Momenteel lees ik.....

Dat vuurwapen op het aanrecht viel me het meest op in het boek. Waarschijnlijk legt ze 'm ook op het nachtkastje, zoals ik m'n telefoon daar leg als ik naar bed ga. (Macht der gewoonte, want er is niemand meer die me 's nachts zou kunnen bellen.)

Net begonnen in Booth van Karen Joy Fowler.

Het boek gaat over de familie van de moordenaar van president Lincoln. Veel lijkt op waarheid te berusten.

Aan het begin van het boek wordt het verhaal verteld over een lynchpartij op een zwarte Amerikaan. De schuld wordt niet gelegd bij de mensen die de man hebben gelyncht, maar bij de mensen die strijden tegen de slavernij en bij een persoon in het bijzonder. Deze man slaat op de vlucht, maar wordt uiteindelijk ook gelyncht. Een van de deelnemers aan de lynchpartij wordt voorzitter van de jury, die de zaak moet beoordelen en het zal dus niemand verwonderen dat de mensen vrij werden gesproken.

Hier is het ware verhaal te vinden: en.wikipedia.org/wiki/Elijah_Parish_Lovejoy

Op zich houd ik van dit soort verhalen. En de schrijfster ken ik: The Jane Austen Book Club heb ik gelezen. Op het lijstje dus maar weer.

Dit is het eerste boek dat ik van haar lees. Ik zag het toevallig bij de nieuwe boeken in de bibliotheek liggen en het kwam me bekend voor, dat wil zeggen dat ik meende dat ik er al iets over gelezen had, en ik heb het dus meegenomen. Het is kennelijk nogal nieuw, want ik zag vorige week of zo een bespreking van het boek.

Momenteel lees ik Mevrouw mijn moeder van Yvonne Keuls, in het kader van De Maand van het Lezen.

Wel leuk. Bij het laatste stuk, waar ik nu bezig ben, moest ik wel aan m'n vader denken. Ook eigenwijs als het ging om dingen die mogelijke ongelukken konden voorkomen en die hij niet wilde. Zoals de postoel, die over het toilet moest komen, zodat hij gemakkelijker van het toilet op kon staan. De volgende dag kon het ding weer worden opgehaald, want hij kon zich wel aan het fonteintje vasthouden. Een rollator voor in huis, ook niet nodig, hoewel hij niet bepaald vast op z'n benen stond en hij steun moest zoeken bij kasten. Een rollator voor buiten wees hij ook heel lang af, maar daar ging hij dan uiteindelijk, na z'n laatste verblijf in de revalidatiekliniek (althans het verblijf voor het allerlaatste verblijf). Net als de moeder van Yvonne Keuls vond hij het ook niet leuk in de revalidatiekliniek, omdat hij geen aanspraak had aan z'n medepatiënten. De eerste keer dat hij er was, was dit anders. Maar begin 2020, was het niet meer zo leuk voor hem. Kamer met uitzicht op een ongezellige woonwijk, een telefoon die niet functioneerde en eten dat hem niet zo smaakte. Ik nam brood voor hem mee, omdat hij het brood in de revalidatiekliniek niet lekker vond. En het feit dat hij plakken koek en krentenbrood en pakjes roomboter meenam naar z'n kamer werd ook niet echt gewaardeerd.

Jij doet wat ik me voorgenomen had! Ik heb het boek ook in huis maar nu het bijna Sinterklaas is, heb ik zoveel kinderboeken te lezen dat ik helemaal niet aan dat boek toe kom.

Als ik het gelezen heb dan roep ik. Dat eigenwijze herken ik wel overigens. Niet van mijn familie maar van een kennis. Die verdomde het om een rollator te gebruiken terwijl hij amper kon lopen. Hij bleef liever thuis dan met zo'n ding te lopen. Bizar maar waar.

Dettie