thema oktober 2014 zingen - zang - gezongen

Dettie schreef : De castraat

Joyce Pool



Italië, 1698. Angelo wordt wakker in een nachtmerrie. Als arme leerlooierszoon is hij uitverkoren om een zangopleiding te volgen aan het conservatorium van Florence, maar hij niet wist, was dat hij daartoe ontmand zou worden. Zijn stem zal altijd zijn prachtige klank behouden, maar hij zal nooit kinderen krijgen of mogen trouwen.

In de vier jaar die volgen groeit Angelo uit tot een jongeman met behoeften als ieder ander. Hij leidt een bevoorrecht leven als een van de beste zangers van het conservatorium. En wanneer hij optreedt voor de voorname prins De' Medici worden de poorten naar een grootse muziekcarrière wijd opengezet. Maar is dat het leven dat hij zelf verkiest? En zal hij ooit nog kunnen liefhebben wanneer hij zich overlevert aan de grillen van de prins?

Recensie

De 12-jarige Angelo Montegne heeft met zijn zuivere jongensstem een plekje veroverd aan het conservatorium van Florence. Maar zijn blijdschap verandert in afschuw als hij in het jongensinternaat wakker wordt met een brandende pijn in zijn liezen. Hij is ontmand om zijn falsetstem te behouden.

Historische roman die zich afspeelt in Italië rond 1700, waarin zowel buitensporige weelde als bittere armoede voorkomen en de macht van de rijken in schril contrast staat met die van eenvoudige lieden. Het boek bestaat uit twee delen: Fiesole in 1698 en Florence in 1702.

Ervaringen, twijfels en keuzes van de opgroeiende Angelo (ik-figuur) tonen een gemengd beeld van begunstigde enerzijds en verstotene anderzijds. Seksueel getinte fragmenten tussen de castraten onderling en de broeierige houding van prins Ferdinand jegens Angelo staan in schril contrast met de ontluikende liefde van Angelo voor Rosa.

Het is een verhaal waarin lust, berekening, macht en geld evenals onschuld, liefde en muziek een rol spelen. Een boeiend en intrigerend boek.

Vanaf ca. 15 jaar.

S.E. van Zonneveld

ISBN 9789047705345 Paperback 285 Lemniscaat februari 2013

Ik moet denken aan De virtuoos van Margriet de Moor.

Ook Triomf en tragiek der castraten van Partick Barbier (toepasselijke naam) gaat over dit thema.

De nacht zingt zijn eigen lied

Jon Fosse

Ogenschijnlijk zijn ze gelukkig, het jonge stel met het pasgeboren kind. Maar achter die façade is meer aan de hand. De onrustige vrouw ergert zich aan de man die op de bank zit te lezen. Net als zij kent hij geen rust. Hij wil schrijver worden, maar zijn manuscript is afgekeurd. Als zijn ouders langskomen om naar de baby te kijken, wordt de gespannen sfeer er niet minder op. De ouders op hun beurt zijn verbaasd dat de kleine nauwelijks op hun zoon lijkt. Als de vrouw ’s avonds aankondigt met een vriendin op stap te gaan, blijft de man achter, wachtend op haar thuiskomst, diep in de nacht.

In ‘De nacht zingt zijn eigen lied’ van de Noorse (toneel)schrijver Jon Fosse passeren thema’s de revue zoals de vrije wil tegenover voorbestemming en vrijheid tegenover de angst om keuzes te maken.

Regisseur Olivier Provily schrijft over verhaal: ‘Fosse formuleert een grondstructuur van het menselijk samenleven. Men wil graag met een ander samenzijn, maar tegelijkertijd wil men zijn eigen vrije ruimte behouden’.

Fosse (1959) is een Noorse dichter, roman- en toneelschrijver. Hij wordt vergeleken met Ibsen. Veel van zijn toneelwerk wordt ook in het buitenland opgevoerd. Dit boek is een toneeluitgave (met fotokatern in kleur) bij een Nederlandse premiere op 17 maart 2006, van het Zuidelijk Toneel.

De dialogen in het Nederlands doen heel natuurlijk aan.

ISBN 9789064036958 Paperback 103 pagina's International Theatre april 2006

Citaat van de dag

Durf te leven! Kwel u niet met te veel gedachten.

Werk uw werk en zing uw lied onder blij verwachten!

P.A. de Genestet

Dat boek van vandaag!! Ik werd echt even op het verkeerde been gezet, ik dacht dat je je in het thema vergist had..

neen, het gaat o.a. over muziek.

De vegetarische zwangere meisjes zingen liedjes uit The sound of music en daardoor is de kaas zo lekker

Dettie

Kaas en lekker zijn twee woorden die ik nooit in een zin zou gebruiken.