Thema maart 2016 - Stttt stilte... ik lees (thema STILTE)

Citaat van de dag

Zij die alle stilte vrezen,

hebben nooit hun hart gelezen.

C.S. Adema van Scheltema

Perfecte stilte

Thomas Verbogt



Documentairemaker David Kromweg heeft geen idee hoe moedig hij is, totdat hij ineens in een gevaarlijke situatie belandt. Hij verbaast zich over zijn gedrag, hij is een ander mens dan hij dacht te zijn. En dat gaat knagen. Wat zegt het over hemzelf, en over zijn leven? Wat hij op orde dacht te hebben, blijkt een schijnvertoning te zijn.

Zoals vaker in de romans van Thomas Verbogt is er ook in het verleden van deze hoofdpersoon iets aan de hand waarvoor hij zijn ogen sloot, maar dat kan nu niet langer. Hij moet een bekentenis doen en ook daarvoor is moed nodig.

Perfecte stilte is een intense roman over de vraag hoe ver je kunt gaan in je leven.

Recensie

Prachtige aquarel, waarop ambachtsman Verbogt (1952) met pastelle streken de 57-jarige filmmaker David Kromweg (Verbogt!) tot leven wekt. In subtiele lijnen krijgen verleden en heden van Kromweg gestalte, keihard onderbroken doordat hij in een steeg door een bende volledig in elkaar wordt geslagen en op de intensive care belandt.

Zoals overal in deze roman is ook de ingehouden verwoording van deze slachtpartij indringend, bijna tot misselijk makend toe, te meer daar er nog een vrouw als slachtoffer bij betrokken is. Het grove geweld blijkt de overgang naar een ander leven, in reflectie een momentum van perfecte stilte, waarna het onderhuids vastgelopen leven van Kromweg weer elan krijgt. Er opent zich iets, het pijnlijke verleden mag onthuld worden, het sleetse huwelijk loopt af, toch zit de vaart er weer in.

Een roman die het genre 'psychologisch' overstijgt met verschillende mysteries en verschillende lagen, waar ook schuld en moed, (seksueel) geweld en onmacht kleur krijgen. Alles met (figuurlijk) kleine woorden, met zachte tinten, voldoende spanning en... een teder slot.

Normale druk.

Drs. P. van der Haar

ISBN 9789046809846 | Paperback | 207 pagina's | Nieuw Amsterdam | mei 2011

Citaat van de dag

Het is beter de stilte met zijn tweeën te beleven.

Fred de Swert

Het eerste maartboek heb ik uit.

De taal van de stilte

Frances Itani



Op vijfjarige leeftijd verliest Grania, de dochter van een hardwerkende hotelier in een kleine stad in Ontario, als gevolg van roodvonk haar gehoor. Van de ene dag op de andere wordt ze afgesloten van de wereld die ze net begon te ontdekken. Haar moeder wordt geplaagd door schuldgevoelens en kan de doofheid van haar dochter moeilijk accepteren, maar Grania's redding is haar onvermoeibare grootmoeder die alles op alles zet om haar de taal van binnenuit bij te brengen. Wanneer het haar familie duidelijk wordt dat Grania moeite heeft om geaccepteerd te worden in de wereld van de horenden, sturen ze haar naar de School voor Doven in Belleville, waar zij gebarentaal en spraak leert.

Na haar schooltijd ontmoet Grania Jim, een jonge, horende man op wie ze halsoverkop verliefd wordt. Samen ontdekken zij een nieuwe taal, die zowel uit geluid als uit stilte bestaat. Grania's leven lijkt nu eindelijk in rustiger vaarwater terecht te komen, totdat de Eerste Wereldoorlog uitbreekt en het jonge paar uit elkaar wordt gedreven; Jim moet naar het slagveld in Vlaanderen. Maanden later keert hij getraumatiseerd terug naar Grania, en de twee vragen zich af of hun liefde bestand is tegen de herinneringen aan de oorlog.

De taal van de stilte is een uiterst aangrijpende roman over het leven van een jonge vrouw en haar strijd om een eigen leven te kunnen leiden in een wereld vol beroering. Frances Itani schreef een inspirerend verhaal over een dove vrouw in Canada ten tijde van de Eerste Wereldoorlog.

ISBN 9789069745206 | Paperback | 412 pagina's | Arena | oktober 2003

Vertaald door Hanka de Haas-de Roos

Citaat van de dag

Er klonken stemmen.

Maar de stilte was sterker.

Dit was een stilte die dieper ging dan alleen maar de afwezigheid van geluid.

Dit was zo'n stilte die je voorzichtig tussen duim en wijsvinger kon nemen

en dan zou aanvoelen als zijde.

(Koos van Zomeren, Rondom Staal, blz. 102)