Mrs Stevens hoort de zeemeerminnen zingen
May Sarton
De bejaarde dichteres Hilary Stevens is nerveus. Ze bereidt zich voor op de komst van twee journalisten, die haar willen interviewen naar aanleiding van het verschijnen van haar nieuwe dichtbundel.
Onderwerp van gesprek zal de vraag zijn naar wat de oorsprong is van haar talent, door wie ze werd geïnspireerd. En ze weet dat het zich verdiepen in deze vraag haar emotionele rust zal verstoren. De journalisten arriveren en het interview begint. Het voert haar terug naar vervlogen perioden uit haar leven, waarin steeds weer een ander haar Muze was. Die ander blijkt telkens opnieuw een vrouw te zijn.
In deze roman is het centrale thema de vraag naar de bron van de vrouwelijke creativiteit en de rol die de liefde, in al haar facetten, hierin speelt.
In haar heldere, eenvoudige stijl geeft Sarton haar visie op het creatieve proces: de discipline, het alleen zijn, de natuur als rustgevende bron, de worsteling met het schrijverschap, en de altijd aanwezige Muze als inspiratiebron.
Het was in dit boek, dat voor het eerst in 1965 verscheen, dat Sarton openlijk blijk gaf van haar seksuele voorkeur. Ze zegt hierover in een interview met ‘Opzij’: ‘Als je een keer ervoor uitgekomen bent, ben je geëtiketteerd. Dat is het grote gevaar. En ik ben geen ‘lesbian writer’ (…) Mijn schrijven is universeel. Iemand die in mijn boeken alleen zoekt naar het homoseksuele element, zal het niet vinden.’
May Sarton (1912-1995) werd geboren in België, maar woonde al vanaf1919 inde Verenigde Staten. Ze werkte bij het theater, was script writer bij een filmmaatschappij en publiceerde romans, dagboeken en dichtbundels. Ze woonde en werkte in Maine, in een huis met uitzicht op zee.
ISBN 9789023679165 Paperback 174 pagina's Uitgeverij Nijgh & van Ditmar 1989
Vertaald door May van Sligter