Momenteel lees ik.....

Ja, die tekeningen voegen echt iets extra's toe aan het boek. Aan de ene kant die heel realistisch getekende okapi, nou ja met muts en sjaal, en aan de andere kant die stripachtige okapi in het bestelbusje met 'Stem op de okapi'.

Ja, erg mooi die illustraties, met name de cover is prachtig! Kinderboeken zijn vaak heel mooi. Er is zoveel tekentalent in Nederland. Het verbaast me steeds weer omdat ik er zelf helemaal niks van terecht breng.

Ik lees momenteel Einde verhaal/End of story van Philibert Schogt en het is tot nu toe één en al eye-openers! Waarom een titel soms helemaal de lading niet dekt: de uitgever heeft het laatste woord en een titel moet goed verkoopbaar zijn. De vertaler mag dat tandenknarsend accepteren.

De hoofdpersoon in dit boek heeft een Canadese vader en een Nederlandse moeder. Hij spreekt twee talen vloeiend, nou ja: hij heeft veel moeite moeten doen om de Engelse woorden op zijn Nederlands uit te spreken, omdat zijn omgeving anders vindt dat hij overdrijft. Nooit bij stil gestaan.

Ook het feit dat een woord in de verschillende talen een andere gevoelswaarde kan hebben, zelfs als die talen je allebei eigen zijn, heb ik nooit echt beseft. En ik heb pas een pagina of 50 gelezen!

Op het moment worstelt de Nederlandse vertaler met zijn Canadese andere ik, die liever hun memoires wil schrijven. De Nederlander heeft al lang genoeg de boventoon gevoerd, nu doet de Canadees zich gelden. Ik schiet regelmatig in de lach. Wordt vervolgd.

M'n vader is nu bezig in 'Stem op de okapi'. Hij vindt het geen boek om achter elkaar uit te lezen. Dat is iets dat ik eigenlijk maar met weinig boeken heb.

We hadden het er vanmorgen nog even over. Het stuk over het vangen van de eerste okapi's is eigenlijk heel ontroerend en ook wel triest, omdat de dieren zo ongelofelijk kwetsbaar blijken te zijn. Dat geeft ze dan misschien ondanks hun formaat een grote aaibaarheidsfactor. Ze zijn heel schuw en verlegen en daarmee lijken ze op mijn kat.

Ik heb een keer diep ademgehaald en ben begonnen in "De welwillenden" van Jonathan Littell. Het boek heeft bijna 1000 blz. en de pagina's staan vol. Nauwelijks een nieuwe alinea of een witregel te vinden. De schrijfstijl is zorgvuldig en bedaard. En dit is de beschrijving: De welwillenden is het verslag van Max Aue, een SS'er die tot in de hoogste rangen opklimt en minutieus vertelt over de cruciale rol die hij heeft gespeeld bij de Endlösung der Judenfrage. De welwillenden heeft internationaal veel losgemaakt, is bejubeld en vergeleken met Oorlog en vrede van Tolstoj en Claude Lanzmanns film Shoah.

Ik vind het knap dat je het aandurft! bijna 1000 bladzijden, hoe hou je het vast (niet denk ik) Ik ben dan altijd bang dat er enorm uitgebreid verteld wordt, uitgeweid wordt, daar heb ik een erge hekel aan heb ik gemerkt.

Dettie

Ik was ooit begonnen, maar vond het te gruwelijk.