Thema september 2006 - Italiaanse schrijvers

Twee keer geboren

Giuseppe Pontiggia

Wanneer de hoofdpersoon van deze autobiografische roman vader wordt van een spastisch kind, wil hij aanvankelijk vluchten. Vlijmscherp ontleedt hij zijn eigen gedragingen en die van zijn omgeving op het gebrek van zijn zoon. Met nietsontziende blik en diep psychologisch inzicht toont hij aan de hand van alledaagse incidenten hoe mensen omgaan met het afwijkende. 'Deze kinderen worden twee keer geboren', zegt een van de artsen tegen hem - waarbij die tweede geboorte pas kan geschieden met behulp van liefde en intelligentie van anderen.

Is de vader eerst leraar van zijn zoon, gaandeweg draaien de rollen om en begint de vader steeds meer te leren van dienst strijd, die uitmondt in een ware levenskunst. Zowel vader als zoon worden zich bewust van hun eigen grenzen en leren die te aanvaarden - wat iets heel anders blijkt dan erin te berusten. De gehandicapte zoon gaat de 'normalen' voor in de confrontatie met grenzen waar uiteindelijk ieder mens tegenaan moet lopen. En na talloze botsingen met de buitenwereld, met mensen en instanties, maar vooral met zichzelf, zal ook de vader zich uiteindelijk herboren voelen

Uitgever De Bezige Bij ISBN 902347077 Plaats Amsterdam Jaar 2001 231 pagina's

Citaat van de dag 12 september 2006

"Wij veranderen eerder van huid,

dan dat wij onze gebreken veranderen."

Petrarca

Land van glas

Alessandro Baricco

De inwoners van Quinnipak proberen onmogelijke dromen te realiseren. Een van hen is meneer Rail, de eigenaar van een glasfabriek. Soms verdwijnt hij voor langere tijd zonder zijn beeldschone vrouw, ‘Jun met de mooie lippen’, te vertellen waar hij is. Ze weet wel wanneer hij thuiskomt, want vooraf stuurt hij haar een juweel.

Op een dag deelt hij de komst van de locomotief Elisabeth mee. Meneer Rail wil namelijk een kaarsrechte spoorweg aanleggen van tweehonderd kilometer, waarbij de trein een projectiel is dat recht vooruit geschoten wordt. Zo kunnen de reizigers de wereld zien zoals ze die nooit eerder hebben gezien. De trein is niets minder dan de machine van het onmogelijke, die iets creëert wat nooit eerder zo heeft bestaan: snelheid.

De architect Hector Horeau, mede-ontwerper van het Crystal Palace, droomt van een wereld van glas, van een 'doorzichtig leven' waarin je je toch geborgen weet. Hiervoor roept hij de hulp van meneer Rail in.

Een andere idealist is de muziekgek Pekisch. Hij is op jacht naar 'de toon die niet bestaat' en gaat op in zijn wereld van curieuze vondsten als de ‘zelfbeluisteraar’, de ‘logofoor’ en de ‘humanofoon’.

Deze en andere figuren bouwen in Land van glas aan hun illusies.

Vertaler: M. Smits

Ingenaaid, 235 pagina's Verschenen: november 2000 Uitgeverij De Geus ISBN 9052268797

Citaat van de dag 13 september 2006

"Alessandro Baricco (Turijn, 1958) is uitgegroeid tot een internationale bestsellerauteur en zijn boeken worden wereldwijd vertaald. Zijn werk is bekroond met vele prijzen: Oceaan van een zee won de Premio Viareggio, Land van glas werd bekroond met de Prix Médicis étranger en Zijde werd uitgeroepen tot Booksellers International Book of the Year. De novelle Novecento is door Giuseppe Tornatore verfilmd als The Legend of 1900."

Een heel mooi boek "Land van Glas", magisch realistisch, daar schijn ik toch wel vaak op te vallen. :roll:

Hm, magisch-realistisch op het absurde af toch. Ik heb "oceaan van een zee' gelezen, en ik begreep er niets van..