten is ook wel bevallen, al had men wegens personeelsgebrek in de keuken niet de dagschotel, die ik eigenlijk had willen nemen. Zelfs de reis langs de bushalte waar ik altijd uitstapte als ik m'n vader in de revalidatiekliniek opzocht leverde geen negatieve gevoelens op. Zou het verdriet dan in zekere zin toch een beetje gesleten zijn? De eerste keer dat ik met de tram door het centrum van Den Haag reed, stonden de tranen in m'n ogen.

En nu lees ik: Avonturiers van de Nederpop, een boek met interviews met eigenzinnige Nederlandse muzikanten. Altijd interessant en een afwisseling tussen de thrillers over seriemoordenaars. Aan de ene kant vind ik die altijd wel spannend, maar ik zou ook wel weer eens wat meer thrillers over 'gewone' misdadigers willen zien. Thrillers lijken tegenwoordig hoofdzakelijk door seriemoordenaars bevolkt te worden, de een nog gruwelijker, of vreemder dan de ander.

Mee eens. Op een gegeven moment weet je het wel. Ook de opbouw, zo standaard, begint me wel te irriteren. Een proloog waar je niets aan hebt...

Gelukkig is er nog ander leesvoer!

Dat is dus o.a. naast het geweld, wat ik op thrillers tegen heb, op een gegeven moment weet je het wel.

Net als de misdaad tv series, veel komt op hetzelfde neer, alleen de personages zijn anders. Enkele uitzonderingen daargelaten.

Millenium van Stieg Larsson (tv serie) vond ik geweldig.

Dettie

Toch kan een plot nog wel verrassingen bieden, gelukkig wel, maar dan denk ik: durf ook te kiezen voor een andere vorm!

En gelukkig bestaan er nog wel thrillers die (bijna) origineel uit de hoek komen, en die dan nagenoeg literatuur zijn.

Over literatuur gesproken: ook daar heb ik dat, hoor, dat ik denk 'niet weer eentje'. Dat gaat dan over opnieuw hetzelfde thema. Of eenzelfde 'moderne' vorm.

Maar ze staan dan toch op de lijsten met nominaties.

Het valt ook niet mee om origineel te zijn.